మురళీ మనోహరుని ఊపిరిని పోసుకుని – రూపు దాల్చిన రవళి రమణీయ గమనముకు,
వాహనంబైనట్టి పవన భాగ్యము జూచి – మురిసేటి ముని వరులు వినరె ఈ వ్యధను!
పరిపూర్ణ కాము నంతరంగము జేరి – విశ్రమించెడి భాగ్యమొంది నా తెమ్మెరకు,
మధుసూధనుని మదిన మృదువుగా నడయాడి – పరవశింపగ నెంచు పిల్ల తెమ్మెరకు,
మాధవుని సేవలో తరియించు తరిలో – మరళిలో నర్తించి మురిపించగా నెంచె!
నిత్య సంచారియౌ తన జనకు ధామమున – నేర్చినా యోగమును మోహమందలది,
ఏటికో ఆ విభుని అలరింపగా నెంచి – వాని ఊపిరి యందు మోదమున నాదించె!
నర్తించు పదములిట పవన వాహనమెక్కి – మరలలే నేతరికొ తన్ను గొంపోవునని,
ఎంచలేనా తరక వేగపడి కదిలింది – స్వర సరంబులు మోసి మోసపొయింది!
కమలోద్భవుని రచన వెన్నంటి నడువగా – చంచలత్వము గొనుచు చరియించు చుంది,
జంతువులు, వృక్షములు, సాగరము లందు – ఊపిరై అనుదినము వర్తించు చుంది!
కక్ష కార్పణ్యములు, అలసత్వ భావములు – అహంభావపు టలలు, తామసపు తెరలు,
దీనత్వమున దేలు దుష్టయోచనలు – పేరొందగా లేని పలు వింత పొరలు,
ఆచిన్న తునకపై పాదమూనాయి – నిజవాస వైభవము మరగు పరచాయి!
ఎన్ని యుగములు గడచె – ఎన్ని దొంతరలాయె – తన ఉనికి తానెరుగు తీరు గననాయె!
నీ సేవకై మసలి – నీ హృదికి దూరమై – తపియించి విలపింప ఏనేర మెంచేవు?
దాసాను దాసుడవు – భక్త వత్సలుడవు – నీవారి మోదింప మురళినూదావు,
పలు యుగంబుల శిక్ష గడచి నిను జేరి – నీ ఊపిరై నట్టి తరక తప్పేమి?
ఎరుక జేసెడి వారు ఎరిగింపగా రండు – రాధకై మాధవుడు మరళినూదేను!
Yakshavani 