తల్లి – యశోద

గోవింద పట్టాభిషేకం చెయ్యటానికి గోకులం సిధం అవుతున్న సమయంలో – తల్లి యశోద తన చిన్న కిృష్ణుడు భగవంతుడు – అని ఒప్పుకోలేక – ….

చన్నినా కిృష్ణుండు గాలిధూళీసోకి – గోవర్ధనమునెత్తి నిలచెగాని,
వెన్నముంతల విందు వేడుకొందెడివాడు – వాసుదేవుడు గాదు – వినరె జనులు!
చిన్ని నా కొమరుండు – చిలిపి చేష్ఠలవాడు – పొడజూపు పొంకంపు శతములెన్నో!
పుణికి ముద్దుల ముంచి – మంచి గంధముపూసి – రక్ష వచనము బలికి – శుద్ధి నిడరే!
గోమయము దిగదుడిచి – అగరు ధూపము వేసి – పసుపు సున్నపు నీరు దిష్ఠిదీసి,
గోధూళి నొసటిపై నామంబుగా పెట్టి – కటిక కన్నుల పీడ కడుగ గనరే!
ఎందరెందరొ జేరి ఎరిగించిరే ఏదొ – ఎరుగరే నా శిశువు పసితనంబు,
పంతాన నిలచుండి బడలి ఒడలినవాని – పరమేశుడని పొగడి పొరలుతారె!
చిన్ని పాపడు వీడు – కొంగు పట్టుక నన్ను – దద్ధిముంత దాచకే దయజూడవేనన్ను,
నీ మాట దాటనే – నిను వీడినే జనను – పొరుగు కాంతల మాట చెవినొగ్గి వినకే!
వారిండ్లలో నన్ను వంచించి యుంచేరు – చేరి నిన్నే నేను మురియు వాడ!
అనియంచు దరిజేరి చిన్ని చేతులు చుట్టి – నా బుగ్గపై చిట్తి ముద్దునిడునే!
చిరు ముత్యముల మాల దువ్విజుట్టిన కురులు – చెదరజేయుచు వాని చేరదీసి,
పడతులాడెడి మాట మన్నించి వినువాడు – మాయ మర్మము లెంచ మర్మమెరుగని వాడు!
ప్రతి ఇంటి లోగిళ్ళ పారాడు పసివాడు – పాలు వెన్నలు కుడిచి ఆడువాడు,
పగలైన రేయైన చిరునవ్వు చిందించు – చిన్ని నా శిశువితడు – విభుడుగాదు!
వెఱ్ఱిగొల్లలు మీరు – వెరపు ఎక్కువ మీకు – వెరపెరుంగని వాడు నాదు శిశువు,
ప్రేమ పంచుచునాడు పసితనంబేగాని – మహిమ మోహము లేమి లేనివాడు,
పరమేశుడనివాని పలుమారు పీడింప – బెదరి అదురును శిశువు – తొలగరే ఇంక!
అనుచు నందుని కాంత – బాలకృష్ణుని పట్టి – మందగాజేరున్న జనుల ప్రక్కకు నెట్టి,
తన శిశువు గొంపోయె ఇంటిలోకి!
అదుపు జేయగ తాను అలవినొల్లనివాడు – సురలోక శేఖరుల శాశించగల వాడు,
అచ్యుతుడు అవ్యయుడు వనమాలి వీడు – గోపకాంతకు చిక్కి మరలుచున్నాడు!
భక్తి బెత్తము చాలు బెదిరి యుండును వాడు – ప్రేమ పాశము చాలు బంధింపగా వాని,
కదలడే మెదలడే పలుకొకటి పలుకడే – పద్మనయనము లందు అరులు పొంగంగా!
మారుబల్కక గదిలి వెంట నడచుచు వాడు – తల్లి ప్రేమను త్రాగి తమకమొందెనొ ఏమొ,
కలువ కన్నుల కొలను పొంగి ఒలికెను చూడు – చెరగు సందున దూరి మరుగు పరచె!
(అరులు – ప్రేమ)