శంభో శంకరా!

తెల్లవారక ముందె తనువు చేతన నొంది,

ప్రారబ్ధ శర వేట – తలపు భీతినిగొల్ప,

తగు తరిని ఎరిగించమని నిన్ను వేడుచూ,

మగత మనసును మనిపి కదిలి నాడ!

జన్మ జన్మల నుండి జమయైన కర్మంబు,

కబురు కబురున నన్నుకసరుచుండ,

గతి లేక గతియైన బ్రతుకు బాటలయందు,

మూగ వేదన తోనె గడచువాడ!

తీపి బంధములెన్నొ తీరున్న కలిలోన,

కలుగుదే నాకొక్క ఊరడింపు,

వారి వీరిని జూసి వేడెక్కి నా కళ్ళు,

కినుక గాంచును నిన్ను కనుక నేడు!

ఆనాటి కానాడు తరుగు ఓపిక తోడ,

తొందరాయెను మదిన చింత పెరిగి,

చెంత నుండిన నీవు చింతేల దీర్పవో,

ఎరుకగొనగా నాకు ఎరుక రాదు!

లోచూపు కరవైన లోలాక్షుడ నేను,

లలిత భావన మెరుపు ఎరుగలేను,

గోచరంబదిగాని  గోప్యరూపము వీడి,

విదితముగ వెలుగొందు వింధ్యవంద్యా!