రేరాజు తలపు

పగటి పరుగుల అలసి ఎరుపెక్కి సూరీడు,

పడమరను జేరాడు – సంధ్య సేవలనంద!

నీలి నీడలు పరచి కాషాయ చిలికించి

రేరాజు రాక కై అంబరము అమరింది!

కమలముల కొలనెల్ల కలల తేలుచునుండ

కలువ కన్నులనార్చి లోకమును జూసింది,

సందడిగ   హారతులు అర్పించు అర్చకులు,

మేళ తాళపు ధ్వనులు శుభము తెలిపాయి

 

మల్లెలును, జాజులును వింత సోయగమొంది

అత్తరుల పరిమళము తమసాటి రావంచు

కొలను జలముల పైన ఒరిగినా భారముకు,

అందంత పన్నీటి తరకలై తేలాయి!

హాయిగొలిపెడి వెలుగు నింగి అంచున నుండి,

పొంగి పొరలచు అవని యదపైన జారింది,

అలసటను మైమరచి జీవజాలములెల్ల

ఆ ఝరుల తేలుచూ ముదముగొన్నారు!

కొమ్మ కోనన నిలచి రేరాజు రాక కై

ఎదురు జూచెడి రేయి శృంగార మమరింది,

తళుకు చుక్కల రవికె తెలిమబ్బు పైట

శోభాన సవరించి అవని పై ఒరిగింది!

మంద గమనము మాని వేగరమ్మని పిలిచి,

నింగిపై తన చూపు స్థిరముగా నిలిపింది,

నెలవంక నగుమోము చిలికేటి సుధ కొరకు

ఎంతగా వేచెనో ఆ వింత పక్షి!                (చెకోర పక్షి)

మాధవుని వేణువును విడిచి సాగెడు గాలి

మధుర స్వరముల భార మెంత మోసెనొ గాని,

యమున అల లను అణచి అందణిగి యుండి,

కురియు సుధగ్రోలుటకు వేచి యుండేను!

ఏమరక ఈ ధరణి ప్రతి అణువునూ తాకి

తన ప్రేమ కిరణముల కణకణమునా నాటి

ఫాలాక్షు పలుకులను ప్రతి వారికందించి,

తార సరసన జేరు రేరాజు నుతియింతు!

బహు చంచలంబైన మనసు పగ్గములన్ని

ఒడిసి బట్టెడివాడు – ఓరిమెరుగని వాడు,

శంకరుని శిఖయందు ఒదిగి నిలచెడి వాడు

గౌరి శాపమునంది గ్రుంకేటి వాడు!

నేడింక గగనాన నడయాడగా వలెను

వేసారు మనసులన నీ సుధను చిలకించి,

వేద నాధుని సౌధ మమరింప వలెను,

వాణి తన వీణగొని భువికేగ వలెను!

శేఖరుని నుతియింప జగమాగ వలెను!