Author: yakshavani

వాడిపోవని ‘వాడు’ వీడితోడుండునట,
వాడిపోయిన నాడు ‘వీని’ తరలించునట,
వీడుచేరిన గూడు తోడుండ జేరునట,
తోడుండి తొలగుండి ఏ వింత జూచునో!

వాడు వీడూ కానీ వేరొకటి కలిగుండి,
వాడినీ వీడినీ తనయందు నిలుపునట,
వీని మనసున జేరి వాని మరపించేను,
తోడుండగా నేగి తొలగుండ వాడేల?

వెర్రి వాడగు వీడు వెన్నంటి వాడొకడు,
వెన్నుగాచుననంచు మైమరచి మనినంత
వైనమంతయు నీది వేదనయు నీదంచు,
మిన్నకుండెడి తోడు కలిగుండి ఫలమేమి?

మరలించి మరపించి మౌన భాషల నెంచి,
మనసన్న మరపులో పలుమారు పొరలించి,
పొగిలి వగచేనాడు వెలుగు చూపగ నెంచ,
 నియతి నియమమనంచు తొలగుండ వాడేల!

వాని కనుసన్నలన కనువిప్పు నీ జగతి,
వాని ఊపిరులంది నడయాడు నీ జగతి,
ఊహ లందిన రూపు వీడన్న ఈ గురుతు,
తోడుగాదయ వాడు -వీడైన వాడతడే!

వాని కన్నుల మెరుపు మరపించు లోకాన,
మరలుటెరుగుట మాని మనగల్గు తీరాన,
వానికంటెను వేరు వైనమెరుగని పురిన,
వాలి వందనమంచు వొదిగి మన నెపుడో!

వాడిపోవని ‘వాడు’ వీడితోడుండునట,
వాడిపోయిన నాడు ‘వీని’ తరలించునట,
వీడుచేరిన గూడు తోడుండ జేరునట,
తోడుండి తొలగుండి ఏ వింత జూచునో!

ఎరిగి యుండిన వారు ఎరుకజేసే ఎరుక,
ఎన్ని ఎరిగించగా ఎందరెందరో గలరు,
ఎరుగవలెనను తలపు తట్టిలేపెడివారు,
ఎన్నగా నీ ఇలను ఎందరుందురు తల్లి?

ఓరిమెంతయొ గల్గి లాలించి ఎరిగించు,
తల్లులెందరో గల్గు ధరణి మొలచితివమ్మ,
పలుమారు మరుగైన తెలివి మరుగునుమాపి,
అమరవారధి దారి ఎంచిమము నడిపించు – తల్లి

కృంగుటెరుగని వెలుగు ఉదయించి నారోజు,
వెరచి చీకటులన్ని చిన్నబోయిన రోజు,
వెన్నెలే వేకువై వెతలన్ని వెడలింప,
మాటు మరచిన మనసు మౌనంబు మరచె!

మారాకు మామిళు మరగి కోకిలకూసె,
తొలి వెలుగు తాకిళ్ళు మనసు తలుపున మీటె,
మంతనాలిక చెల్లి కలలు మరుగున జేరె,
కాననెంచని కనుల కమలాక్షుడుదయించె!

విచ్చు రెప్పలవెంట చూపంటి నడయాడి,
చూచు చూపుగ తానె తోచుచుండగ నేడు,
తల్లిలో చెల్లిలో తోడుండు చెలులలో,
తొంగి చూచుచు తానె బదులాడె ప్రతిసారి!

సింగార మమరంగ చేరి నే నద్దమును,
పరచి చూపుల నేను పరికించి చూడంగ,
వారిజాక్షుల మనసు మోహించు మొనగాడు,
మొలచె అద్దమునందు నాకు బదులు!

ప్రియమార పూజింప విరులంద నేబోగ,
విరిసి విరులన్నింట నూత్న శోభలు నిండ,
రెమ్మకొమ్మల నిండ కొలువున్న పూవింట ,
అరవింద నేత్రుండు ఆదరంబున నగియె!

తరువులో తనువులో చిందు చిరు చినుకులో
ఫలములో పాలలో పొదరింటి సొగసులో,
మదినెంచి తలపోయ తలచినా తలపులో.
వొదిగి వన్నెలు చిందు వరమౌని వల్లభుడు!

నిత్యమైనీ వెలుగు వెలయంగ బోదింక,
నిదుర మబ్బుల నీడ నన్నంట బోదింక,
కరుగుటెరుగని కాల లోగిళ్ళ కొలువుండు,
నంద నందను జాడ నన్నంది మనుదాక!

కృంగుటెలుగని వెలుగు ఉదయించి నారోజు,
వెరచి చీకటులన్ని చిన్నబోయిన రోజు,
వెన్నెలే వేకువై వెతలన్ని వెడలింప,
మాటు మరచిన మనసు మౌనంబు మరచె!

మూయనెరుగని రెప్ప కన్నులు కాంచగలవే కలలను,
వేకువై వెలుగొందు వైనపు వైభవంబుల వెలుగును,
తొలగించి తెరలను తొంగిచూచే తుంటరాటల తీరును,
మరుగు గోరుచు మదిని జేరే మాధవుని మధురూహను!

రాసలీలకు ఊపిరూదే నిండు జాబిలి వెండి తళుకులు,
రాధికా పతి ఊపిరందుక ఊరడించే మరళి పాటలు,
రాగమందే ఆలమందలు వాని వెంటన గొల్లపడుచుల,
ఉనికి నెంచక ఉషాకన్నియ కన్నులేమని విరియునో!

నల్లవాడా గొల్లబాలుని సాదరంబున జేరి వేడగ,
ఒంటిగా తా తరలువేళల నీడజాడలు వెంటవిడువగ,
వేగపడి యా కమలనాధుడు మరుగుజేరక మానునా?
వెలుగు విందుల సంబరాలీ మనసు వేదన దీర్చునా?

గృంకిపోనా పొద్దుపొడుపున పొన్నరెమ్మలు నవ్వవా?
కొమ్మలూయలలూగు మాధవు మరగు జేయక మానునా?
పూల తేనులు తాగు తుమ్మెద తూల కెరుగగ గల్గునా?
మాపుజాడల వేడుకొనుచూ వెదురు గుబురుల చేరదా?

మరపు లెరుగని తెలివి కలిగిన తాళునే ఈ జగములు?
తామసుల సరి ఆడకుంటే మనసు మాధవునెంచునే?
మధుర భావము మరలిరావలె మరల మరలా మనసుకు,
తెరల మాటున మాటువేసిన మాధవుని మధురూహతో!

భీతి నొందకు భావుకా ఈ మాటువేసిన నీడకి,
నీడనంటిన నీరజాక్షుడు నిన్ను జేరడి తరియది,
వాలు రెప్పల వాకిలందున వేచియున్నా పెన్నిధి,
పంతమెరుగక పట్టినీ జత పొందియాడే ఘడియది!

వల్లభుండా వాసుదేవుడు వీడి నా జత వెడలునే,
వెన్నెలాటల వేడుకందక ఉనికి వీడగ నెంతునే,
మరలి మరగున జేరి నేనా మాధవుని తలపోయనా?
మధుర భావపు భారమందున మరల మరలా మనుగనా?

జ్ఞానము గొప్పదే – భక్తి తీయనిది, తీరనిది – నిధి

జిలుగు తారల ముసుగు చాటు చేసిన జగతి,
వింత రంగుల వెలుగు వెలిగించు జగతి,
ఆకశము భూమన్న అంతరము గల జగతి,
అమరేంద్రు లేలికన అలరారు జగతి!

పాలపుంతన అమరి మురిపించు జగతి,
పలువన్నెలగు మణుల నెలవైన జగతి,
పసిడి కొండల చెండు కలిగున్న జగతి,
పార్వతీ పతి మెచ్చి కొలువున్న జగతి!

నాకాల మరపించు నందనంబుల జగతి,
నారాయణుని ఇంతి అలుక మాపే జగతి,
వేదాల నాదాలు రూపు గట్టిన జగతి,
అమర వాసులు అలసి సేదదీరే జగతి!

లీలావినోదుడా గోపాల బాలుండు,
ఊదు ఊపిరులంది మోదించు జగతి,
మిత్తి మత్తును మరగి మురిసేటి జీవాలు,
అలుపెరుగ కాడేటి అందాల జగతి!

వసతి వన్నెల జూచి వలచి వచ్చితి గాని,
వాసముండగ లేను మరలనెంచక నేను,
తరుగు వన్నెల వలువ పలుమారు చుట్టినా,
తగుల నెంచగ లేను తరలు తరి వీడి!

భ్రమల బంగరు తేరు ఏలేటి ఈ జగతి,
భావింపగల యట్టి పట్టు పుట్టము గట్టి,
పట్టి గట్టిగ నన్ను పలు ఆటలన చుట్టి,
పంతాన పడగొట్ట బెదరి ఓడగబోను!

తోడు తరలిన వాడు మురిపాన మునిగినా,
మారు పలుకక తాను మౌనమే పొందినా,
తెరపి కలుగగ జేసి తరలించి నేపోదు,
సరి తరుణమాయెనని వివరించి నేడు!

దక్షిణపు వాకిళ్ళు తెరచి తరలే తేరు,
చిరుగంట నాదాలు దిశలన్ని నిండగా,
సమయపాలకు నాన ఆదరంబున నెంచి,
గడప గడపను దాటి నా గడప నిలుమా!

అమృతంబే కురిసి అవని పులకించినా,
ఆనంద ధామమే ధర ఒడిన ఒదిగినా,
అమరులీ వసుధపై వాసంబునెరపినా,
ఆదరంబున నన్ను అందిగొంపొమ్మా!

వారాణసీ పతిని వలచి చేరిన తల్లి,
వాసమై ఈ వసుధ వైభవంబొందినా,
వాదెంచకాతల్లి కరుణతో కుడిపినా,
వారింపనెంచకిక అందినను గొనుమా!

నందబాలుని తోడు వెన్నంటియున్నా,
నందనంబై పుడమి నవశోభగొన్నా,
నందివాహను లీల నర్తనముకాగా,
నను వీడిజనబోకు దనుజారిధీరా!

వైదేహి వల్లభుని రూపంది నరులెల్ల,
వైరమెరుగక వసుధ నడయాడుచున్నా,
వైకుంఠమే ఒరిగి భువి నేలుచున్నా,
వైనంబుగా నన్ను వెంటగొని పొమ్మా!

పుడమి శోభలతప్ప కనలేని కనులు,
శోక మోహపు వలల మునిగున్న మనసు,
క్రోధ లోభపు కవచ సీమలో ఒదిగి,
భ్రమియించు భ్రమతీర కరుణతో గొమ్మా!

దక్షిణపు వాకిళ్ళు తెరచి తరలే తేరు,
చిరుగంట నాదాలు దిశలన్ని నిండగా,
సమయపాలకు నాన ఆదరంబున నెంచి,
గడప గడపను దాటి నా గడప నిలుమా!

రమ్యమైనీ జగతి నూతనత్వము జూసి,
మోహాన మునుగుచూ మోదాన తేలుచూ,
మలిగేటి రంగులకు ఖేదాన తూగేటి,
మనసు కాదయనేను మన్నించు దేవ!

పొరుగువారల పచ్చ ఓపనోర్వగలేక,
పలు తెరుంగుల నల్లి వాని నణగించి,
ఏదారి నేజేసి భోగాన మురుతునను,
బుద్ధికాదయ నేను మన్నించు దేవ!

తగిలున్న ఈ తనువు తానేయనెంచుచూ,
తగులు బంధములెల్ల తనవేయనెంచుచూ,
చేతలందున చేవ తనఘనతననెంచేటి
చిత్తాహంకారములు నేను కాదయ్యా!

మాయకవ్వలివాడ మోదమొందగ నీవు,
పంచభూతములందు పూరించి ఈజగతి,
పలువింత నియమాల నెరపించి మురిసేవు,
నియతి తప్పగ మాకు దారులేవయ్యా?

తామసులుగా మమ్ము భావింపగానీవు,
తగు తుంటరాటలే ఆడుతామయ్యా,
నియమమిది నిలువన్న నిలకడెంచగ నీక,
తరలించు నీ నియతి వారించగలమా?

సత్వమును రాజసము నీవిచ్చు ఛాయలే,
సరి నడత సూచించి నడిపించు నీవె,
పొల్లుచేతల జేయ తరమౌన దేవరా,
తొలగినీ ఆనతులు వీసమంతైనా?

మువన్నె యగు నూలు మగ్గమందుంచి,
నాల్గు విధముల నేత నడిపింతువయ్యా,
మురిపాల నీ దేవి సింగారమమరించి,
పంచధాతువులందె పలుమారు పలుక!

చేతలన్నియు నీవె చేవయును నీదే,
చెలికానిగా నన్ను చేరబిలువయ్యా!
నాదన్నదెరుగగా ఏది లేదని తెలిసి,
మోనాన మునిగేను మన్నింపుమయ్యా!

భవదీయుడని ఎంచి భక్తి బిచ్చము పెట్టు,
బహుతుంటరని ఎంచి ప్రేమ పాశము చుట్టు,
నీ నామ మధుపాన మత్త మానసమందు,
దండనీయవె నాకు – దురిత సంహారా!

రేపల్లె వాసులా గోపాల జనులెల్ల,
కన్నులారగ కన్న కమనీయ రూపంబు,
చూపాను చోటెల్ల చూడగల చూపులను,
దయసేయవే నాకు సకలార్తి దూరా!

సురవైరి సంతైన సురమౌని శిష్యుండు,
తలపులన్నిట నింపి తలచేటి నామంబు,
తగులు తలపులనెంచు తెరపైన తలపిచ్చి,
తరియింపజేయవే తిమిర సంహారా!

భావమందున నిన్నె భావించు భామలకు,
భామకొక బింబమై భాసించి మురిపించి,
భవమోహ పాశాల తరచి తరిమినయట్టి,
భావాన ముంచవే భవతాప హారా!

సరసమెరుగని మాయ జంకెరుకుందయ్య,
సావకాశము మరచి తనువెల్ల నిండేను,
తాడించి ఇక దాని తరిమి నను రక్షించు,
కన్నతండ్రివి నీవు కలుషాపహారా!

రక్ష నీకా రాధికా పతి – రక్ష రఘుకుల వీరుడు!
రతి రాజ మర్ధనుడాదరంబున రక్షయగు నీ మనసుకు!

కోసలేశుని రమణి నిరతము తోడుయై నిను గావగా,
కోటి వేల్పుల దీవెనందిన హనుమ నీ జత నడచుగా!

కడుపు చల్లగ కాశివాసిని కరుణతో నిను కుడుపగా, 
కామజనకుని కాంత చల్లని చూపులన దీవించుగా!

వాణి శారద శ్యాలాంబిక యోచనల శాసించగా , 
వారాహి వైష్ణవి సర్వదా నీ వైనమును సరి గాచుగా! 

యోగినీగణ మలుపెరుంగక జాగరూకత నొందగా,
నారసింహుడు లచ్చితోడుగ నిన్ను సాకగ నెంచుగా!

బొజ్జగణపతి అన్నతోడుగ అన్ని గడులను గడుపగా, 
కాల మహిమన కలుగు చేటును కాళికే హరియించుగా!

 వారువీరని వేరెరుంగని అంతరంగుడు చెలిమితో,
 దరి చేరి ఇక నీ దారి తోడుగ నిరతమును నినుగాచుగా!