ఆహ్వానము

అంతరంగపు రంగమలికితి-భక్తి దీపము నందు బెట్టితి,

ఊహలల్లిన పట్టు పరుపులు-పరచి నీకై వేచియుంటిని,

భావ వీచిక విసనికఱ్ఱను – నీదు సేవకు సిద్ధపరచితి,

మునుపు నడిపిన మంద చేష్ఠలు-మనసుగా ఒక ఉనికి నెరపుక,

మాటిమాటికి నాటి ఊహలు-నేర్పుగా తలపందు చిలికెను,

వాటి వేడిని బాపుమంచు- వేడబోనని విన్నవింతును!

 

కరుణ కలిగిన వాడవంచు- మున్ను పలికితి రెందరెందరొ,

కారుణ్య భావపు ఛాయలందున- ఊర్పులను నే చేర్చబోవను!

సంచరించిన తావులెల్లన – సంతసంబును నింపువాడని,

సారహీనపు బ్రతుకు సీమన- సంచరింపగ నిన్ను వేడను!

ధర్మదేవత పాదమూనని- యుగమునందిట వాసముండగ,

పాలకడలిని వీడిరమ్మని- ఏనాడునేనిను కోరబోవను!

 

పుణ్యశీలుర పూర్వ పున్నెపు– పుంతగా భాసిల్లు వాడవు,

పుణికి పుచ్చుక నీదు పదములు-పంతమాడగ ఎంచ జాలను!

దుడుకు బాటల దిగుడు ఎగుడులు- మాకు నిక్కము బ్రతుకు బాటన,

నిర్మలంబౌ నీదు పదమును – ఏటికిట నే నూనగోరుదు?

ఎంద  రెందరొ ఎంచి ఎరిగిన – భావజాలపు భవ్య రూపము,

వేడ్కమీరగ మోదమొందుచు- సంచరింపగ నేను వేడెద,

నిక్కముగ నీ తేజరాసుల – లేశమేనా ఒడ్డ వేడను!

 

జగము నీదని నాడుపలికిన -పలుకులన్నీ ముద్దు పలుకులు,

కలియుగంబను కఠిన యుగమున-సంచరింపగ తలుప నేర్వకు,

వారిజాక్షికి వన్నె తరుగును- వరద హస్తము బడలిబోవును,

నెమ్మదించుము నీరజాక్షా- నిలకడెరుగుము నీదు తరిలో!

ఎన్నడైనా కరుణ గలిగిన- నీదు మన్నన మనుపు తీరుగ,

అంతరంగపు సీమలందున – అమరి నా జత నాదరింపుము!