! మురిపాన ఏలుకో!.

నిర్మలుని సేవలో నిత్యముండెడివాని

ఘడియలును క్షణములును అక్షయంబగును,

అద్దాని నెరిగియే అలనాటి మునివరులు

శతశతంబుల ఆయువంది యున్నారు!

మూల ‘పురుషు’ని సేవ ముదమార జేసితే

కర్మ మర్మమము వలన క్షయమొంది బోవు

వింతయగు నీక్రమము నెరిగి నా నరులెల్ల

యగ్య యాగములందు బ్రతుకు గడిపారు!

అలనాటి ఆనీతి నేటికిని ఎరుకగొని

భావగీతములందు, భజన పాటలయందు

గోపాలు నిలుపుకొని – గోవిందు నమ్ముకొని

ఎందరో భక్తులిట ఫలము నొందేరు!

మోహనుని లీలలను కీర్తించు పదములను

ముదమారగా మదిని నెరపుకొను ఈ ‘మాయ’

మోహమున మైమరచి తన ఉనికినే మరచి,

ఆ’పదము’లకు ధ్వనుల జాడనీలేదు!

అంతరంగపు ధ్వనులు అలవోకగా కదిలి,

ఆది పురుషుని ఉనికి వయ్యారమున మోసి,

త్యాగయ్య గళములో కృతులుగా పలికినా,

పోతన్న కలములో కావ్యమై కదిలినా

వీనులందవి వింత విందులే జేసినా

జిహ్వయందెంతగా చిందులే వేసినా

కారుణ్యమూర్తి నవి కనిన యోగము వల్ల

కర్మ ఫలముల బాసి మసలు చున్నాయి!

వన్నెకాడవు నీవు- విరసుడవు నీవు,

ముక్తి పధమును నీవు- రక్తి యును నీవు,

పదము పదమున పలుకు ధ్వనులన్ని నీవు,

పలుక నేర్వని ధ్వనుల  మౌనంబు నీవు,

ఏల ఈ భేదములు – బహువింత వాదములు

పలుకు లన్నీనీకు పూజ లనుకొనినంత

నీ దివ్య నామముల కేమి తరుగౌను?

ధ్వనులన్నిటా నీవు నాదించు చుండగా,

నాదముల వనమాల నీకేల తగదు?

కనికరము గనవయ్య కలి కాననంబిది,

కర్మ కారణ మంచు ఎంచగా తగదింక,

పలు తెరంగుల నుండి తండోప తండముగ

చిత్రగతులన మాయ దాడి చేయుచు నుంది,

ఏలాగొ ఓలాగు సందు జేసుక నీవు,

ప్రతి మనసులో జేరి, నీజతను జేరుకో,

వేదనల వేసారు నాతనుయులను జేరి,

ఏమరక ముదమార మురిపమున ఏలుకో!