రాత్రి

పగలు కానిది రాత్రి – వెలుగు లేనిది రాత్రి,

వేదనలు మదినుండి వెలుగు జూసెడి వేళ,

వేదాంతులందరూ అప్రమత్తత గాంచి,

నిద్రించు లోకమును ఎరుగ నేర్చే వేళ!

ఎంత భాగ్యము గొంది ఈ రాత్రి వేళ,

పరమేశు పాపడై భువికేగు వేళ,

ఆ పాదములు సోకి తరియింప తలపోసి,

యమున యద ఉప్పొంగి ఉరికేటి వేళ!

జగన్నాటకమందు తన తనువు మనుగడకు,

జగధీశుడే మరుగు కోరేటి వేళ,

యోగమాయకు హరుడు కనిపించు వేళ,

నందు నింటన జగము మురిసేటి వేళ!

రామ దూతకు మాత కనుపించు వేళ,

ధరణి సుత ముద్రికను కనుగొన్న వేళ,

సంజీవనిని హనుమ వెదికి పట్టిన వేళ,

కాలునికి పరమాత్మ వశమైన వేళ!

 

చరసాల పాలైన తన భక్తునిన్ గావ,

బంటుయై శుంకమును చెల్లించు వేళ,

పాచికల నాడుటకు తన వైభవము వీడి,

ఇడుములోర్చుక సఖుని చేరేటి వేళ!

రక్కసుల పెను ఘాత మోర్చేటి రేయి,

ప్రమధ గణముల శక్తి కూర్చేటి రేయి,

గౌరీశు పద గతుల పులకించు రేయి,

తాపసులు అనుదినము వాంఛించు రేయి!

నందబాలుడు మురళి నూదేటి వేళ,

గోపకాంతలు హరిని కనుగొన్నవేళ,

రాసలీలల శోభ మోదాన అందుకొని,

రయమునురికే యమున ఆగినావేళ!

 

జ్ఞాన కణికల వెలుగు వ్యాపించు వేళ,

జ్ఞానార్తులకు మాయ దారినిడు వేళ,

వెన్న దొంగకు వన్నె నమరించు వేళ,

అల్పులకు మైమరపు నందించు వేళ!

వెతల వేసారేటి జంతు జాలము  నెల్ల,

లాలించి శ్రమ దీర్చి శక్తి కూర్చెడి రాత్రి,

ఏలాటి ఉనికైన తన యదన దాచుకొని,

అద్వైత పరమార్ధ మెరుక జేసెడు రాత్రి!

అమర వాసుల నెలవు లెరుగనీ రాత్రి,

అవని వాసుల పట్ల వరమైన రాత్రి,

సృష్ఠి సంచారమును స్పూర్తితో నడపుటకు,

పరమేశు డేర్పర్చెనీ దివ్య రాత్రి!

భువిలోన వరమైన ఈ దివ్య రాత్రులను,

వెఱ్ఱి ఊహల తోన వెలివేయ బోక,

ఆనందు నమరికగ మదిలోన నిల్పుకొని,

ప్రతి రాత్రి పంచేటి బోధలను గాంచు!

కాల గమనము నందు ఇలనైన కలనైన,

వెలుగు రేఖల కొరకు వెదుకగా బోకు,

అంతరంగపు వెలుగు నిండారగా వెలుగ,

రంగ రంగని ఉనికి నలుదిశల చూడు!