మరలి ప్రాణము మనసు జేరెను – ఉనికి ఆయెను ఇంద్రియంబులు,
మాటువేసిన వేటగానికి వేటయై మరుగాయె మనసును!
మంతనాలిక చెల్లినాయని తరలిపోయిరి తోటి మనుషులు,
మిలుగు అస్థికలంద గోరుచు వేచి చూచెను క్షుద్రజీవులు!
ఏమి కూడెను ఏమి తీరెను ఎరుకగొనగా తరుణమాయని,
మన్ననించుక జూపజాలక తొందరించిరి కాల భృత్యలు!
ఏమి వీడితి ఏది వీడితి వివరమింకను ఎరుగకుంటిని,
ఏలనో స్మృతి సందడించుచు వింత భావన కుడుపజొచ్చెను!
స్వాగతించిన తల్లిదండ్రులు సరసమాడిన సాటిదోస్తులు,
పాటలంటూ పాఠమంటూ పథము జూపిన పాఠశాలలు,
బ్రతుకు తీరిది బ్రతుకుమంచు దిశను చూపిన ఒజ్జవేల్పులు,
కరిగి ఊహల నీడలై నిసి వీధులంబడి తరలిపోయిరి!
కణము కణనమును కూడగట్టుక కూర్చుకున్నా మిన్నదేహము,
కణము యొక్కటి మచ్చుకైనా మిగులు టెంచక చెల్లిపోయెను,
రేయి పగలని రేపు మెరుగని అలసటెంచక కుడుపు మానుక,
కూడబెట్టిన కాసులన్నీ - చెల్లి చీకటి నీడలాయెను!
ఏమి నేర్చితి నేమి కూర్చితి తీర్చి ఏమిపుడేగుచుంటిని?
ఊహలివి యని కల్లలివి యని కొంత మనసున ఎంచినా,
కల్లగానిది కానజాలక కలల వాలున కడలి నీదితి ,
తీరమిది యని తీరికిదియని ఎంచు తరి ఇదనెంతునా?
కాలకింకరు లెంచి నన్నిక కమలనాభుని జేర్తురా?
తెరచి కన్నులు కమల నెత్రుని కన్నులారగ జూతునా?
వన్నెచెదరని వన్నెకాడట వాడుటెరుగని నగవువాడట,
వాలుకన్నుల వారిజాక్షిని ఉరమునందిన అందగాడట,
వేద వనితల నిత్యపూజలు విడువకందెడి ఒజ్జవాడట,
మునివరేణ్యుల మౌన నాదపు సారమందెడి సూరివాడట,
విడచి ఏలిటు వెడల నెంచితి -వివరమేమని తెలుపునో!
తరలి నేనిక మరలబోనని విన్నవింతును తీరుగా,
విడువ బోకిక విభుడవీవని వేడుకొందును మెల్లగా!