ఎరుక

పూవులో పరకలో ప్రతిజీవి హృదిలో – సందడిగ స్పందించి, నాదించి, మోదించి,

నటియించు నటరాజు వైభవము ఎరుకకై- ఏకాంత వాసమును ఏలనొందగ వలెను?

సుందరంబౌ జగతి అణువణువునా నీవు – నిన్ను జేరుటకొరకు వేచియుంటి వనెరిగి,

ఏటికీ కనురెప్ప కంటిచూపును ఆపి – నీదివ్య యత్నమును ఘాతించ నెంచె?

రెప్పమాటున దాగి వీక్షించు నేత్రమును – మగత దుప్పటి కప్పి మరుగు పరచిన గూడ,

‘కల’ యన్న కధనడిపి మరల జూచుచు నుండు- ఈ దృష్ఠి ఎవరిదని నే నెవరి నడిగేది?

తండ్రి ఛాయలు లేని తనయులెట గలరు?- తల్లి మనసున లేని భావమెచ్చట గలదు?

నీదు సంకల్పంబు ఆదిగా ఎంచుకొని – జగదంబ మాయ యై నీ ముద్దు జెల్లించె!

స్పందనల సంకలన మీవిశ్వమైతే – ప్రతి స్పందనకు ఆది నీ యందె యుంటే,

మోహమందేల నీ ఉనికి లేకుంది? నిను వీడి ఆమోహ మెచట మనుచుంది?

కాల గమనమునందు మోదించు నీకు – కనికరము ఇసుమంత కువైనదేమో!

కార్చిచ్చు యై జగతి కల్లోల కధలాయె – కటిక శాసన మాని మధుర ప్రేమను పంచు!

ఎన్నియుగముల నుండి ఈ జగతి నడిచేను?- వింత పాయలు చీలి నీ అదుపు దాటేను,

ఏటికీ ఆటలిక మరలించు నీ మనసు – ఎరుకవై ఎదజేరు ఏమరక రమణా!