పార్వతీ పుత్రుడు

ఏకదంతుడు వీడు ఎలుక నెక్కెడి వాడు –   తొలిపూజ తనదంచు పంతమాడెడివాడు,

పలికింపడే కథను పలుగురెరుగంగా,   –   పార్వతీ తనయుండు తలపులో నిలచి!

పలుకులల్లే తల్లి పలుమారు దరిజేరి – పలుకు పలుకున జేరి పలుకరించి,

విబుధుండు ఎరిగించు తలపు లన్నిటిజాడ- తగు పలుకులో జేర్చి కూర్చుమమ్మా!

గుణములన్నిటి యందు గురుతై గురువరులు – దయజూసి నా ఊహ నిలవరుంచి,

గానలోలుని గుణము గానాన కదలంగ – గజముఖుని కథ నేడు తెలుపుమయ్యా!

ఋతురాజు సందడుల సందడించే వనులు – హిమ నగంబుల శోభనినుమడించె,

కొమ్మకొమ్మన విరులు పొంగారు రంగులతొ – పుప్పొడుల పరుపులై పరువమొందె!

గగనాన గమనించు రవిచంద్రులే పగిది – ఈ వనుల గనకుండ కదులగలరు?

కాలనియమము మరచి కన్నులచ్చటె నిలిపి- పలుమారు ఆ పురిని కనుచు జనిరి!

వనికంత సోయగము కలుగగా కారణము – కామదహనుని ఇంతి జాడలేమొ,

నవజాత కలువంటి కనులున్న నాతల్లి – సంచారముగ నచట సంచరించి ,

పతిసేవ కనువైన విరులు ఎంపిక జేసి – మొలక నవ్వులతోన దీవెనొసగె!

పన్నీరు అత్తరులు కస్తూరి జవ్వాది – అగురు చందన గంధ కలశములతో,

ఫలరసంబుల విందు పతికి ప్రియమొనరింప – కదలె పార్వతి నేడు కనియరిదియే!

హిమనగంబుల పైన నందీశు సముఖాన కొలువు దీరెడి రేడు కానరాడె,

చిన్నబోయిన నంది చింతించి చింతించి – వివరమ్ము వివరింప వేగపడదె!

ఏమనెరిగింతు నా భాగ్యంబు ఇటులుండె – ఎరుగనే నా విభుని జాడనేను,

కనులు మూసుక నేను కనుచుండగా హరుని – హరియించిరే ఎవరొ సడిని విడిచి!

ఆర్త రక్షణ గోరి అరిగి యుండగ వచ్చు – అదురు బాటును మాని నెమ్మదించు,

అరుగుతరి నెరిగించు వేచియుందుననఁచు -అరిగెనే గిరికన్య అంతరముకు!

వనులన్ని వాడాయి – వెన్నెలలు వెలిశాయి – మరల మరలా వనులు తడివలువ చుట్టాయి!

విభును జాడను దెలుపు కబురందనే లేదు – కనుల కలువలు నేడు కమిలి పోయాయి!

ఆనాటికానాడు జాడ దెలిశేనంచు వేచియుండిన వనిత వేదనొందేను,

భక్త సులభుడు విభుడు ఏ నాటజొచ్చెనో – ఎరిగింపమని వేడె వేణులోలుడిని!

సంశయింపకు నీవు సరితీరు నే జేసి – తరలించి నే దెత్తు నీదు పతిని,

ప్రమధగణముల మేళమమరించి మరిపింతు ననియంచు తరలేను చక్రధరుడు!

గజ్జెగట్టిన నంది ఆడింది పలుమారు – పురజనంబుల మనము సంతసింప,

పురశేఖరుని ముందు హరహరాయని ఆడి- వరముగా తాబొందె విభుని తెరపి!

కబురంది గిరికన్య మోదానమునిగేను – దారిజూచుట మాని ధీరతొందె!

తనువు నంటిన  ధూళి తొలగించగా నెంచి – నలుగు బెట్టుక నేడు జలకమాడె!

నలుగు రాశిని నలిపి గుజ్జుబాలుని జేసి – బాలునందము జూసి మురిపెమొందె,

భండాసురుని వధన విఘ్నయంత్రము ద్రుంచి – వైరి సేనల దండు మాపినాడు,

కామేశ్వరుని జాడ కదలాడు కనులున్న ముద్దుపాపడి రూపు కనుల గట్టె,

ఎన్నగా తనయుండు తలపులో మెదలంగ – మెదలి ముచ్చట దీర్చె విఘ్నహరుడు!

 

తీరైన కనుదోయి కదలించి చూచాడు – కాలుచేతులు కదిపి కొంగుపట్టాడు,

నవమిచంద్రుని బోలు నగుమోము గలవాడు – లేనగవులొలికించి చేరవచ్చాడు!

ముంగురులు , మొలనూలు , కాలిఅందెలు కదిలి -ఉలికి పాటేలనని పలుకరింపంగా!

తలచి పిలచిన తల్లి తెరపెరుగు తరిజూసి – ముచ్చటింపగ బూనె ముదిమిమీర!

ఆనాటి ముచ్చట్లు తలపోసి మురిశారు – ఆటపాటల యందు తేలి యాడారు,

ఉయ్యాల లూగారు ఉల్లాసమొందారు – వనులు వాడలు తిరిగి అలసటొందారు,

గడియ గడిచిన జాడ ఎరుగకున్నారు – అలుపు సొలుపుల చాల అదమరచారు,

ఆనాటి తనయుండు ఈనాడు ఒడిజేర – నెనరొంది మురిసేను శంభురాణి!

 

శాకాలు పాకాలు విందులో అమరించి – కొసరి కుడిపెను నేడు గిరిరాజ పుత్రి!

అనువైన దండంబు అందించి బాలునికి – ఆడుకొమ్మని ఉంచె ఆంగనమున!

తల్లి కుడిపిన కుడుపు కడుపారగా కుడిచి – కడుభారమగు కడుపు కదలకున్నా!

చిరుత తనువుకు తగిన చిందులేయుచు కదిలి – విఘ్నుడాడెను ఆట అలుపులేక!

అంతలో అరుదెంచె ఆజాను బాహుండు – నందివాహనుడైన పరమ శివుడు,

ఏనాడు విడిచెనో ఈ అంతరాలయము – నేడు జేరును మరల సతిని జూడ!

ఆటలాడెడి బాలు నాదరింపడు హరుడు – అనువైన ఏ మాట పలుకడాయె,

తొలగి నెమ్మదినుండు సందడింపకు మిచట- వినయమొందుట నీకు పాడి యనెను!

గురుతొందనా హరుని పరులనెంచినవాడు – తల్లి ఆనతి నెరగ అరుగ దొడగె,

తొందరించిన హరుడు తొలగు నీవననంచు – పోరుసలుపగనెంచె గుజ్జుబాలునిపై,

జగమేలు జనయిత్రి జననైన బాలుండు ఎరుక లెరుగని విద్య లుండగలవె!

తల్లి ఆనతి లేక తరలు వారల యందు – పోరు మోదముగాదె బాలకునకు!

పంతమాడిన హరుడు పోరువీడుమనంచు బుజ్జగించడె నేడు బాలకుడిని,

రణ విద్య రమణుండు వీడడే పంతంబు -బాలునహమును జూచి కినుకగొనెను,

శక్తిపాశము జుట్టి చిట్టి శివమును ద్రుంచి -వ్యగ్రతొందుచు నరిగె అంతరముకు!

అర్ఘ్య పాద్యము లిచ్చి అర్చించి సేవించి – ఆదరించెడి సతికి అలరు నొసగి,

ప్రియ భాషణములంది ముచ్చటించెడి తరిన – తెలిసె బాలుని ఉనికి వనితవలన!

తొందరించితి నేను తొలగు మని పోరితిని – పొంత నెంచక పోతి నాదు సతిది,

నాడు జేసిన బాస ఏతీరు మరుగాయె – బాస బాసిన పతికి గతులు గలవె!

గోపికావల్లభా గతిఏమి నాకిపుడు – గాచి తెచ్చిన ఫలము విఫలమాయె!

హరిని తలచిన హరుడు వివరంబు దెలిపేను విన్నపముగా సతికి వివరమంతా!

నెమ్మదెరుగని వాడు తొందరించెడి వాడు – కరుణ కాణాచిగా పేరున్నవాడు,

తామసంబులు తగులు తనువు గలిగినవాడు – తారకంబును వీడి మనలేని వాడు,

తనువు జేసెడి పూజ తనకు తగినదెయంచు  – తనువు చెల్లెడి వరకు తగిలుండువాడు,

పత్రపుష్పపు పూజ కోరనేరనివాడు – కోనేటి నీటితో తుష్టినొందెడివాడు!

తుమ్మిపూలే చాలు – కాష్టబూడిదె చాలు – హరహరా యని పలుకు పలుకుచాలు,

తప్పుకుప్పలు తుడిచి తోడుండి నడిపించి – పరమ పథమును జేర్చు గురువువాడు,

బిచ్చమడిగెడి వాడు బింకమెరుగని వాడు – భవరోగ భారమును హరియించువాడు

శరణన్న మృతమైన మింగి గాచెడివాడు – మిగుల భాగ్యపు రాశి విభుడువాడు!

జగము గాచెడి వాడు -తానె జగమగువాడు – జగమున్న లేకున్న ఉండునొకడేవాడు,

నాదమునకాధారి – నాదరూపుడు వాడు – నాదమెరుని మౌన మునివరుడు వాడు,

భావింప తగువాడు – భావరూపుడు వాడు -భావసీమల మించి భాసించు వాడు,

నామంబు ఇదియన్న నామమెరుగని వాడు – అన్నినామములందు అమరున్నవాడు,

ఎల్లలెరుగని వాడు – ఎల్లలందలివాడు – ఎంచగానేపగిది అంతుచిక్కనివాడు,

కాలరూపుడు వాడు -కాలహంత్రియు వాడు-కాలమెరుగని కాల రూపుండు వాడు,

జగతి రూపము వాడు – రూపమెరుగని వాడు – రూపుగట్టెడి రూపభావమగువాడు!

 

 

 

 

 

అనియంచు తలపోసి తల్లికెరిగించితిని – వివరంబుగా విబుధ గుణములెల్లా!

వల్లెయన్నను వినక వనికేగి తపియించి – తపము ఫలముగ బొంది సంతసించి,

మదనాంతకుడు హరుడు – మోహించెనే నన్ను – భాగ్యమేమని నాది మురిసిబోతి,

అంపకంబులు పెట్టి అంపేటి ఆనాడు – తోడు ఎరుగుమనంచు తల్లి తెలిపె!

నీడలెరుగని వాడు తోడంచు తరలేవు – వాడ వాడలు వాని యశము నెరుగు,

తిరుపమెత్తెడి వాడి – త్రైలోక్య సంచారి – తోడు తగులని నాడు తరుగు గనకు!

గౌరమ్మ నీ తోడు – గాయత్రి తోడు – గగనాన కదిలేటి గోళములు తోడు,

పగలు సూర్యుడు తోడు రేయి నెలరేడు – నెలరేడు లేకున్న గగనమే తోడు!

పసుపు కుంకుమ తోడు -మన్ననలు తోడు – సిరులు చిందేచిన్న సిగపువ్వుతోడు!

అట్టి తోడును బట్టి దినదినము నిను జేరి – భక్తిమీరన కొలుతు భర్తయనుచు,

తపము పండగ నాడు అందుకొంటి నేను – ఏమనందును నేడు వెలతి గాదె!

మదను జంపిన నాడు ముదిమినొందిన నేను- ఎరుగనే నీవింత విముఖుడంచు!

మృకుపుత్రుగాచినా ముక్కంటి దేవరవు – కావవే నా సుతుని కరుణతోడ!

ముచ్చటెరుగని వాడు నామనోహారుడని – ముజ్జగంబుల కెటుల విన్నవింతు?

కడుపారడులు దీర్ప కోరికొలిచెడివారి నేరీతి నేనింక  ఆదరింతు?

పతిమన్ననొసగుమను పలుమారు పూజించు సతులకేమని ఇంక అభయమిత్తు?

తెలుపుమో పరమేశ పాడియౌనిదినీకు – ముందరాడిన బాస బుగ్గిజేయ?

 

అంతలోనరిగారు సురలోక వేలుపులు – ఆతురతతో నరిగె విబుధులంతా,

నాగారివాహనుడు లచ్చితో నరిగాడు – పద్మసంభవుడరిగె పడతి తోన,

యక్షకిన్నెరు లరిగె గంధర్వులరిగె – నారదాదులు అరిగె ప్రమధులును అరిగె,

వైనంబు వివరముగ అడిగడిగి తెలియంగ-విదిత విధి నెరుగగా వెడుకొనిరి!

దిక్కులన్నిటి దిక్కు దిక్కైన దేవుండు – దీనతొందుట జూడ వేడుకగునా?

పలుమారు ఏమంచు పలుకరింపగ వలెను- పలుక కుంటే ఏమి కష్టమగునో!

వల్లమాలిన వాడు వాదేల ఆడవలె – వల్లెయంటే ఏమి దోషమగును?

తొల్లిఏమని పలికి తప్పినాడీ హరుడు? తెలియదే వివరంబు తేటతెలియ!

కబురంది అరుదెంచె హిమవంతునిల్లాలు – నగరాజునూ అరిగె వివశతొంది!

జపతపంబులు మాని భీతిల్లి మునిజనులు-శంకరా శాంతమని ఘోషనిడిరి!

రవిపుత్రుడరుదెంచె ఇది ఏమి వింతంచు – ఎరుగనే ఈ జీవి వాసమంచు!

తొందరొందకుడంచు నెమ్మదెరిగించుచూ – పద్మనాభుడు కదిలె విధినిదెలుప!

తొందరొందిన నీవు తుంటరని ఎంచేవు – తెలియనేరగబోతి వసలు కథను,

భండుజంపగ నాడు కోరిబిలిచిన సతికి – మారుజెప్పనటంఛు మాటనిచ్చి,

సతియాంగనమునాడు బాలుండు వైరియని – వేగపడి దుంచితివి వాని శిరము,

దక్షుదృంచిన నాడు దయనేలి నిడలేద మేకముండము  వాని శిరముగాను,

ఆ విద్యనే ఎంచి ఒసగుమా గజముండ బాలుడాడును జనులు మోదమొందా!

లీలనెరిగిన హరుడు హరిహరీయని పలికి – అసురుడగు గజరాజు వరము తలచి,

గజముండమును దెచ్చి బాలుమొండెము జేర్చి – జీవమందగజేసె మరలవాని  !

హర్షాతిరేకమున విరుల వానలుకురిసె –  దిక్కులన్నిటియందు సుధలు కురెసె,

దేవదుందుభి మ్రోగి శుభమంచు దెలిపింది – ధేనువులు కురిపించె దీవెనల వృష్టి

దేవగణమందించె పలు యశంబులను  – ఋషిగణంబులు పలికె శుభములన్నీ,

విషయమెరిగిన  జనులు వైకుంఠు పొగిడారు – వారిజాక్షిని జేరి ముదము దెలిపారు!

వింతరూపము గొన్నబాలు వైనము జూసి – మిన్నకున్నా హరిని వివరమడిగారు!

విఘ్నేశ్వరుని వివరమెరిగున్న శ్రీకరుడు వివరంబు నెరిగించె జనులు వినగా-

కలియుగంబున వీడు కడుదొడ్డ దేవుండు -కరుగ జేయును గట్టి గడియలన్నీ,

మోదరూపుడువీడు మోదాన మనచుండు – మోదకంబుల విందు మోదమమరు!

గడ్డిపరలకల పూజ – వడపప్పు నైవేద్య మంది సంతసమొందు చంటివాడు!

చెరకుముక్కలనంది చదువు సంపదలిచ్చు- గజముఖుండను పేర వాసినొందు!

సంతసించిన అతివ సంతునొడిజేర్చుకొని – ముద్దుమరిపెము గొనుచు మరియుచుండ,

జయమఁచు పలుకరే పరమేశు సుతుకూ – జయమఁచు పలుకరే పార్వతీ సుతుకూ

కడగండ్లు మాపంగా కనికరముబూని – కనుదెరచినాడమ్మ కమలాక్షి ఇంట,

సంకటంబుల భయము మనకేలనమ్మా – కోరి కొలుతము రండి గజముఖుని నేడు!

జయమఁచు పలుకరే పరమేశు సుతుకూ – జయమఁచు పలుకరే పార్వతీ సుతుకూ

చంటి బాలుడటంచు చులకనగ జూసేరు – కురచ వాడననంచు చిన్నబోయేరు,

ముక్కంటిపై గెలిచి జీవమందిన వాడు – గడము లెన్నిటినైన గడిపించు వాడు!

జయమఁచు పలుకరే పరమేశు సుతుకూ – జయమఁచు పలుకరే పార్వతీ సుతుకూ

పరమ పావని అంబ అండనొందిన వాడు – పరమేశు మన్ననలు కాణాచివాడు,

వసుదేవు సుతువలన పేరునొందిన వాడు- పలుదేవతల నుతుల నందిమనువాడు,

అనిఅంచు జనులెల్ల నుతులు పలికేరు – పాప మురియగ నేడు పండగంచు!

 

 

 

సావధానమునొంది దీవించె శంకరుడు – చరిత నెరిగిన వారి ఫలము నిటుల:

తారకంబగు చరిత ఎరిగి ఎరుగకనైన వినినంత అనినంత వివరించినంత

గర్భశోకము సమసి సంతు నెమ్మదినొందు – ఆన ఇదె ఎరుగుమో ఇందువదనా!

అనియంచు శంకరుడు గిరికన్య పుత్రునికి జీవమొసగిన తీరు తెలసి కొనరే!

మంగళంబగునయ్య నందబాలునికీ – మంగళంబులు గల్గు గౌరీశు సుతుకీ,

మంగళంబులు గల్గు గిరిరాజ సుతకూ – మంగళంబులు గల్గు సకల దేవతకూ,

మంగళంబులు గల్లు మమ్మేలు హరికీ- మంగళంబులు గల్గు మా శంకరునకు!

మంగళంబులు గల్గు వాణి -బహ్మలకు- మంగళంబగుగాక సాధుసంతులకు!

సర్వం శ్రీగణేశ్వర చరణారవింద మస్త