మధుర చుక్కల రైక !

మధుర చుక్కల రైక- మనసుపడి అడిగింది,

మనువైన మరునాడు నా ఇంటి చిలక!

మోహాన పడకంచు పెద్దలంపిన మాట

చద్దిమూటన గట్టి నను పనికి పంపింది,

మాపటేలకు తాను మురిపాన అమరుటకు

మధుర చుక్కల రైక మరిమరీ తెమ్మంది!

నీల కంఠునికైన,  నిటలాక్షుకైనా,

గోపబాలునికైన, గోవిందుకైనా,

మాయ సరసన లేక మాధుర్య మేది?

నేనెంత అల్పుడను, ఈ తర్కమేల?

మయుని మగ్గము నుంచి పుట్టినీ తాను,

మోహమను రంగులను అద్దినీ తాను,

చురుకైన గుణరాశి అల్లినా ఆకృతులు,

అమరికగ గూర్చుకొని భాసించు తాను!

 

 

 

మాయ లేడిని బట్టి తెమ్మన్న ఇల్లాలు,

తన మాయ మోహాన ఎంతగా మునిగెనో!

కనక వర్ణపు శోభ సరిసాటి లేదంచు,

అమరున్న సభలన్ని వేనోళ్ళ పొగిడేను!

నిర్గుణుని ఇల్లాలు నిత్యశోభల తేల,

అలరారు కాంతులకు స్వర్ణ వర్ణము లాయె!

అట్టి ఆ ఇల్లాలి నిత్య పూజలు జేయు

ప్రతి ఇంటి లోగిళ్ళు పసిడి వర్ణము లాయె!

కలి పదంబును మోప అనువైన తావంచు,

భాగవతమును విన్న భూసురుడు వచియించె! (పరీక్షిత్తు మరణమునకు ముందు ‘భాగవత’మును     .      ….                                                        సప్తాహముగా శుకమహాయోగి వలన విన్నారు)

అట్టిఆ కనకమును మధుర చుక్కగ చెక్కి

వన్నెకెక్కిన తాను తళతళా మెరిసింది!

ఆ తానులో తాను తన సఖిని జూచి,

అందబోయెడి మధుర ఘడియలను తలచి,

మోదాన తన శ్రమను పణమునందించి,

తన చిలక కై రవిక నందుకొన్నాడు!

 

కలి పదంబుల ఘటన తన వెంట రాగా,

మోదమున దరిజేరు ఆ ముద్దు చిలకా,

రైక జోడుగ నుండ రంగైన రతనాలు,

అమరియున్నొక నగను వేగ తెమ్మంది!

మనసుపడి అడిగింది నా ఇంటి చిలకా!