తోడు

నీలి నింగిన పాదమూనక-పరుగు తీసే మబ్బు కన్నెను,

తుంటరిగ తా నందుకొనగా -వెంబడించెను గాలి తరగలు,

పరుగు పరుగున వచ్చి చేరెడి-నదుల వేగము నదుపుజేసి,

సంతరించిన రాజసంబున – సంతసము గొని నొప్పుచుండగ,

మబ్బు కన్నెల మోముఛాయను-మద్దు జేసెడి సవ్వడులతో,

కెరటమైతన యదన మొలిచిన-ఊహ నందగ సందడించెను!

 

అదుపు జేయగనలవిగానా-ప్రౌఢ ఊహల సందడులతో,

తీరమందున తళుకులీనే- తేట నురుగుల హోసములతో,

నింగినేలెడి సూర్య చంద్రులు- పంచి ఇచ్చెడి  చెలిమితో,

ఎంతగా తా పరుగు తీసిన -దాటలేనా తీర రేఖలు,

నియతి నియమము నెరుగు మంచూ-నిలిచె నచ్చట ఠీవిగా!

 

అంతరంగపు అంబుధందున ఆదమరువని అలల లీలలు,

యదల లోతులు తరచి తరచీ వెలికి లాగెను వెఱ్ఱి ఊహను!

కనులు గాంచగలేని జగమిట పరచి యుందట ఎచ్చటో!

మచ్చటగ ఒక మారు నా కిట గోచరించద దెందుకో!

 

మున్ను పలికిరి మునివరేణ్యలు మౌన వాణిన ఎందరో,

సాహసించిరి ఎరుక జేయగ మూల పురుషుని మోహమున్,

హాయిగొలిపెడి శేష పాన్పున సేవ లందెడి సురవరేణ్యడు,

ఊసుబోవక సరస మాడుచు పలికెనట ఈ జగములు!

 

క్లేశమెరుగని కేశవుని మది గాంచ గలిగిన కల్పనా,

మోహనుండని పేరు గాంచిన మాధవుని యద స్పందనా,

హాసమే తన ఉనికిగా గల నంద నందను భావనా,

ఎన్నగా నేనెంత వాడను  వాని రచనను రయమునా!

 

వాని అందెల సందడులనే నాలకింపక బోయినా,

ముద్దుగారెడి వాని మురిపెము ఎరుక గాంచక బోయినా!

ఆదరించెడి ప్రేమ దృక్కుల ఉనికి స్ప్రుహ నే వీడినా!

నమ్మియుందును తెరుపు మరపున వానినే నే తోడుగా!