తీర్థము

కాలమందున కరుగకున్నది – కర్మశిల ఇది కఠినమైనది,

కరుణతో నీ పాదమూనర – జాడ విడిఅది మాయగా!

వెన్నుగాచెడి వాడవని నిను – సన్నుతింతురు సాధుసంఘులు,

ఎదట నున్నీ ఎదను గావగ – ఎన్నడొత్తువు మాధవా?

కంటి వెలుగుల వెంట నడిచెడి – నీదు పదముల కడుగగా,

పొంగి పొరలెను కనుల వెంటన – నీటి చినుకులు ధారగా!

చూపు ఆనక పోయినా – నీ రూప మెరుగక పోయినా,

కంటి మాటున కదలు నీవే – ఎద ఎరుకవని వినియుంటి నే!

లోని లోకము లెరుగ నేర్వను – జగములో నీ జాడ తెలియను,

మన్ననన నే పూజ సేయగ – మన్నికగు ఒక తరిని ఎరుగను!

నిస్సహాయపు ఊర్పునుండి – ఉబికి వచ్చిన కంటి నేరె,

అర్చనగ నీ వందుకొనుమా – లోన నిలిచిన లోకనాధా!

వేడి ఆరని వెచ్చ నీరది – తనువు సత్తువ సారమైనది,

రుచికి లోపమనెంచ బోకయ- నీపాద తీర్ధము నాకు రుచియే!

అనరులో అమరున్నవాడవు – మరగులో మురిపించు వాడవు,

ఊహ ఊపిరి ఉనికి ఎరుకను – ఎదముందు కనుతరి ఎన్నడో!