పురము

ఆనతందితి నాడు ఆదిదేవుని నుండి,

కదలు ప్రతి ఊహకొక రూపు గట్టంగా !

నాటినుండీ నన్ను రూపమని ఎరుగొంది,

ఎరుగ దలచిన యట్టి వింత ఎరుక!

మాయ మన్నన నంది జగతి అమరించాను,

జడములై జీవులై జగతి నలరించాను,

సురలు అసురులు అన్న భేదమెంచను నేను,

భావమొక్కటె చాలు రూపు గట్టంగా!

వాయునందనుడైన-వైనతేయుండైన,

ఖగ రాజు సేవించు విష్ణువైనా,

పురములేకీ పురిన సంచరించగ లేరు,

పలు యశంబు బడయ నొల్ల నగును!

గగన మంతయు నిండు దివ్య గోళములైన

గగనాంతరంగుడగు శ్రీ లక్ష్మి పతియైన,

ధరణి నేలగ నెంచు రజోగుణ రూపైన,

నిత్య సంతుష్టు లగు సత్వ తేజములైన!

కల్లోలముల మాపు కారణంబును బట్టి,

కార్యరూపము గట్టు ఊహనంది,

కరుణ నేలెడివాని పురమైతి పలుమారు,

యుగయుగంబులు వాని గురుతు నెరుగ!

కాలగమనము బట్టి కరిగిపోయే కథలు,

కాలదోషము బట్టి కరుగ కుండా,

సరసమగు ఒక రూపు వసతొందగా జేసి,

వైనముగ వాని నే పదిల పరతు!

రూపమొందిన ఊహ కారణంబును ఎరుగ,

వసతైన వాసనల పొంద లేక,

రూపు భారంబనుచు రోదింపగా మాని,

మాన్యలెంచిన వసతి విధిని ఎరుగు!

ఊహకందని వాడు – ఉమా నాధుడు వాడు,

ఉబికున్న ప్రతి రూపు నందువాడు,

ఉన్నదను దానిలో నిండియుండెడివాడు,

లేదన్న ప్రతి చోట నుండువాడు,

పురమున్న లేకున్న పులకించు తరి వాడు,

తారకంబగు త్రోవ జూపువాడు,

చూపు చూపున నిలచి చూచుచుండెడివాడు,

చూచు కన్నుల చూపు నందు వాడు!

మోదాన వసతొంది మోహనుని మోహించు!

రూపమొందిన విభుని విభవమెరుగు !

వాసనల విడనాడి వారిజాక్షుని తలచి,

ఊహలెరుగని పురము వేగజనుము!