ఆర్త రక్షకుడు

గురు సేవకై జనెడి శిష్యునాత్రత యందు – అమరున్న అర్పణను ఎరిగియా బహురూపి,

అడుగు అడుగున పద్మముదయింప జేసి – ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

అర్చకుని ఆనతులు వేద వాక్యమనెంచి – ఫాలాక్షు నర్చనకు గోక్షీరమును జేర్చ,

పరవళ్ళ నది అలన పాదమును మోపగా- సలిలముకు సమతుల్య తందించి వాడు

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

ధరణీశు దేహమున జొచ్చి చెరియించి – శృంగార శాస్త్రమును నేర్చు తీరునయుండ,

సర్వభక్షుని వశము అగుచున్న దేహమును – కావుమంచూ వేడ విజయంబు జేసి,

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

ముని మృకుండుడు ‘వాని’ మనసార వేడగా – మన్నించి ఇచ్చినా ముద్దు బాలుడు ‘వాని’,

కాలు జాలము నుండి కావుమని వేడగా- ఆ తప్త హృదయంపు స్పందనకు స్పందించి,

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

పాండవులు ఒడ్డిరని, కౌరవులు గెలిచిరని – తన కేశములు బట్టి కురు సభకు ఈడ్వగా,

ధర్మసంకట మంచు తలను వాల్చిన పతులు- తన రక్షకులు గారు, కావుమీశ్వర యనగ,

నిత్యమౌ వలువలను కొల్లకొల్లగ నిచ్చి – ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

అతిధి సేవల కన్న వ్రతనియమమే మిన్న – అని ఎంచినా రాజు మదమణచగా నెంచి,

తపో మహిమను జూపు ఆవేశ మణచగా – ముల్లోకములు త్రిప్పి వెంటాడి వేధించి,

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

అన్నార్తులంచు ‘తన’ భక్తునింటన జేరి – నగుబాటు జేయగా నెంచు వారల జూచి,

ఆత్మార్పణే కలిమి అది లేక లేమంచు – వాత్సల్యమున జేరి ఆహార మందించి,

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

సూర్యవంశపు కీర్తి గ్రహణ మందును యంచు – వంశాంకురము నిచ్చు వనిత నడవికి పంప,

ఖిన్నయైనా పడతి ఆత్మఘోషకు కదలి – తపోవనముల జేర్చి, ధరణి సుతనోదార్చి,

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

నోరార ‘రంగ’యని ఆలపించిన వాని – ఇడుము లన్నియు ‘తాను’ రక్తితో భోగించి,

ఎన్నెన్నొ రూపముల పలు నటనములనాడి- భక్త వత్సలు డన్న ఒక కీర్తి బడయుటకు,

ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!

 

పలు నామముల యందు, పలు రూపముల యందు- భావములు ఉదయించు ఆత్మ ధామము నందు,

పంచ భూతములందు, ప్రతి అణువు నందూ – పొంచుండి పలుకుటకు పాటు పడనేలా?

 

 

ఆర్త రక్షకుడ వీవు, ఆర్తుడవు నీవు – ధూర్తులకు, ఆర్తులకు, చలన రహితులకూ,

కర్తయును భర్తయును భోక్తయును గావా?- కల్మషంబును నీవు, కరుణయును నీవు,

ఎరుగు వాడవు నీవు, ఎరికయును నీవు – ఎవరి మురిపెము గోరి నిష్ఠనెరిగించేవు?

స్తుతి యందు సంతసము నేల నొందేవు?

 

నందు నింటన ఆడి, గోప బాలుర బ్రోచి – సూర్య వంశము బుట్టి, వనములన్ చరియించి,

మశ్చమై, కూర్మమై, మరి ఎన్నొ రూపముల – యుగమునందొక మారు మసిలితే ఏమౌను?

ఎవని ఆనతులెంచి ఈ వ్యధలు ఉదయించె?- నీవెరుగగా లేని ఆధామ మెటనుండె?

ఎందుకీ నాటకము? ఏటికీ బూటకము? – నీదివ్య సంగమును ఎంచేల కూర్చేవు?

 

యగ ధర్మమున నలిగి మనలేని మనసులను – యుగయుగంబులు గడచి ఉనికి మరచిన వాని,

ప్రేమ మీరగ జేరి లాలించి బ్రోచితే – చిన్నతనమది గాదు ఫాలాక్ష వంద్యా!