నేను

హిమనగంబులపైన – ఉరికేటి నదిపైన,

పంటపైరులపైన – ఎండుటాకుల పైన,

పురిటి పాపడిపైన – విగత జీవుల పైన,

అచ్చటని ఇచ్చటని ఎంపికే లేనట్టు,

కిరణ కరములు చాచి స్పృశియించువాడు,

నేర్చెనట ‘నిష్కామ యోగ’ ప్రకిృయను,

భగవానుడిచ్చెనట అతనికా యొగం!

యుగయుగంబుల నుండి ఓర్పుగా నేర్చి,

పంచభుతములందు ‘తేజ’మై ఒప్పు!

నగమైన నరుడైన – నగర వాసములైన,

పొంగు సాగరమైన – కృంగు లోయైనా,

జంతువులు, వృక్షములు, మరుభూములైనా,

తన యదన పదిలముగ నిలుపుకొను ధాత్రి,

‘నిష్కామ యోగ’మును బడసి సాధించీ,

పంచభూతములందు ‘పృధ్వి’యై ఒప్పు!

విష్ణు పాదము బుట్టి శివుని శిరమున మెట్టి,

చినుకు చినుకుగ నడచి- పసిడి పంటల నిచ్చి,

తరువులకు, తరుణులకు, వన చరంబులకు,

దాహాద్రి తీర్చుచూ సాగేటి సలిలములు,

‘నిష్కామ యోగ’మును ఎటు లెరుగునోగాని,

పంచభూతములందు ‘జలము’యై ఒప్పు!

మురికి వాడల లోన – పూల తోటల లోన,

ప్రేమ ఊపిరి లోన – పాము బుసలోన,

చిట్టెలుక యదనుండు మృగరాజు వరకు,

ప్రతిజీవి శ్వాసగా అనుదినము సాగి,

‘నిష్కమ యోగ’మును లెస్సగా సాధించి,

పంచభుతములందు ‘వాయు’వై జేరె!

అంతరిక్షపు వింత రాజ్యమందంతా,

తారతారకు నడుమ  అంతరంబంతా,

జీవులస్థిక లందు – హృద్సీమ లందు,

నభోవీధుల నుండి – చిరుకణము వరకు,

తనయందె నిలుపుకొని – తన ఉనికి తెలుపకే,

‘నిష్కామ యోగ’మును తన ఉనికిలో నిలిపి,

పంచభూతములందు ‘ఆకశం’ బాయె!

ఇట్టి తన సృష్టి గని -మురిసె నా బ్రహ్మ!

ఏమి   సౌందర్యమిది – ఏమి సౌఖ్యంబు?

మూల ధాతువులన్ని మోదముగ నమరె!

వైకుంఠు సేవలో  దిన దినము మోదించి,

జగతి చందములందు చరియించు వారకై,

వేదములు వెదెకెనా – కమలా భవుండు!

ఈ పంచ ధాతువుల కుదురుగా కూర్చి,

ప్రతిదాని కింతంచు భాగములు ఎంచి,

చైతన్యమును చిలికి తన మేధ జేర్చీ,

జీవ జాలమునెల్ల నెలకొల్పినాడు,

తన సృష్టి అందాలు తనకె తెలియంగ,

ఆ బొమ్మలోతాను అమరి యున్నడు!

ఆవింత పొంతనల పోకడల మహిమో!

అందు నిండున్న ఆ దివ్యాత్మ మహిమో!

పంచభూతములన్ని తమ సాధనల మరచి,

‘నేన’న్న అహములో మోదమొందుచు నుండె!

పాడిగాదిది నీకు పాల్కడలి శయనా!

పాలింపగా రార – పవన సుత వంద్యా!