సేవకుడు

రాచ బిడ్డవు నీవు – రాలుగాయిని నేను – పొంతనేదని నన్ను వేరుంచబోకు,

పదసేవకుని పగిది పదవీయగా రాద – చెంత నుందును నీదు కూరిమొందంగా!

గోపబాలుల సాటి నడయాడ నే దగను – గోకులంబున నేను మనగ లేను,

అసుర ఆవాసినై ఆవరించగ లేను – కోరియూ ఏపగిది నిను జేర లేను,

పలుమారు నిను గాంచ పురమేలగా లేను-పొన్నపూవుల దండ నల్ల లేను,

వెన్నెలై, వేణువై, వన్నెకెక్కగ లేను – నీవె మోహమునొంది జేరునటుల!

గోపబాలుల వెంట పగలంత పరుగిడిచు – పడుచు గోపిక దారి నడ్డుకొనుచు,

రాధమ్మ జాడకై పొదపొదను వెదకుచూ – కాళీయు పడగపై నాడుకొనుచూ,

కాంతకొక రూపుగా రాసలీలల నాడి – యమున తీరములందు చెడుగుడాడి,

అలసి నలిగిన పదము గోపెమ్మగనకుండ-సేద దీర్తును నీదు సేవకునిగా!

ధర్మపక్షము నొంది -రాయబారముజేసి – రాచనగరుల దారి నడచి నడచి,

సారధిగ నడయాడి నరుని నడపించుచూ- అశ్వముల నదిలించి అలసినపుడు,

సేద దీర్చగ చెంత చెలులెవరు లేనపుడు- విశ్రమించెడి వసతి అమరనపుడు,

పలుమారు నీ పదము పంకిలంబగు నపుడు-సేవించి కొంతైన సేద దీర్తు!

ఒల్లనని అనబోకు – ఓరిమొందుమననకు- నమ్మజాలనిదయ్య నరుని బ్రతుకు,

తనువు తోలుకు పోవ తోడుండు నీబంటు – మీరజాలడు నీదు పలుకుసీమ!

లోనున్న ములుకొకటి మాలిమొల్లని దయ్య- మాయ మోహపు మునక మానదాయె!

ఏపున్నెములు పుచ్చి పుట్టెనో ఈ ఊహ- ఊపిరాగక ముందె మనుపు తండ్రీ!