చెలిమి జేయగరార !

ఆశలుడిగినవేళ ఆవేదనేగాని,

వేదసౌధపుజాడ తెలియనెరుగని వాడ

గమనమెరుగని కాల కఠిన కౌగిటచిక్కి,

కమలాక్షు కరముకై తలప నేర్వనివాడ

నిస్సహాయుడనైతి – నిన్నెందు కన నైతి,

ఏనాటికైన నేనోడ వలసినవాడ,

శరణంటి శరణంటి భద్రాద్రివాసా!

శరణు శరణనువారి – శరణు సాగర ఘోష

లజ్జతో అణగారు నా సన్న విన్నపము

నణచి వేయుచునుంది – అద్దరిని కనకుంది

కాలకుహరపు గతుల గనలేని వాడ

సోమశేఖరు నునికి ఊహకందని వాడ

శాంతి సౌధములోని శరద్చంద్రికమోము

కనులార గాంచగా పరితపించెడి వాడ!

భవబంధముల చెరన – యుగయుగంబులు గడచె

ఏనేరమున కిందు మసలు వాడనో ఎరుగ

అతిశయపు పంజరము – మోహమను సంకెళ్ళు

మాయధారొక ‘మనసు’ ఏమేమొ జేసెనని

చిత్రమౌ హింసలను – నా చరితలన్నాయి!

జగతి ప్రతి అంతరము నీ ఆనతౌతరిని

‘మనస’న్న దేరీతి – నీనెలవు గాకుంది?

ప్రేమరూపుడ వైన నీ చెలిమి చైలేక

నవరంధ్రముల నెలవు నేలాగొ నక్కినది,

వెర్రిదా ‘మనసే’దొ వింతపుంతల బోగ

నీ ఆనతదిగాద నేలాగు తలచేవు?

 

అన్యులను శరణంటినని కినుకనొందేవు

నీవుగాకన్యమీ జగమునెచ్చట గలదు?

వాసుదేవుడ వీవు వామనుడ వీవు

వైరియును నీవెగా విజయుండ వీవు

చిలిపి జెగడముమాని-మాయ ముసుగునువీడి

చెలిమి జేయగరార – మితిలేని వాడ!

నీమమత మైకమున నాసుతుల మరపించు

వారి మనముల మమతవై నీవు భాసించు!