బదనిక

చెట్టుమీద మొలచునట్టి ఓషధి విశేషము. తమ మనుగడకు మరొకరిమీద ఆధార పడుతాయి

నిరాకరి అయినా ఆత్మ , లోకాన్ని అనుభవించటానికి దేహవాసం చేస్తుంది …

తనువు రాలిననాడు నీవిక ఏమిచేతువే బదనికా ?
తూగి ఊగుచు తుంటరాటాల తేలిపోదునె దేహమా!
కొమ్మనూగెద రెమ్మనూగెద కొలను అలపై తేలెదా ,
కోటి తుమ్మెద కోరి ఒరిగెడి పదముపై నేనొదిగెదా !!

వన్నె చిన్నెల జగతి రంగులు కనెడి కన్నులు కరుగునే,
వివరమిదియని ఎరుక పరిచెడి వీనులిక నిను వీడులే,
కులుకు పలుకులు కుమ్మరించెడి పెదవులిక నీవెరుగవే,
ఏది దారిక నీకు జగతిని ఎరుక నెరుగగ బదనికా !!

పదము పలికెడి పెదవులే నను సెలవుయని విడనాడినా,
జగతి ఛాయల జేరవేసెడి నయనములె నను వీడినా ,
కనెడిదిదియని వినెడిదిదియని ఎరుకపరచెడి ఎరుకనే ,
వెంట జంటగ గొంటినని నీ వెరుగవైతివి దేహమా !!

అడుగు అడుగున తోడునడచిన చెలిమి లన్నియు చెల్లెనే ,
కూడబెట్టిన కూరిమంతయు పుడమి పొరలను చేరెనే ,
భవిత ఇదియని భావనెంచిన భువనములు మరుగాయెనే
ఏది దారిక నీకు భవితన కలిమి బలిమియు బదనికా !!

దేహ సీమల సీమ దాటుక సాగిపోయెడి ఊహనే ,
తరుగు మెరుగుల తలపు నెంచని నిండు కూరిమి కలశనే,
కాలములు కలబోసి కూర్చిన కాలు పదల రచననే,
నిస్సంగు సంగము నొందగా నే వీడితిని నిను దేహమా !!

నోము ఫలములు దాన ఫలములు ధారణందిన మంత్రం జపములు ,
మధుర స్నేహము కటిక వైరము కాముడెంచిన కొరత కొలతలు
నీటిమూటల నోటిబాసలు పగిలి పొంగిన ఉప్పు ఊటలు ,
మూటలై నావెంటె యుండగ మరుగు చింతన ఏలనే ?

ధరణి దాటని కొరత నీ కథ – నిలకడెరుగని నిజము నా కథ !!
కలసి నడచిన అడుగు చెదిరిన – జాడలను నే వీడబోవను,
కాలవాహిని కరుగజేయని కథల సారము సరకు జేయుచు ,
చేరవత్తును నిన్ను ఎన్నడొ – మారు రూపున మరువబోవను!

బదనికను నే భువిన మసలగ నీదు గూటిన చేరెదా,
యుగయుగంబుల కథల కూరుపు కొత్త పుంతలు కూడగా ,
నీరజాక్షుని పాదముల నే పదిలముగ కొలువుండినా ,
దేహినైనే ధరణి నడచెద కూరిమంతయు కరుగగా !!