రామా-శ్యామా

దశరధింటన రాకుమారుగ- పొందినా వైభవము లేదని,

వెంట నడచెడి మంగళాక్షికి- వసతియౌ వనసీమ లేదని,

బంటుగా నీ ఆనతందగ- పవన పుత్రుని జాడ లేదని,

కలియుగం బను కాననంబున నీకు దీటగు తావు లేదని,

కినుకగాంచకు మంగళాంగా-నెమ్మదించిట చూపు నాటుము!

చింకిపాతల పరుపువైచెద-లాలి పాటల లాలనిచ్చెద

నీదు కల్పిత జవమునందున- కల్పనకు లోటేమి లేదిట,

కంప్యూటరన్నొక యంత్రమున్నది-నీకు నచ్చినవన్ని జూపును,

నీదు దీవెన మన్ననలచే- బంటు ఆయెను వన చరంబు,

అట్టి కరుణను చిలకరించిట- నన్నునీకొక బంటుజేసుకొ!

నందునింటన అందుకున్నా- గోపకాంతల ప్రేమలేదని,

అవధులెరుగని గోపబాలుర- అటపాటల సందడేదని,

చాటుమాటుగ సరసమాడగ- చల్ల చిలికెడి వనితలేరని,

నాదినాదని వాదులాడే వెఱ్ఱిమూకల వాసమందున,

జొచ్చగా ఒక సాకులేదని – దూరమేగకు దారిజూడుము!

వన్నెవన్నెల ఊహలతొ నీకందమగు వనమాలనిచ్చెద,

కలికవాతుకు సోలిపోయిన పసిమనస్సుల తోడునిచ్చెద,

నీదు లీల లు  నెరపగా నా  మానసంబను కాన నిచ్చెద,

ఎన్నగా ఎన్నెన్నొ మృగములు యుగములై అట ఏలుచున్నవి,

మురళితో లాలించి వానిని నీదు వనిలో మెలగ జేయుము!

ఎన్నడో నీవాడినట్టీ చింకి మనసిట వేచియున్నది,

నీవు పంపిన వారమంటూ ఎందరో ఇటజేరినారు,

వారి వారల వారి ఛాయలు నింపి నామది నేలినారు,

నీలినీడల మందలై  పలు వ్యాపకంబుల వ్రేల్చినారు,

బూటకంబగు నాటకంబుల నడిపి నన్నిట జేర్చినారు!

వెలుగు కిరణపు వాహనముపై- వేగమే నా మదిని జేరు,

ధూర్తమగు నా మనసునేలెడి వారినికనువ్వ్ మట్టుబెట్టు,

వైరి వైరుల వైరివౌనీ విశ్వరూపపు మధుర ఛాయలు,

వ్యాపించువైనము వెలుగు జూసెడి జాడ నాయెద కుమ్మరించు,

ఎల్ల లెరుగని మౌనమధురిమ మానసంబున అక్షయించు!