మృతము..

క్షీరసాగర మధనమందున-జన్మనెత్తిన అమర రాసుల,

తోడబుట్టితి వానివలెనే – అమరనైతిని అంమృతములో!

కఠిన కాలపు క్లేశములను – మదన సౌఖ్యపు సౌరభమును,

లాలనల తేలింప జేయుచు – అందజేసెడు ‘సుర’కు సఖుడను!

అదుపు లేనీ విష్ణుమాయకు – నియమ బంధపు దరిని జూపగ,

అగ్రజుడనై వెలుగు జూచితి – పార్వతీపతి గళము జేరితి!

జన్మజన్మల గులకదారుల – నడక సాగని దీన జీవుల,

తృటిలొ కడతేర్చగల తరిని – కలిగి యుంటిని కణ కణంబున!

మాయమోహపు కాననంబున – దరి ఎరుంగని విష్ణుఛాయలు,

ఏలనో నా చెలిమి చలువను- ఇచ్చగించక మరలు చున్నవి!

మోహనుని మురళీ రవంబుకు- మోదమొందెడి గోపకాంతకు,

వన్నె తెచ్చిన యమున అలలకు-స్పూర్తియౌ ఆ చంద్రు చెలుడను!

జగన్నాటక రంగమందున – ముందుగా నా ఉనికి నెరిపి,

జగన్నాయకు నాగమమునకు- స్తలిని నెరపెద లాఘవముతో!

క్షణక్షణమొక వింతరూపము – సంతరించెడు నియమ పాలన,

నెరపునైజము గల జగంబున- అమర వాంఛలు పాడియౌనే!

మోహనాంగిగ మోహనుడుతా-పంచి ఇచ్చిన మధుర రసమును,

పొంది తా పోగొట్టుకున్నది – ఎన్నడెరుగును సుర గణంబులు!

వేసారి పోయెను జగములెల్లా-లీల  మోదము సలుపకుంది,

ఆజ్ఞనిడుమో పద్మవల్లభ-కమలోద్భవునికిక అలసటాయే!