నీల

అంతులే నాకశపు రంగు ‘నీలా’ గుంది,

దాని బింబము చూపు నీరు ‘నీలా’ గుంది,

అనుదినము వానితో నడయాడునా మేను,

నీ గురుతుగా ఆ రంగు ‘నీల’ మంది!

మణులు మాణిక్యములు రాసులగ నిలిచాయి,

వేయి వేల్పుల కొలుపు కోరి పిలువగ తరలి,

ఉనికి తెలుపుట కొరకు తమ రంగు నెంచగా,

సభతీరియున్న  ఆ దేవతల తలచాయి!

వాగీశ్వరిని మెచ్చి ఛాయపొందిన రాశి వజ్రమాయె,

సిరుల తల్లని జూచి మోహించినా రాశి పుష్యరాగమాయె,

దురిత దూరిణి దుర్గ రంగునందిన రాశి కెంపులాయె,

నీపాద సేవలో తరియింపగా నెంచి సామీప్యమందితే ‘నీల’ మాయె!

శశిమౌళి కలిగున్న – శర్వాణి తోడున్న,

నీఛాయ గురుతొంద తపియించి తపియించి,

తలచినదె తడవుగా క్షీర మధనపు తావు,

తరలి మృతమును   మిృంగి ‘నీల’కంఠుడాయె!

జగము నేలెడివారు – జగము నమరినవారు,

నీ గురుతు మోయచూ మురియగా గనుచుంటి,

మధురమగు నీ ఛాయ నెలవొందు తావొకటి,

దయమీరగా నాదు దరి జేయరాదా!