కూన

మన్నునాడిన పిన్నవాడిని- ప్రేమ మీరగ జేరదీసి,

మురిపెమున ముద్దాడు తల్లిని-ధరణి నిల్పిన వాడవే!

మార్దవంబును మరగు పరచుక మసలనేర్తువు ఏలనో!

పంకజంబున పదము మోపిన పరమ ప్రేమను మరతువా?

మోదమున నీవానతీయగ నీదు జాడను వీడి నే,

అరగినానిట నీదు మహిమను విన్నవింపగ ఇంపుగా,

వన్నెతరగని నీదు ఛాయల ఛాయనొందిట మసలగా,

ఆదమరచితి ఆటయందెటొ దారిమరచితి మరలగా!

కర్మ పంకపు కొలనులోనే పొరలుచుంటిని ప్రీతిగా,

ఎన్నగా నే నెరుగనైతిని కొలను సీమను దాటగా,

అందగా నే నెంచ నేర్వను మానసంబున ఏటికో,

తలపులో నీతోడు తలచిన దరిని జేరుదు నేటితో!

ఆటచాలని అక్కుజేర్చెడి తల్లిప్రేమను జూపగా,

కర్మ పంకిల మంటెనని నను జన్మదారుల త్రోయకే,

ఒడిని జేర్చుక ఆదరింపుము-మరలగా నే నేర్పుగా!

నిన్ను కానగ లేని కూనను- కరుణ గని నన్నేలుకో!