Author: yakshavani

ఏకదంతుడు వీడు ఎలుక నెక్కెడి వాడు –   తొలిపూజ తనదంచు పంతమాడెడివాడు,

పలికింపడే కథను పలుగురెరుగంగా,   –   పార్వతీ తనయుండు తలపులో నిలచి!

పలుకులల్లే తల్లి పలుమారు దరిజేరి – పలుకు పలుకున జేరి పలుకరించి,

విబుధుండు ఎరిగించు తలపు లన్నిటిజాడ- తగు పలుకులో జేర్చి కూర్చుమమ్మా!

గుణములన్నిటి యందు గురుతై గురువరులు – దయజూసి నా ఊహ నిలవరుంచి,

గానలోలుని గుణము గానాన కదలంగ – గజముఖుని కథ నేడు తెలుపుమయ్యా!

ఋతురాజు సందడుల సందడించే వనులు – హిమ నగంబుల శోభనినుమడించె,

కొమ్మకొమ్మన విరులు పొంగారు రంగులతొ – పుప్పొడుల పరుపులై పరువమొందె!

గగనాన గమనించు రవిచంద్రులే పగిది – ఈ వనుల గనకుండ కదులగలరు?

కాలనియమము మరచి కన్నులచ్చటె నిలిపి- పలుమారు ఆ పురిని కనుచు జనిరి!

వనికంత సోయగము కలుగగా కారణము – కామదహనుని ఇంతి జాడలేమొ,

నవజాత కలువంటి కనులున్న నాతల్లి – సంచారముగ నచట సంచరించి ,

పతిసేవ కనువైన విరులు ఎంపిక జేసి – మొలక నవ్వులతోన దీవెనొసగె!

పన్నీరు అత్తరులు కస్తూరి జవ్వాది – అగురు చందన గంధ కలశములతో,

ఫలరసంబుల విందు పతికి ప్రియమొనరింప – కదలె పార్వతి నేడు కనియరిదియే!

హిమనగంబుల పైన నందీశు సముఖాన కొలువు దీరెడి రేడు కానరాడె,

చిన్నబోయిన నంది చింతించి చింతించి – వివరమ్ము వివరింప వేగపడదె!

ఏమనెరిగింతు నా భాగ్యంబు ఇటులుండె – ఎరుగనే నా విభుని జాడనేను,

కనులు మూసుక నేను కనుచుండగా హరుని – హరియించిరే ఎవరొ సడిని విడిచి!

ఆర్త రక్షణ గోరి అరిగి యుండగ వచ్చు – అదురు బాటును మాని నెమ్మదించు,

అరుగుతరి నెరిగించు వేచియుందుననఁచు -అరిగెనే గిరికన్య అంతరముకు!

వనులన్ని వాడాయి – వెన్నెలలు వెలిశాయి – మరల మరలా వనులు తడివలువ చుట్టాయి!

విభును జాడను దెలుపు కబురందనే లేదు – కనుల కలువలు నేడు కమిలి పోయాయి!

ఆనాటికానాడు జాడ దెలిశేనంచు వేచియుండిన వనిత వేదనొందేను,

భక్త సులభుడు విభుడు ఏ నాటజొచ్చెనో – ఎరిగింపమని వేడె వేణులోలుడిని!

సంశయింపకు నీవు సరితీరు నే జేసి – తరలించి నే దెత్తు నీదు పతిని,

ప్రమధగణముల మేళమమరించి మరిపింతు ననియంచు తరలేను చక్రధరుడు!

గజ్జెగట్టిన నంది ఆడింది పలుమారు – పురజనంబుల మనము సంతసింప,

పురశేఖరుని ముందు హరహరాయని ఆడి- వరముగా తాబొందె విభుని తెరపి!

కబురంది గిరికన్య మోదానమునిగేను – దారిజూచుట మాని ధీరతొందె!

తనువు నంటిన  ధూళి తొలగించగా నెంచి – నలుగు బెట్టుక నేడు జలకమాడె!

నలుగు రాశిని నలిపి గుజ్జుబాలుని జేసి – బాలునందము జూసి మురిపెమొందె,

భండాసురుని వధన విఘ్నయంత్రము ద్రుంచి – వైరి సేనల దండు మాపినాడు,

కామేశ్వరుని జాడ కదలాడు కనులున్న ముద్దుపాపడి రూపు కనుల గట్టె,

ఎన్నగా తనయుండు తలపులో మెదలంగ – మెదలి ముచ్చట దీర్చె విఘ్నహరుడు!

 

తీరైన కనుదోయి కదలించి చూచాడు – కాలుచేతులు కదిపి కొంగుపట్టాడు,

నవమిచంద్రుని బోలు నగుమోము గలవాడు – లేనగవులొలికించి చేరవచ్చాడు!

ముంగురులు , మొలనూలు , కాలిఅందెలు కదిలి -ఉలికి పాటేలనని పలుకరింపంగా!

తలచి పిలచిన తల్లి తెరపెరుగు తరిజూసి – ముచ్చటింపగ బూనె ముదిమిమీర!

ఆనాటి ముచ్చట్లు తలపోసి మురిశారు – ఆటపాటల యందు తేలి యాడారు,

ఉయ్యాల లూగారు ఉల్లాసమొందారు – వనులు వాడలు తిరిగి అలసటొందారు,

గడియ గడిచిన జాడ ఎరుగకున్నారు – అలుపు సొలుపుల చాల అదమరచారు,

ఆనాటి తనయుండు ఈనాడు ఒడిజేర – నెనరొంది మురిసేను శంభురాణి!

 

శాకాలు పాకాలు విందులో అమరించి – కొసరి కుడిపెను నేడు గిరిరాజ పుత్రి!

అనువైన దండంబు అందించి బాలునికి – ఆడుకొమ్మని ఉంచె ఆంగనమున!

తల్లి కుడిపిన కుడుపు కడుపారగా కుడిచి – కడుభారమగు కడుపు కదలకున్నా!

చిరుత తనువుకు తగిన చిందులేయుచు కదిలి – విఘ్నుడాడెను ఆట అలుపులేక!

అంతలో అరుదెంచె ఆజాను బాహుండు – నందివాహనుడైన పరమ శివుడు,

ఏనాడు విడిచెనో ఈ అంతరాలయము – నేడు జేరును మరల సతిని జూడ!

ఆటలాడెడి బాలు నాదరింపడు హరుడు – అనువైన ఏ మాట పలుకడాయె,

తొలగి నెమ్మదినుండు సందడింపకు మిచట- వినయమొందుట నీకు పాడి యనెను!

గురుతొందనా హరుని పరులనెంచినవాడు – తల్లి ఆనతి నెరగ అరుగ దొడగె,

తొందరించిన హరుడు తొలగు నీవననంచు – పోరుసలుపగనెంచె గుజ్జుబాలునిపై,

జగమేలు జనయిత్రి జననైన బాలుండు ఎరుక లెరుగని విద్య లుండగలవె!

తల్లి ఆనతి లేక తరలు వారల యందు – పోరు మోదముగాదె బాలకునకు!

పంతమాడిన హరుడు పోరువీడుమనంచు బుజ్జగించడె నేడు బాలకుడిని,

రణ విద్య రమణుండు వీడడే పంతంబు -బాలునహమును జూచి కినుకగొనెను,

శక్తిపాశము జుట్టి చిట్టి శివమును ద్రుంచి -వ్యగ్రతొందుచు నరిగె అంతరముకు!

అర్ఘ్య పాద్యము లిచ్చి అర్చించి సేవించి – ఆదరించెడి సతికి అలరు నొసగి,

ప్రియ భాషణములంది ముచ్చటించెడి తరిన – తెలిసె బాలుని ఉనికి వనితవలన!

తొందరించితి నేను తొలగు మని పోరితిని – పొంత నెంచక పోతి నాదు సతిది,

నాడు జేసిన బాస ఏతీరు మరుగాయె – బాస బాసిన పతికి గతులు గలవె!

గోపికావల్లభా గతిఏమి నాకిపుడు – గాచి తెచ్చిన ఫలము విఫలమాయె!

హరిని తలచిన హరుడు వివరంబు దెలిపేను విన్నపముగా సతికి వివరమంతా!

నెమ్మదెరుగని వాడు తొందరించెడి వాడు – కరుణ కాణాచిగా పేరున్నవాడు,

తామసంబులు తగులు తనువు గలిగినవాడు – తారకంబును వీడి మనలేని వాడు,

తనువు జేసెడి పూజ తనకు తగినదెయంచు  – తనువు చెల్లెడి వరకు తగిలుండువాడు,

పత్రపుష్పపు పూజ కోరనేరనివాడు – కోనేటి నీటితో తుష్టినొందెడివాడు!

తుమ్మిపూలే చాలు – కాష్టబూడిదె చాలు – హరహరా యని పలుకు పలుకుచాలు,

తప్పుకుప్పలు తుడిచి తోడుండి నడిపించి – పరమ పథమును జేర్చు గురువువాడు,

బిచ్చమడిగెడి వాడు బింకమెరుగని వాడు – భవరోగ భారమును హరియించువాడు

శరణన్న మృతమైన మింగి గాచెడివాడు – మిగుల భాగ్యపు రాశి విభుడువాడు!

జగము గాచెడి వాడు -తానె జగమగువాడు – జగమున్న లేకున్న ఉండునొకడేవాడు,

నాదమునకాధారి – నాదరూపుడు వాడు – నాదమెరుని మౌన మునివరుడు వాడు,

భావింప తగువాడు – భావరూపుడు వాడు -భావసీమల మించి భాసించు వాడు,

నామంబు ఇదియన్న నామమెరుగని వాడు – అన్నినామములందు అమరున్నవాడు,

ఎల్లలెరుగని వాడు – ఎల్లలందలివాడు – ఎంచగానేపగిది అంతుచిక్కనివాడు,

కాలరూపుడు వాడు -కాలహంత్రియు వాడు-కాలమెరుగని కాల రూపుండు వాడు,

జగతి రూపము వాడు – రూపమెరుగని వాడు – రూపుగట్టెడి రూపభావమగువాడు!

 

 

 

 

 

అనియంచు తలపోసి తల్లికెరిగించితిని – వివరంబుగా విబుధ గుణములెల్లా!

వల్లెయన్నను వినక వనికేగి తపియించి – తపము ఫలముగ బొంది సంతసించి,

మదనాంతకుడు హరుడు – మోహించెనే నన్ను – భాగ్యమేమని నాది మురిసిబోతి,

అంపకంబులు పెట్టి అంపేటి ఆనాడు – తోడు ఎరుగుమనంచు తల్లి తెలిపె!

నీడలెరుగని వాడు తోడంచు తరలేవు – వాడ వాడలు వాని యశము నెరుగు,

తిరుపమెత్తెడి వాడి – త్రైలోక్య సంచారి – తోడు తగులని నాడు తరుగు గనకు!

గౌరమ్మ నీ తోడు – గాయత్రి తోడు – గగనాన కదిలేటి గోళములు తోడు,

పగలు సూర్యుడు తోడు రేయి నెలరేడు – నెలరేడు లేకున్న గగనమే తోడు!

పసుపు కుంకుమ తోడు -మన్ననలు తోడు – సిరులు చిందేచిన్న సిగపువ్వుతోడు!

అట్టి తోడును బట్టి దినదినము నిను జేరి – భక్తిమీరన కొలుతు భర్తయనుచు,

తపము పండగ నాడు అందుకొంటి నేను – ఏమనందును నేడు వెలతి గాదె!

మదను జంపిన నాడు ముదిమినొందిన నేను- ఎరుగనే నీవింత విముఖుడంచు!

మృకుపుత్రుగాచినా ముక్కంటి దేవరవు – కావవే నా సుతుని కరుణతోడ!

ముచ్చటెరుగని వాడు నామనోహారుడని – ముజ్జగంబుల కెటుల విన్నవింతు?

కడుపారడులు దీర్ప కోరికొలిచెడివారి నేరీతి నేనింక  ఆదరింతు?

పతిమన్ననొసగుమను పలుమారు పూజించు సతులకేమని ఇంక అభయమిత్తు?

తెలుపుమో పరమేశ పాడియౌనిదినీకు – ముందరాడిన బాస బుగ్గిజేయ?

 

అంతలోనరిగారు సురలోక వేలుపులు – ఆతురతతో నరిగె విబుధులంతా,

నాగారివాహనుడు లచ్చితో నరిగాడు – పద్మసంభవుడరిగె పడతి తోన,

యక్షకిన్నెరు లరిగె గంధర్వులరిగె – నారదాదులు అరిగె ప్రమధులును అరిగె,

వైనంబు వివరముగ అడిగడిగి తెలియంగ-విదిత విధి నెరుగగా వెడుకొనిరి!

దిక్కులన్నిటి దిక్కు దిక్కైన దేవుండు – దీనతొందుట జూడ వేడుకగునా?

పలుమారు ఏమంచు పలుకరింపగ వలెను- పలుక కుంటే ఏమి కష్టమగునో!

వల్లమాలిన వాడు వాదేల ఆడవలె – వల్లెయంటే ఏమి దోషమగును?

తొల్లిఏమని పలికి తప్పినాడీ హరుడు? తెలియదే వివరంబు తేటతెలియ!

కబురంది అరుదెంచె హిమవంతునిల్లాలు – నగరాజునూ అరిగె వివశతొంది!

జపతపంబులు మాని భీతిల్లి మునిజనులు-శంకరా శాంతమని ఘోషనిడిరి!

రవిపుత్రుడరుదెంచె ఇది ఏమి వింతంచు – ఎరుగనే ఈ జీవి వాసమంచు!

తొందరొందకుడంచు నెమ్మదెరిగించుచూ – పద్మనాభుడు కదిలె విధినిదెలుప!

తొందరొందిన నీవు తుంటరని ఎంచేవు – తెలియనేరగబోతి వసలు కథను,

భండుజంపగ నాడు కోరిబిలిచిన సతికి – మారుజెప్పనటంఛు మాటనిచ్చి,

సతియాంగనమునాడు బాలుండు వైరియని – వేగపడి దుంచితివి వాని శిరము,

దక్షుదృంచిన నాడు దయనేలి నిడలేద మేకముండము  వాని శిరముగాను,

ఆ విద్యనే ఎంచి ఒసగుమా గజముండ బాలుడాడును జనులు మోదమొందా!

లీలనెరిగిన హరుడు హరిహరీయని పలికి – అసురుడగు గజరాజు వరము తలచి,

గజముండమును దెచ్చి బాలుమొండెము జేర్చి – జీవమందగజేసె మరలవాని  !

హర్షాతిరేకమున విరుల వానలుకురిసె –  దిక్కులన్నిటియందు సుధలు కురెసె,

దేవదుందుభి మ్రోగి శుభమంచు దెలిపింది – ధేనువులు కురిపించె దీవెనల వృష్టి

దేవగణమందించె పలు యశంబులను  – ఋషిగణంబులు పలికె శుభములన్నీ,

విషయమెరిగిన  జనులు వైకుంఠు పొగిడారు – వారిజాక్షిని జేరి ముదము దెలిపారు!

వింతరూపము గొన్నబాలు వైనము జూసి – మిన్నకున్నా హరిని వివరమడిగారు!

విఘ్నేశ్వరుని వివరమెరిగున్న శ్రీకరుడు వివరంబు నెరిగించె జనులు వినగా-

కలియుగంబున వీడు కడుదొడ్డ దేవుండు -కరుగ జేయును గట్టి గడియలన్నీ,

మోదరూపుడువీడు మోదాన మనచుండు – మోదకంబుల విందు మోదమమరు!

గడ్డిపరలకల పూజ – వడపప్పు నైవేద్య మంది సంతసమొందు చంటివాడు!

చెరకుముక్కలనంది చదువు సంపదలిచ్చు- గజముఖుండను పేర వాసినొందు!

సంతసించిన అతివ సంతునొడిజేర్చుకొని – ముద్దుమరిపెము గొనుచు మరియుచుండ,

జయమఁచు పలుకరే పరమేశు సుతుకూ – జయమఁచు పలుకరే పార్వతీ సుతుకూ

కడగండ్లు మాపంగా కనికరముబూని – కనుదెరచినాడమ్మ కమలాక్షి ఇంట,

సంకటంబుల భయము మనకేలనమ్మా – కోరి కొలుతము రండి గజముఖుని నేడు!

జయమఁచు పలుకరే పరమేశు సుతుకూ – జయమఁచు పలుకరే పార్వతీ సుతుకూ

చంటి బాలుడటంచు చులకనగ జూసేరు – కురచ వాడననంచు చిన్నబోయేరు,

ముక్కంటిపై గెలిచి జీవమందిన వాడు – గడము లెన్నిటినైన గడిపించు వాడు!

జయమఁచు పలుకరే పరమేశు సుతుకూ – జయమఁచు పలుకరే పార్వతీ సుతుకూ

పరమ పావని అంబ అండనొందిన వాడు – పరమేశు మన్ననలు కాణాచివాడు,

వసుదేవు సుతువలన పేరునొందిన వాడు- పలుదేవతల నుతుల నందిమనువాడు,

అనిఅంచు జనులెల్ల నుతులు పలికేరు – పాప మురియగ నేడు పండగంచు!

 

 

 

సావధానమునొంది దీవించె శంకరుడు – చరిత నెరిగిన వారి ఫలము నిటుల:

తారకంబగు చరిత ఎరిగి ఎరుగకనైన వినినంత అనినంత వివరించినంత

గర్భశోకము సమసి సంతు నెమ్మదినొందు – ఆన ఇదె ఎరుగుమో ఇందువదనా!

అనియంచు శంకరుడు గిరికన్య పుత్రునికి జీవమొసగిన తీరు తెలసి కొనరే!

మంగళంబగునయ్య నందబాలునికీ – మంగళంబులు గల్గు గౌరీశు సుతుకీ,

మంగళంబులు గల్గు గిరిరాజ సుతకూ – మంగళంబులు గల్గు సకల దేవతకూ,

మంగళంబులు గల్లు మమ్మేలు హరికీ- మంగళంబులు గల్గు మా శంకరునకు!

మంగళంబులు గల్గు వాణి -బహ్మలకు- మంగళంబగుగాక సాధుసంతులకు!

సర్వం శ్రీగణేశ్వర చరణారవింద మస్త

అంధకరిపు నభయంబను అంబుధి మునుగగ నెంచెద,

అంబుజనాభుని ఆదర మరకుగ త్రాగగనెంచెద!

అతివల బలముల కొలికివి- కులుకవె నా మది వీధుల,

కోమల గమనపు గతులన – గజ్జల సడి చెవులొప్పగ!

నీ నాధుని అలరించెడి మంజీరపు మృదు సవ్వడి,

కంపింపగ జేయుమమ్మ కామిత మణుగగ నాలో,

కాలుని పాశపు కోరల కొలుపున జేరెడి తనువిది,

కోరను నే నే నెలవును – కూరిమి గొనుమమ్మా!

పదమానిన కమలంబును శిరమున గైకొని విజ్ఞులు,

అనవరతము సాన్నిధ్యపు అనుభూతిని అనుభవించి,

ఏలికయౌ నీ మహిమను ఏమర కెరుకను గైకొని,

భవ సాగర డోలలలో లాలన నోదక మనెదరు!

నడయాడగ పదమాడని పాశపు మోపున జిక్కితి,

ముకుళిత కమలపు కొలనున మడియని బుడుగగ తేలితి,

చూపానని చీకటిలో దరి జేరెడి జాడ తోడు,

ఇడుములు తొలుగంగ జేసి మనిపెదరంచూ..

దృతి ఎరుగని ఇరుసుగ నే నాధారము నైతి గాని,

కాలుని గమనపు గతిలో కమలాక్షుని గననైతిని!

బాధల మాన్పెడి భానుని వెలుగులు నిండిన కన్నుల,

అల్లార్చకె  ముజ్జగములు పాలన జేసెడి చూపులు,

కనికరమున ఒక మారీ కొలనున నాటవె శౌరీ!

శరణాగతి జేయగ నా పాశంబుల మధియించవె!

తారకంబగు నంట తలచినీ పదము

తరియించునట తనువు తగిలినీ పదము,

తలపులో నిలుపంగ తగులదే పదము,

తరిని తెలుపగ నెవరు తెలియరే ఇపుడు!

ముమ్మూర్తులను మదుపు ముచ్చటగు పదము,

మూల వైభవ మూర్తి నెరిగించు పదము,

నిర్గుణుని నిజధామ మరిగించు పదము,

గురుతైన గురుమూర్తి గురుతైన పదము!

పెదవి పలికిన యంత పథమిచ్చు పదము,

భవరోగముల గడుపు ఘనమైన పదము,

పలుమారు పలుకగా పనిలేని పదము,

నిక్కముగ ఒకమారు పలికించరాదా?

మాన్యులగు మహనీయు లెరుగు ఈ పదము,

మదినెంచి నంతనే మై మరపు పదము,

ఎంచగా నా మదికి పలుకులే రావే!

పలుకు పలికించగల పరమాత్మ ఎవరు?

ఎరిగున్నరీతిలో నే పలుకు పలుకు,

చరిత తెలిపిన నడత నడువదే పలుకు,

పదములో చేవిపుడు చెరితకెక్కేనా?

బ్రతుకు భారముదీర్ప బదులీయ దేలా?

చిత్రమందలి నీరు దాహాద్రి దీర్చునా?

పొరిగింటి పొంగళ్ళు కడుపాకలార్చునా?

నడయాడి నాయింట నన్నేల రాదా?

కుడిపి కూరిమి తోడు దయసేయ రాదా?

తనువశాశ్వత మంచు తగుల రాదంచూ,

తనువు గలిగినగాని తగులవే నీవు,

తనువులో తగిలున్న నిను గాంచు వరకూ,

తరింయింప తరి ఎరుక తెలుపవే నీవు!

ఆటుపోటెరుగనో గుణరహిత రూపా,

గుణము లన్నిట గుణము గలిగించు వాడా,

గురుతెరుగనో రోజు గురుతు జూపేవు,

నిలకడెరుగని నన్ను నిలువ నుడివేవు!

ఉభయ సంధ్యల తెడ్డు అలుపెరుగ కుందీ,

కాల వాహిని ఉరక ఓపలే నంటోంది,

నిన్న నేడులు లేక రేపెరుగనీ నడత,

నీకు నైజము గాని- తనువోప నందీ!

కాకాని కోటయ్య – వేటూరి శాస్త్రీ,

మెచ్చి జేరిన గురువ – కలి వేల్పు నామా!

పట్టుమోయిక చేయి పరిహాస మేలా?

పట్టు సడలక మునుపె పంచభూతములూ!

ఆది విష్ణుని ఉరము నాటలాడే తల్లీ,

ఆకాశ గంగలో స్నానమాడే తల్లి,

ముని మానసాంబుధుల మధన మీగడ తరక,

మోహనుడు పంచగా ఆరగించే తల్లి!

వెలయుటెరుగని వలువ వరియించు తల్లి,

వన్నె తరుగని నగల నమరించు తల్లి,

సహజగంధపు మేను సౌరభంబులు చిలుక,

యమున గమనములోన వడి ఒల్లనంది!

జీవ జాలమునందు వైశ్వానరుడగు పతికి,

ప్రీతి జేయగతాను ప్రతి వనరులో అమరి,

లెక్కమించిన రుచుల రంజింప జేయుచూ,

క్రీడించు కనకాంగి కరుణాంత రంగి!

భాను కిరణపు మెరుపు-శశికిరణముల మరుపు,

మజ్జగమ్ముల నిలుపు ముదమైన అదుపు,

లాలిత్యమున లలిత-క్రోధమున కాళి,

ఎన్నగా ప్రతిభావ భావనగు తల్లి!

ఏతీరుగా నిన్ను నా ఇంట పూజింతు?

ఏ ఆసనము పరచి ఓ తల్లి అమరింతు?

తేటపూవుల తేరు-ఉదయ కిరణపు పేరు,

ఎన్నగా ఏదైన తల్లి నీ ఉనికాయే!

ఊహ బంగరు కోట ఉద్యాన వనము,

లెక్క మించిన సరస పద్మ కుడ్జములు,

తల్లిప్రేమను తరక రంగరించిన నెలవు,

నిలిపినా నేనిటకు వేంచేయుమమ్మా!

నీవు నేర్పిన ప్రేమ నా కంటి కొనలలో,

చినుకు చినుకుగ జేరి నిన్ను కొలిచేను!

నీవు మీటే మాట నా ఊహ వాటికల,

నీపాదముల నంటి మురిసి పోయేను!

ఎన్నియుగములు బాసి ఎరుక కరువైనా,

నాటికిని నేటికిని నీకు తనయుడనే!

ఏమరుకుమో తల్లి ఏరుక లేదంచూ!

ఆదుకొనుమో తల్లి- తల్లి వేదనను!

కుబ్జ

నాకమేలెడివాడు – నారాయణుడువాడు – నాగశయనము వీడి ధరణి కరిగే,

వింతగాదే విభుడు చిన్నకొమరుని బోలు ఆటాడి మురిపింప గోపజనుల?

రేపల్లెలోనున్న ఇల్లు ఇల్లూ దిరిగి – చల్లముంతల నెల్ల చెల్లజేసి,

చల్లచిలికెడి వారి చెలువంబు మురియంగ – చిన్నినగవును వారికందజేయు,

మట్టుబెట్టగ నెంచి మాయలల్లిన వారి మాయత్రుఁచెడి వైన మెరుగువాడు,

వానిపాలన బడగ ఏపూజ  చేసిరో కంసకొలువున నున్న అసురులంతా!

కొలువు జేయుచునుంటి కుబ్జ రూపము నొంది -అంపడే ఆ కంసు నన్నుగూడా!

 

మారాముగా తల్లి దండనందుచు గూడ – వేచియుండెడివార బ్రోచువాడు,

వెన్నెలలు వేకువలు వెదురు బొంగులు గూడ- వన్నెకుక్కును వాని ఉనికివలన,

వల్లమాలిన గాలి వాని ఉరమును వీడి -గానమాయే నంచు మురియుగానీ,

ఆమోవి పై నాడ ఏ భాగ్యమొందెనో – ఎన్నడైనా గురుతు నెరుగ గలదే?

గురుతు దెలిపెద నేను – గురుతెరుగగా నెంచ – గురుతు గలుగగ వాని ఉనికికెల్లా,

వెఱ్ఱి గొల్లడనెంచి వేగపడి కదిలేవు – వేయి జన్మల పూజ ఫలము వాడు,

గరుడగమనుడు వాడు – గానలోలుడు వాడు – గారవింపగతగిన గురువు వాడు!

 

పాలు కుడిచే వయసు పల్లె నాడినవాడు – నడయాడునట నేడి నగరిలోన,

పాల బుగ్గలు పుణికి గారవించే తల్లి – ఎడబాటునేపగిది ఓర్వగలదో!

లేగదూడల వెంట తుంటరిగ తిరిగేటి చిట్టి పాపను మరచి చల్లజేయగలదె!

ముంతలందున చల్ల చెల్లజేసిడివాడు చెంతలేడని చింత చెందబోదె!

చాటుమాటున దాచ పనిలేని ముంతలకు మురిపెంబు కరువంచు వగచుగాదె!

చిట్టి అందెలు మ్రోగ వెంట నడిచెడి వాడు -వాడ వీడుట తలుప వాడిగాదె!

మాయజల్లెడి వాడు ఏ మత్తు జల్లెనో -ఆ తల్లి దీవించి పంపునటులా!

 

తోడు ఆడెటివారు ఆటేమి ఆడెదరు ఆడించువాడొకడు వీడిపోగా,

చద్దిమూటల చద్ది చింతించి చితుకగదే – చిన్ని చేతులు తనను చేరవంచు,

చద్దిచినుకులు కుడియ వేచియుండెడి చీమ – ఎరుగి ఏమని మరలి పుట్టజేరు!

గోపబాలుర తోడ గోపాలు గనలేక లేగలేమని గడ్డి ముట్టగలవు?

కాళ్ళిందిలో దుమికి ఈడులాడగ నేడు వెరపులేకున్నేమి ఫలముగలుగు?

చిన్నబోయిన యమున జాలిగా వెదుకదే – తీరమందలి కొమ్మరెమ్మలన్నీ,

జాడ దెలిపెడి వారి జాడ దెలియగ లేక – జీవమొడ్డిన తీరు మరలుగాదె!

 

మధుర భాగ్యము పండి ఆ ముద్దు బాలుండరుగు నట నేడు ఈ నగరమునకు,

నగర వీధులవెంట ఊరెరుగు తరి నడచి వెడలునట పురమునకు మామకొరకు,

ఆటలే ఆడునో – ఆటలే జూపునో – మోదమొందగ జేయు జెనుల కెల్లా,

ఆ దారిలో నిలచి – ఏలాగొ దరి జేరి – అందింతునే నేను చందనమును,

పగవారనెంచినా పండుగే యగు నాకు – వాని వైరులుగూడ వన్నెకెక్కు!

మన్నించి అందెనా ఆనందమగు నాకు – అగురు చందన మలది పొంగిపోదు!

భాగ్యమెటులుండునో భావింప తరిగాదు – భారమంతయు హరిది హీననేను!

కన్నులింతవి జేసి అనుదినము గాంతువే – మరలుమింకను నేడు తొందరించు,

తార సంగము వీడి తరలు తొందరనొందు – భానుడరుగగ వలవు మధురకిపుడు,

లేత కిరణము పరచి వెలుగు తోరణముంచి -గోవిందు పదసేవ నందవలెను,

గోమయంబుల బాట నడిచేటి నా రేడు – ఏ రీతి ఈ వీధులరుగ గలడో!

కొన్ని పూవులు ఉంచి కొంత సేదను దీర్తు కొంతైన మోదంబు నమరుగాదె!

చెలిమెరుంగని వారు మధుర వాసులనంచు చిన్నబోవునొ ఏమొ చిన్నవాడు,

ఎదురు నిలచెద నేను చలువ గంధముతోన – గారవింపగ వాని అనుజుతోడ!

శ్రీచందనపు సాటి గంధమీయగ లేను – ఎరుగనే నేనెపుడు దాని సొగసు,

శ్రీగంధమేగాని అన్యమెరుగని వాడు ఎటులందునొ నాదు లేపనమును,
పన్నీరు అత్తరులు పదిలంబుగా  జేర్చ  శ్రీచందనపు గంధ మమరునేమో,

పలుమారు చాదెదను ముదురు గంధపుమోడు- పరిమళంబులు పొంగి పొరలునటుల,

గోమయంబుల నాడు గోపాలుడేయంచు – తరుగు శ్రద్దనయుంటి ననగరాదు,

గోపకాంతలసాటి గారవంబెరుగనని ఖిన్నతొందునొ ఏమొ తీరుజూసి,

వన్నెలెరుగని రూపు చందనంబున అలది సొంపునొందెద నేను సామికొరకు!

నల్లనయ్యట వాడు నగుమోముగలవాడు – తోడు నడిచెడివాడు మహాబలుడు,

బాలరూపము గల్గు ఆజానుబాహుండు – గోవర్ధనుని గోట నిలుపువాడు,

శిఖిపించ మౌళియట – వనమాల ధారియట – పీతాంబరము గట్టి కదులువాడు,

కస్తూరి తిలకంబు – కుండలంబులు మెరయ – కటిన వేణువు గల్గు వన్నెకాడు,

సాంబ్రాణి గంధంపు కురులు గల్గినవాడు – కమలాక్షుడట వాడు కోమలుండు!

పదము లంటిన చోట పులకించునట పుడమి – పున్నెంబు పండెనీ పూటయంచు,

పోలికొందగ వాని చాలవే ఈ చాలు – కరుణ గలిగన వాని కనెద నేను!

గడియదే ఈ గడియ విరియవే విరులింక వేగపడడే నేడు పద్మభవుడు!

అంబుజాప్తుని నేడు తోందరొందగ మంచు తరలింపడే వేగ మధుర దరికి!

నిదుర మానదె నేడు గూడుజేరిన చిలుక – నిదురింపదే కలువ అలసటొంది!

తణుకు చుక్కల చెరగు చెంగావిలో ఒదిగ తరలదే గగనంబు కనులు మెరయ!

ఎరుగరే వీరెవరు విభుడునేడరుగునని – మధుర భాగ్యము పండ పండగంచు!

ఎరుగరే ఏ తీరు కదిలి స్వాగతమిడుచు – మన్నించ వలెవాని విధివిధమున!

నందబాలుడు వాడు ఆనందరూపుండు – ఇకనైన వేగపడి మేలుకొనుడు!

తరుణమాయెను అదిగొ తొలివెలుగు తోచింది – తొందరొందెద నేను తరలెదిపుడు,

రాచ వీధిులవెంట నెమ్మదొందుచు నేను వేచి యుందును వాని రాక కొరకు,

సమయంబు మించితే కంసుండు కసురునే – అంతలోపల వాడు వచ్చుగాక,

ముదురు చందనగంధ మందించి వేడెదను – వత్తువా నా ఇంట వెన్నకంచు!

వల్లెయంటె నేడు పండునే నా బ్రతుకు వొల్లకుంటె కూడ పండుగగును,

జగమేలు మోహనుడు పలికెనే పలుకొకటి చాలదే నాబ్రతుకు పండగాను!

తనువు తొందరనాప తరముగాకున్నదిక – తగులడే నా విభుడు కనులుపండ!

 

అందెలాడగ నడుచు అందాల బాలుండు అల్లంత దూరాన తోచెనదిగో,

వెన్నంటి యున్నాడు పసిమి ఛాయన మెరయు  మేనుగలిగినయట్టి బాలుడొకడు,

వనమాల పరిమళము మంద పవనమునంది మధుర వాసుల నాసికందుచుండ,

కలువ కన్నుల వెలుగు పలకరింపుగ కదిలి బాటనందలివారి నాదరించె,

ఆ కనులు ననుగూడ కాంచుగాక యనంచు నెమ్మదించేతునే అడుగునేను,

ఎదురేగి ఎరిగించు వేచియుంటిననంచు మనసు తొందర జేయ నిలవరించి,

కన్నులారగ వాని కమనీయ రూపమును త్రావదొడగితి నేను మోహపడుచూ!

ఇంత మోహను గనగ తపమేమి జేసెనో వసుదేవు నిల్లాలు పూర్వమందు,

చరసాలలో ఏమి కాననైనా మెరుగే – ఇట్టి బాలును గనగ వరముయున్న,

ఏ పున్నెముల తరుగో పసిమొగ్గగావాని – నందునింటికి పంపె నయమునొంద,

భాగ్యమేమననందు ఆ నందకాంతలది – భగవానుడా ఇంట ఆటలాడె!

మదన మోహన రారా – నా పూజలందగా – అడుగు కదులదె నాది వింతగాను!

కన్నులార్చుకపోయె కనురెప్ప పడదాయె – నోరు కదులుదు ఏమి మాట పలుక!

వీడిపోవునొ ఏమొ వెఱ్ఱిదాన ననంచు – ఏమి జేతును నేను వివశనైతి!

చేరువనె యున్నాడు చేతనొసగే వాడు – చెదరదే నా చూపు క్షమొక్కటైనా,

ఆచూపులో వెలుగు వెన్నంతపాకింది – వెరపు మానుమనంచు మందలించింది,

చిరునవ్వు మధువుగా మదిలోన ఇంకింది – మైమరపు మొలకలై మేనంతనిండింది,

తడవుగాదిదినీకు తమకమొందంగా తరుణమిది పలుకవే మన్ననొందంగా,

మందలించినగూడ కదులదే పెదవీ నిలచి యుండెను సామి నామేని ఎదుట,

పలుకేదొ పలికినా చేరదే చెవికీ – ఎరుగనే నేనేమి మర్యాద విధులు,

మరలరానీ ఘడియ మధురమేగానీ – మన్నించవలె గదా గోపాలునేడు!

ఎదుట నిలచిన సామి చేయి ముందుకు చాచి చుబుకంబుకానించి పైకిలేపి,

మధురముగ పలికేని ఏ పలుకులోగాని పండె నా బ్రతుకంచు పొంగిపోతి,

‘ఏమి ఈ సౌఁదర్య’ మని యంచు పొగిడేరు సాటివారలు నన్ను సూటిగాను,

ఏటికీ సౌఁదర్య మని మనసు కినుకందె-గోపబాలుడు నన్నువీడిజనగా

వాని ఉనికినిగొన్న చుబుకంబు పదిలంబు-జాడ నొందిన మనసు పదిలమంచు,

తెప్పరిల్లిన మేను మరలు బాలునిజూసి మన్నించి అందునా పూజయనగ,

చందనంబును అలది చేతులారగ వాని చెక్కిలందము పిణికి పుచ్చుకొంటి!

భాగ్యంబు పండెనే ఈ మేనికీనాడు – భవబంధములు బాసె భవునివలన!

కంసు కొలువును మాని -కామితంబులు మాని -కమలాక్షునర్చింతు కాలమంతా!

చాదెదను చందనము అనుదినంబును నేను ఆనందబాలునికి అందుననుచు,

చెలువంబు నొందెదను చెంతనున్నాడంచు చేయి ఆనిన చుబుకమందుకొనుచు,

పొరుగు వారలు నన్ను కన్నులారగ జూడ ఎంతునే ఆసామి ముదిమి నేను,

పొంగులారెడి మనసు పొంగించు పదమెల్ల అందుకొందును వాని ఆనతంచు!

కోతి పిల్లను బోలి – తెలివి గల తరినుండి,

తగులుకుంటిని నిన్ను కలనైన ఇలనైన,

నీవు జను పురములను వెంట వెంటన జొచ్చి,

వీడి పోయినయంత వెన్నంటి మరలితిని!

కన్నులో జేరి నువు్ చూపినది జూచితిని,

నీవెరుక జేసినది వీనులన్ నే వింటి,

రుచులు జూపితి వీవు రాగ మప్పితివీవు,

రంగులెరుగు మనంచు లీలజూపితి వీవు!

ఎరుక జేసిన నీవు ఎరిగించ లేనట్టి,

ఏవగింపుల ఎరుక నేనెట్లు ఎరుగొందు?

వింత ఎంపిక మాను ఎరుకైన వాడా!

ఎరుక గొనుమోనేడు నీ నీడ గతిని!

కాల గమనపు కఠిన గాడ్పులు,

మాయ జల్లెడి మోహపూర్పులు,

నీవు విడిచిన జాడ నొందెను,

ఎన్నడో నను మరుగు పరచెను!

జీవనాడుల జీవమై నీవొప్పగా నే దేహిని,

జాడదెలుపక మరలు నాడిక నేను జగమున అస్తిని,

ఎన్ని యుగములు, ఎన్ని పురములు, ఎన్ని లోకములాయెనో,

బడలి పోయెను నాదు జవములు – పట్టు ఓపిక తరిగిపోయెను!

పిల్లివై నువు నన్ను నడుపుము – పంచుమిక నీ సాహచర్యము!

సాకులెన్నకు సాక్ష్యమడుగకు – పున్నెకార్యపు మోపు లెదుకకు!

ఎరిగి యుండుము ఒకేఒక్కటి – నివు జూపని జాడలెరుగను,

నీవు నడువని దారు లెరుగను,

నడుపు వాడవు నీవె కాగా- నేరమెటు నాయందు నాటును?

వాదులాడుచు వేడుకొందకు – తరలుమిక నను దరి జేర్చగా!

నిర్మొహియగునిన్ను ప్రేమమూర్తని పిలువ,

పలుక నొల్లక యుండ సమ్మతంబే!

నీవెరుంగని మోహమేరీతి మముజేరె,

జననిరో ఎరిగింపు మరగు లేక!

అనిమేష వై నీవు జగము గాచుచునుండ,

రెప్పమాటున రచ్చ ఎటుల రగిలే?

రవ్వంత అలసించి తరియించు తరిదెలుపు,

కావలెందుకు మాకు – అక్కుజేర్చు!

ఎరుగ గల ఎరుకవట – ఎరిగించు ఎరుకవట,

ఏమేమి ఎరుగగా తనువిస్తివో నాకు!

ఒల్లజాలను నేను ఈ తీరు తెన్నులను,

ఎరుగ నొల్లను నేను ఏ పాఠములనూ!

నీపాద మంజీర మువ్వసవ్వడి తోన,

కరకంకణపు క్వణత్కారముల తోనా,

మృదు మధురమగునీదు లాలి పదముల తోన,

దరిజేర్చి లాలించు – అలసియుంటి!

శిశిర ఛాయలు ఇచట చిత్రమమరాయి,

తరువు తరువును తాకి ముదిమిగొలిపాయి,

చిగురాకు కొక రంగు ముదురాకుకొక రంగు,

రంగవల్లులు జల్లి  చోద్యమొసగాయి!

ప్రతిరెమ్మ ప్రతిఆకు అమరున్నప్రతి నెలవు,

పసిమి ఛాయను పొంది పొంగిపోయేను,

వనకన్నె తనువుపై తనఉనికి తేజమును,

మణిహారముల మించి సొంపు గొలిపేను!

హరిత చేలము పైన మెరయు పసిమినిజూసి,

మోదమొందే కనుల వాకిళ్ళలో నడచి,

గురుతెరుంగనివారి మదినింపి మోదింప,

సరసుడని నీసతులు నుతియింపరని ఎరుగు!

పాలకడలిన బుట్టి పసిడి ఛాయనుగల్గి,

పదసేవతో నిన్ను మురిపించు సిరి ఛాయ,

మేనియందమరితే మురిసేవుగాబోలు,

నెమ్మదించిది గాంచు వనజాక్షి వంద్యా!

క్షీరసాగరపలల మధనమున విడివడిన,

వెన్నతరకలు కరిగి మేలిరంగుగ అమరి,

నీమేని వస్త్రమున అలదినా ఛాయలకు,

మెచ్చి మా ‘సిరి’ నిన్ను పీతాంబరుండనియె!

పాలసంద్రపు కన్నె వరుని కట్నంబైన,

ఛాయ మురిపెము నొసగ సహజ భావంబే!

నీవు మెచ్చిన పొడను మెచ్చు వారల యందు,

మన్ననను అమరుటయు నిక్క నియమంబే!

లచ్చి మెచ్చిన ఛాయ ఎందెందు గలిగినా,

మురిపెమన ముద్దాడి మోదాన దేలేవు!

వక్షమందున అమరు అలివేణి అంతరము,

ఆదరముగా నెరుగ ఆదమరతువో ఏమొ!

అహమొంది దుర్వాసు పాదమాన్చిన యంత,

ఒల్ల లేకానాడు నినుబాసి వెడలగా,

సిరుల కుప్పను జేర పడినపాటెటు బోయె?

తల్లి దీవెన లేక తరియింపగా తరమె!

పసుపు గడపలులేక పలుకు పద్యము లేక,

ముత్యమంతగు నేతి దీపకళికలు లేక,

కడుపు కుడిచెడి కుడుపు కూడగట్టెడి ఎచ్చు,

అహమొంది మోదింప ఆదిలక్ష్మెటులోప్పు?

పాలెంత తెలుపైన పాలకుండలు నలుపు,

పండు వెన్నెల పంచు నిశిరేయి నలుపు,

మెరుపు తీగలు అమరు కారుమబ్బులు నలుపు,

వెలుగు శోభల నమర ఆధారమౌ నలుపు!

నల్లనయ్యవు నీవు నగకన్య సైదోడు,

సిరిమెచ్చి చోటడిగి చెంత జేరిన ఉరము,

శృంగార మమరగా పూజ లందుక నీవు,

కమలాక్షి కనులలో కాపురము నుండు!

దండుకొనగా రండు – ధరణి నడిచెను ధాత,

దణ్ణమొక్కటె చాలు – దరిని జేరంగా!

నమ్మికతొ పనిలేక మన్నించు ధరణితరి,

తొలుగ జేయును తనువు ఇడుములెల్లా!

మునుపెందరో వాని పథముంది నడిచారు,

పెను భారముల గడచి మరులు గొన్నారు,

చక్కెరలు విబూది ఓషధిగ పనిజేయ,

వాని మహిమలు ప్రజకు పంచి ఇచ్చారు!

అట్టి చక్కెర నలక-విబూది చిటికె,

అందింపగా రారె విబుధు లెవరైనా!

తోలు చేతులు జేర్చి చేసినీ వందమనము,

దణ్ణమై ఆ విభుని జేర నేరక యుంది!

మనసున జేరిన వ్యాధుల పీడను,

మన్నికగా మట్టుబెట్టి మనుపగరాదే!

కరములు కదిలెడి క్రతువును,

దణ్ణంబగు దివ్య కిటుకు నేర్పగరాదే!

వసి వాడ నా వన్నె వివరించ గల వారు,

వీనులందున వాని నామ మూదెడివారు,

మిను వీధుల నడయాడుచు అచ్చెరొందేలా?

చిను కొక్కటి ఆ సురభిది కుడిపింపగ రాదే!

పంచిన పెరిగెడి నిధియట – పెన్నిధి ఒసగంగ పొంది,

పదుగురి కానాడు పిలిచి పంచిన వారే!

జోలెలు గట్టుక నేడిట వేడిన విననాయేలనో!

వాడిన బ్రతుకులు వేడుక!- తగునా ఇది మీకు?