అద్దరి

భవసాగర పద్దరిన – మధుర మోహన రూపుడ..

ఆనంద అంబుధిన అమరి యున్నాడంచు,

వాని చేరిన చింత చినుకైన లేకుండ,

మనసు సుఖముల తేలి మన నేలునంచు,

నుడివి నారెందరో ఎన్నెన్నో గోళముల!

సుందరం బీ జగతి- సంచారమే సుఖము,

నవ్యమౌ ఈ తనువు- నవ స్పందనల నెలవు,

పంచభూతాత్మకము -ప్రభవించు ఈ జగము,

కారుణ్య వారాసి కనుదోయి జన్మించి ,

కార్య రూపముగొన్న బ్రహ్మాండ భువనాన,

ఎన్నగా ఒక కణము- నేనున్న ఈ ధరణి!

సత్యదూరంబైన మిధ్యకై మోహపడు,

పసి మానసములాడు – పంజరపు శోభలివి,

ఎన్నడో ఒక నాడు తనను జూడగవచ్చి,

దివ్యత్వ సామధ్య సార్వభౌమత్వమును,

చాటిజెప్పెటి చరిత చరియింపగా జేయు,

కలడన్న వాని గన యత్న మెరిపెడి వాడ!

తనువు నిచ్చిన తల్లి – తరము నిచ్చిన తండ్రి,

బ్రతుక నేర్పిన గురువు-తనువు పంచిన తరుణి,

వరుసలని వైరులని ఎందరెందరో గూర్చి,

సంఘమని సీమయని దేశమని గోళమని,

నా తనువు పలుదిశల వ్యూహరచనల జేసి,

ఆటఇది ఆడుమని నన్నిచట నాటెనట!

ఆట నియమములన్ని ఆనాడె మరచేవు,

ఆదమరపున నీవు అలసత్వ మొందేవు,

వ్యూహరచనలొ నీవు దారినిడ మరచేవు,

భవ  భావ అంబుధిన నీవేల మనరాదు?

ఆటగాదిది నేడు వేటగా మారింది,

వేగపడుమోదేవ వేసారెనీ జగతి!

తనయుడేడని నీవు తలుపలేకున్నావొ,

నీ కల్పనల అలల తాకిడికి దడిచేవొ,

ఏకాంత సౌఖ్యమును ఛేధించు భేదమును,

ఎరుక జేసెడి వారలెందు దాచుంచావు?

ఎల్ల లెరుగని మురిపెమందించ గల నీవు,

ఏల ఈజగతిపై పెడమోములాయేవు?

ఆ దివ్య అంబుధిన ఈజగము కరిగించు,

జగమన్న చెరసాల చెలియలను సవరించు,

అద్దరన్నది నేడు ఇద్దరిగ నెలకొల్పు,

ఆర్తులని భక్తులని యోగులని వైరులని,

దీనులని హీనులని రాజులని యోధులని,

నీవు నాటిన తెరలు తొందరగ తరలించు!

నీదు ఊపిరి నుండి ఉదయించినీ జగతి,

నీదు ధిక్కారమును ఎటులోర్వగాగలదు?

ఏ నవ్య కల్పముల కల్పనల దేలేవో,

ఏ వైభవము తలచి ఈ రచన మరచేవు?

ఆదరము కరవైన ధరణి దుర్లభమాయె,

నీ సుఖము నందించు తరిని కనదాయె!