శంకరా! శంకరా!

సలిల కేశమువాడు – నిప్పు కన్నుల వాడు

నిక్కముగ కిసలయపు – జంట బాయని వాడు,

తామసుల తపములను – కరుణ గాంచెడి వాడు

వాసుదేవుని స్మరణ – మరువ నేర్వని వాడు!      ! శంకరా!

 

మధువనుల మారుగా – మరుభూమి నెంచుకొని,

తరలిపోయెడి వారి – తోడు నిలచెడి వాడు,

భూషణంబులు హరికి – బూడిదే తనదంచు,

కాష్ఠశేషమునందు – శయనించు వాడు!          !శంకరా!

 

యడబాయలేనంచు – దరిజేరు జవ్వనికి

మణులు మాణిక్యములు – మందిరము లీక,

దేహియని చైజాచి – భిక్ష నడిగాడు,

తనదైన దేహమును – పంచి ఇచ్చాడు!       !శంకరా!

 

విశ్వేశు ధ్యానమున – మై మరచు వాడు,

విశ్వ కార్యమునందు – మోదించు వాడు,

నిస్సంగులకు తాను – సాంగత్య మందించి,

మోదమున నగముపై – నర్తించు వాడు!     !శంకరా!

 

మోహమెరుగని వాడు – ముక్కోపి వాడు,

సరస మెరుగని వాడు – సన్యాసి వాడు,

మదును జంపినవాడు – నిర్మోహి వాడు,

ప్రియురాలి నెడబాసి – తపియించి నాడు!   !శంకరా!

 

ప్రమధ గణముల యందు – కరుణ గలవాడు,

చైతన్యమై జగము – వ్యాపించు వాడు,

నారాయణునాజ్ఞ గోని – నడయాడు వాడు,

పార్వతీసుతు శిరము – ఛేదించినాడు!       !శంకరా!

 

కాలకూటపు ఛాయ – జీవరాసుల వ్రేల్చ,

దాక్షిణ్యమును దాల్చి – దక్షిణా మూర్తియై,

యజుర్వేదము నిచ్చి – యజ్ఞముల నిచ్చి,

మాధవుని మహిమలకు – వన్నె నిచ్చాడు!  !శంకరా!

 

మంత్రమెరుగని వాని – తంత్రమెరుగని వాని,

పూజ లెరుగని వాని – పుణ్య హీనుడ గూడ,

ఎరుక లేనొక క్రతువు – పూజగా తలపోసి,

దరిని జేర్చెడు వాడు – వెఱ్ఱి శంకరుడు!     !శంకరా!

 

రూప లావణ్యమును మోహించనారూపు,

ఛాయగా నామదిని స్పృశియించెనేమో!

పలుక నేర్వని మనసు – పలు పల్కులన్పేర్చి,

పరమేశు పదఘటన భావించు చుంది!    !శంకరా!

 

ఏమరక ఏపూజ – నేజేయగా లేను,

మోహబంధము నుండి – మరలగా లేను,

నా మానసంబంచు – నా పలుకు లంచు,

అహమునందెడి నన్ను – ఏలుకోవయ్యా!  !శంకరా!