రా మ రా

తనువు చెల్లెడి వేళ అలకనందా సుతుడు – పలునామములు కూర్చి మాలజేసి,

తరియింప తలపోసి జనులెల్ల ఎరుగంగ – పూర్ణావతారునకు పూజ నొసగె!

సురగంగ ఒడిలోన పండు ముత్తెపు మెరుపు – నెలవంక వొలికించు సుధారస సారములు,

ఉదయ భానుని చేవ – నవ ఋతువు చేతనము – తీసికట్టగు మాల -నామ మాలా!

వశిన్యాదులు గొల్వ జగతెరింగిన తల్లి -కచ్ఛపికి సరిగమలు పలుక నేర్పిన తల్లి,

పరమేశు కొలువగా రూపమందిన తల్లి-కామేశ్వరిగ జగము నేలు తల్లి,

కొలిచి కోరగ హరుడు మన్నించి పలికెనట – మధువు పండగ తల్లి వీనులందు!

అంది ఆ నామమును – పరిజనులు ఋషి మునులు – లెక్క మించిన దిశల చాటినారు!

హరి నామమేగాని ఇతరమొల్లని మౌని – కరకు బోయనుగావ తిరగేసి తెలిపినా,

నామ మాధుర్యమున మునకేసి నా బోయ – శ్రీపతిని భువిదాక తరల జేసె!

రామ రామా యనుచు రావణుడు తరియించె – తరియించె నడివిలో గండ శిలలు,

తలపోసి తపియించి శబరి తా తరియించె – కనక మృగముగ మడియు అసురు గూడా!

త్యాగయ్య కీర్తనకు, గోపయ్య పదములకు, కలియుగంబున పలికి గాచినాడు!

నరులు వానరులన్న తారతమ్యములేక – అందగలిగిన సరళ నామ మిదియే!

రామన్న రాకున్న చిన్నతనమే లేదు – రామ బంటచటనే తగిలియుండు,

నామ పానపు మోహ మవధి చెల్లగ జేసి – కైలాస కోమలిని కోరి బిలుచు!

అట్టి నామము నేడె మదినెంచి పలుకరే – పరమ పథమున మేను తరలునటుల!!