ఆదుకో అమ్మా!

దుఃఖ మెందుకు గల్గు గిరిరాజ కన్యా?

దేహ భాగములన్ని నీ వశమునుండా!

మనసు కోదండమట నీ కరములందూ,

పంచెంద్రియముల జ్ఞాన మంబు అట నీకు!

భవ బంధముల బాప పాశమెందులకు?

బహుపాశముల దునుమ కరవాలమేది?

అంకుశము ఏలమ్మ నీ కరములందు?

దిక్కుదోచని దీన దశను నేనుంటి!

భీతిగొని బడలితిని మతిమాలి యుంటి!

గత వైభవపు ఛాయ మరుగు నొందినది!

బహు పిన్నవాడనే – భ్రాంతి చెందాను

జన్మదారుల నడచి నిన్ను మరచాను,

సకల మందున నిండి సంచరించెడి నీవు,

మరువ తగునా నన్ను క్షణమొక్కటైనా?

మంద బుద్ధిని నేను మరచితిని నిన్ను,

మోహతిమిరపు వనుల వాసమెంచాను,

కార్చిచ్చు చుట్టినది నలు దిశలనుండి,

దారి జేసుక నన్ను దరిజేరు మమ్మా!

ఎన్నడో ఆ నాడు సృష్టి నెరపెడినాడు,

జలతారు నీకొంగు పట్టి ఆడిన ఆట,

ఒడి జేరి మురిపెమున ఆడి కుడిచిన కుడుపు!

ఎటుల మరచితి వమ్మ! తగువాడ నే గాన?

కరుణ కురిసెడి కనుల కాఠిన్య కాటుకను,

కడిగి జూడుము తల్లి – నీవాడనే నేను!

మతిమాలి, గతిమాలి, మరలి కృంగిన వాడ,

చేదుకొని చనుకుడుపు బడలి యున్నాడ!