నా సుతుల సఖునిగా వర్ధిల్ల రాదా!

అస్తమించెడి వాడు అల్పుడగు దేహుండు

అమరుడై యున్నాడు అద్దేహ ధారుండు

అల్పబుద్ధిని గల్గి అలమటింపగ నేల?

దేహ బంధపు మోహమందగా నేల?

సత్య దర్శన భాగ్యమొందించు విభునకై

ఏ దివ్య పదములను నే నాశ్రయింతు?

కలి కోరలంబడి ధర్మ ముడిగిన వేళ

ఆర్తి దీర్చెడి వాని నే రూపమున కందు?

ఆకలికి శృతినొంది అలమటించెడి పేగు

కలి ఘోర కరములన్ నలిగేటి నరుడు

మోహ కుహరము నందు శోకించు జనులు

తుది లేని వైతరణి దరి గాంచగాలేక

వికృతపు విధి చేతి వేదనల వేసారి

తనువు తనువున యున్న నీ ఉనికి కన రాయె!

మూల పురుషుడ వీవు – ప్రతి మూర్తిలో నీవు

చావు పుట్టుక లందు తగుల కుండెడి నీవు

ఆకలెరుగని నీవు – ఆర్తి నెరుగని నీవు,

ఆనంద సాగరపు అమర వాసుడ వీవు,

ఆది శక్తిని మదిన అమరున్న నీవు

భువి భావముల నెల్ల నెలవొందు వంటారు!

జీవ మిచ్చెటి చిచ్చు కణిక కణికన నీవు

భువిలోన, దివిలోన, చిందేటి నదిలోన,

ఉనికితో తెలిపేటి తెమ్మెరల యదలోన

జేర్చి జేసినబొమ్మ – పలు సొరుగలీ బొమ్మ

ఎటనుండి వచ్చెనో- ఏటికై వచ్చెనో

ఎరుక నెరుగక భువిన భీతిగొనియుంది!

పాల కడలిన బుట్టి హరి యురంబున మెట్టి,

అమృతపు ఆద్యముల నందుకొను శ్రీవల్లి!

మంచు కొండకు బుట్టి పరమేశు చేబట్టి,

ప్రమధ గణముల పూజ నందేటి తల్లి!

వింత చరితలు వ్రాసి అలసేటి పతిసేవ

ఏమరక సలిపేటి చిలుక పలుకుల రాణి!

 

 

అంతరంగపు హరుడు హరియించి నాడంచు

అవని వాసులు వాని ఉనికి వెదికేరంచు,

ఆర్తులను ఆదుకొను సమయమాయగ నంచు,

వేద నాధుని వేగ భువి కంప రాదా?

అణువు అణువున వాని మేల్కొల్ప రాదా?

భావ బంధపు మోహ మంతమొందించీ

భవ బంధముల జాడ నింపుగా తెలిపీ,

ధరణి సుతులను తాను మరిమరీ లాలించి,

నా సుతుల సఖునిగా వర్ధిల్ల  రాదా!