Author: yakshavani

తరలి నే పోతాను – Copy

పూజించి సేవించి కీర్తించు వారలను,

భూరి కూరిమి నిచ్చి బ్రోవగా నెరుగుదుము!

ఇది ఏమి వింతయ్య – జోలెగట్టుక నీవు,

భిక్ష గొని భోగముల పట్ట గట్టేవు!

పెనిమిటని ప్రేమతో పిండి వంటల విందు,

ఆరగింపుగ నీకు అమరించి పిలిచితే,

ముష్టివాడిగ నీవు ముంగిటిన నిలచుండి,

అర్ధించి అందునా అన్న కబళపు బదులు,

‘అన్నపూర్ణ’గ తల్లి నెరిగింపు జేసితివి!

బుడత బాపడటంచు భూసురుడు కొనియాడి,

యాగశాలన నిన్ను పలురీతులర్చింప,

దాన మడిగిన అడుగు మడుగుగా ఉప్పొంగ,

నిత్యసాయిద్య మిడి – బ్రహ్మ పదవిచ్చీ,

దానవాగ్రజు దనుజు బ్రోచినావయ్యా!

పసితనము విడివడని శంకరునిగా నీవు,

పరశురాముని భూమి యశము గాంచంగా,

అమలకపు భిక్షగొని వైష్ణవిని కీర్తించి,

కనక వృష్టిని ఒసగి  గాచితివి గాదా!

నందగోకుల మందు నటియించు కాలమున,

గోపకాంతల ఇండ్ల వెన్న ముంతల దోచి,

అమర వాసులు కనగ వేచియుండెది నగవు,

కొసరి కొసరందించి వారి కర్మల ద్రుంచి,

సామీప్య సౌరభము వెంటాడి గూర్చితివి!

ముడుపుగా అందీయ కట్టి నటుకుల మూట,

మారాముగా జేరి అడిగి అందిన నీవు,

సిరి ఆపు తరి వరకు కలిమినొడ్డితి వయ్య!

మదినెంచ వలెగాని – వెనుకంజ లేదాయె!

దేహి దేహీ యంచు ఇల్లిల్లు తిరుగుచూ,

పిడికెడైనా చాలు – పిన్నతన మది గాదు,

ఉన్నదానిలొ కొంత పంచీయ మని జెప్పి,

కాపు లేనీ కలిన కపుదల నొసగుచూ,

చేయూతగా నీవు షిరిడిలో వెలిశావు!

దీనత్వమున మునిగి – దిక్కుదోచని సుతుని,

సాధు వేషము గట్టి – దరి జేరి చైజాచి,

దక్షిణను గ్రహియించి – గీత చేతన బెట్టి,

మిన్నకుందువా సామి? మమ్ము మదినెంచు!

 

వెన్నంటి  నడిచేటి వేదాద్రి వాసుండు,

విల్లు నంబులు లేని వేటగాడు!

వారిజాక్షిని విడిచి వైనతేయుని మరచి,

బంటు మాటను నిలుప ఉరుకు వాడు!

తుంబురుడు నారదుడు పలుకు పల్లవికీ,

యక్షకిన్నెర సురలు వాజ్యములు జేర్చ,

గంధర్వ గణములను గూడి ఋషులెల్లా,

మంద్ర నాదముతోడ నుతియించు చుండ,

పాల్కడలి అలలమరు చిగురు నర్తన డోల,

ఫణిరాజు పానుపును సనసన్నగా నూప,

పదపంకజపు సేవ సిరి కరము లందీయ,

జగము లేలెడి రేడు- పరమాత్మ వాడు!

కాల గమనపు గురుతు మోసేటి మేను,

ధరణి గుండెన శిలగ మొలచినా మేను,

సమ్మెటలు ఉలి పోటులెన్నిటినో ఓర్చి,

శిల్పశాస్త్రపు సీమ సొంతమమరించీ,

అసురాధిపు సభన అమరినా స్తంభంబు,

ఏపగిది నీ నెలవు కాగలిగె సామీ?

అణువు అణువున నిలచి కలవంచు ఎరిగించి,

ఏలికైతివి నాడు – దయజూసీ ఏలుమిక నన్ను నేడు!

రక్కసుల దునుమాడు కాళరాత్రివి నీవు,

అనురాగమును పంచు శంభు రాణివి నీవు,

ముదమారగ తనయు ముద్దు చెల్లించగల,

పూర్ణశోభల వెలుగు గిరి తనయ యున్నీవు!

ముజ్జగంబుల నడుప ముమ్మూర్తులన్నిలిపి,

వారి సరసన నిలిచి వారి ధర్మము గరిపి,

దరహాస రేఖలను యదమాటునే అణచి,

ముద్దరాలిగ మసలు జదంబయున్నీవు!

అచలాచలము లందమరున్న నీవు,

ప్రతి రూపముల ఉనికి కలిగించు నీవు,

కర్మ మర్మములెల్ల ఈశునకు ఎరిగించి,

దరిజేరు దారులను ఎరుకగొను నీవు!

కోకొల్ల లగు సంతు నీకు సంబరము,

వారి కయ్యములన్ని నీకు మురిపెములు,

హద్దు మీరిన నాడు భద్రకాళివి నీవె,

ఆదరించెడి నాడు అన్నపూర్ణవు నీవె!

సంతు సందడిలోన సంతసించే తల్లి!

సడిజేయలేని ఈ సుతుని సైగల జూడు!

విశాలాక్షివి నీవు, మీనాక్షి నీవు,

నళినాక్షియున్నీవు వనజాక్షి నీవు!

భూచరులు జలచరులు ఆకాశ చరులు,

చలనమే లేనట్టి అచల వారాసులు,

కన్నతల్లివి నీవు కరుణ వల్లివి నీవు,

ఎరుక గొనుమో నన్ను ఏమరక నేడు!

భాను కిరణపు లెక్క ఎన్నగా వచ్చు,

జగతి రేణువు సంఖ్య తెలియగా వచ్చు,

ఎన్న నెరుగగ తరమే నీసంతు లెక్క!

సాంఖ్య సామర్ధ్యముల సీమ మించినది!

కోటానుకోట్లతో తోడబుట్టాను,

కోటికొకనాడైన నిన్ను గనలేదు!

కోరిజేరగ నిన్ను ఎరుగనే దారి!

దారిజేసుక నన్ను దరిజేర్చుకొమ్మా!

తొల్లి మ్రొక్కిన  మొక్కు తీర్చలేదని – నేడు

సంకటము సంధించి సాధింతువాడవని,

ఎరుగ నేర్వని నేను – మిన్నకేలుంటినో!

కన్నతండ్రివి నీవు – కినుక తగదిక నీకు,

కూరిమిన దరిజేరు – దారి లేదు!

ఏనాడు ఏమ్రొక్కు ఏ వేల్పు కొడ్డితినొ,

మరగు పరచిన మరుపు నాదు గాదు!

మరుపన్న మందిచ్చి మనుగడను నడిపేవు!

మాయలోకపు మగడ మన్న నొందు!

అడుగు అడుగుగ నడచి అద్దరరుగుదమంటె,

అడుగు అడుగుకు నడుమ ‘నింగి’ నిండె,

దాని వైనము దెలియ అమరులకు సెక్యమే!

తేట తెలియగ నాకు తెలియ తరమే!

వాదాడి గెలువగా వాక్దేవి వరమేది?

వారిజాక్షికి నీవు వరదుడాయే!

సేవించి మెప్పించి సన్నుతింతమనన్న,

మంది మధ్యన నీవు అందవాయే!

ఏలాగొ ఓలాగ ఏలుకొనుమో నన్ను,

ఎంత హీనుడనైన నీవు నెరపినవాడ,

దరిరాకు మని నన్ను దూరంబు నిడబోకు!

ఇడుము లంపెడి నీకు దీర్చు వైనము లేదా?

ఇందు వదనను ఇందు వైన మడుగు!

కనతల్లి గాదె నా కరుణ వల్ల,

కొసరి కొంచంబైన కూరిమొసగు,

కోటికొన నాడైన కోవెలెరుగని నేను,

కొలువు జేయగ నీదు కొలువీయ రాదె!

కనక ధారల వాన కురిపించ గల తల్లి,

కాలునికి పరమాన్నమొసగు తల్లి,

క్రీగంటి చూపుతో వెతల దీర్చెడి తల్లి,

కావు మని ఒప్పించు ఏలు వాని!

 

తెల్లవారక ముందె తనువు చేతన నొంది,

ప్రారబ్ధ శర వేట – తలపు భీతినిగొల్ప,

తగు తరిని ఎరిగించమని నిన్ను వేడుచూ,

మగత మనసును మనిపి కదిలి నాడ!

జన్మ జన్మల నుండి జమయైన కర్మంబు,

కబురు కబురున నన్నుకసరుచుండ,

గతి లేక గతియైన బ్రతుకు బాటలయందు,

మూగ వేదన తోనె గడచువాడ!

తీపి బంధములెన్నొ తీరున్న కలిలోన,

కలుగుదే నాకొక్క ఊరడింపు,

వారి వీరిని జూసి వేడెక్కి నా కళ్ళు,

కినుక గాంచును నిన్ను కనుక నేడు!

ఆనాటి కానాడు తరుగు ఓపిక తోడ,

తొందరాయెను మదిన చింత పెరిగి,

చెంత నుండిన నీవు చింతేల దీర్పవో,

ఎరుకగొనగా నాకు ఎరుక రాదు!

లోచూపు కరవైన లోలాక్షుడ నేను,

లలిత భావన మెరుపు ఎరుగలేను,

గోచరంబదిగాని  గోప్యరూపము వీడి,

విదితముగ వెలుగొందు వింధ్యవంద్యా!

కూరిమిగొని కూర్మముగా హరి నెరపెడి కార్యంబున

ఉరుముచు పొంగిన భీతికి భీభత్సము ముప్పిరిగొనె!

హరహర యని సురలసురులు ప్రాణార్తిన పరుగిడుతూ,

వైకుంఠుని విడనాడిక వేడితిరే శరణూ!

భరత శాస్త్రపు గతుల పదనర్తనలతో,

ప్రమధ గణములు కూర్చు వాద్యఘోషలతో,

వాగ్దేవి వివరించు స్వర సరంబులతో,

నందీశు విభుడచట విభవంబు నమరే!

సర్వమంగళ అమరు వామ భాగము గల్గి,

శశి శేఖరుని శిఖన పూవుగా గల్గీ,

సుర గంగ చిందేటి జటాజూటము గల్గి,

శోభించు శంకరుడు కరుణ గని జూసే!

పొంగు హాలాహలము అమల మట నీకు,

ముక్కంటి వేలుపా వేగ పడుమయ్యా,

పద్మాసనుని ప్రతిభ ముప్పు జిక్కెను నేడు,

ఆరగింపుము ‘దాని’ నాదుకొను మమ్ము!

ధవళ కాంతులు దేలు దేహమమరిన వాడు,

నల్ల నాగుల నగలు అమరున్నవాడు,

హరహరాయని నంత హరించు వాడు,

వల్లె యని తన సభను వీడి అరుదెంచె!

లయకారుడగు పతిని రక్షకుగ జూచీ,

లాలిత్య మమరించె భీభత్సమందూ!

జగదంబ ఆనగొని బీతి భీతిల్లి,

వశమాయె వరదునకు జగము లెరుగంగా!

దామోదరుని సాటి గురుతు లమరంగా,

మృతము గూర్చెడి సురభి కంఠ మమరేను!

వాత్సల్య మొలికించు ఫాలక్షు మనమునకు,

కేతువై కలకాల మమరమై వెలుగా!

ప్రమధ నాధుని ప్రణుతి పలుకు వారెల్లా,

పార్వతీ పతి పదము గొలుచు వారెల్లా,

శంభు సౌందర్యమును పొగడువారెల్లా,

నీలకంఠుడ అంచు నుతియింప రాదే!

సీమలెరుగని కరుణ కలిగున్న వాడు,

విధివిధానపు పూజ లెంచ నేర్వని వాడు,

విన నెంచరాదె నా విన్నపములెల్లా,

నా  తనూభవు   బ్రోవ తరలి రారాదా!       

నిర్మలుని సేవలో నిత్యముండెడివాని

ఘడియలును క్షణములును అక్షయంబగును,

అద్దాని నెరిగియే అలనాటి మునివరులు

శతశతంబుల ఆయువంది యున్నారు!

మూల ‘పురుషు’ని సేవ ముదమార జేసితే

కర్మ మర్మమము వలన క్షయమొంది బోవు

వింతయగు నీక్రమము నెరిగి నా నరులెల్ల

యగ్య యాగములందు బ్రతుకు గడిపారు!

అలనాటి ఆనీతి నేటికిని ఎరుకగొని

భావగీతములందు, భజన పాటలయందు

గోపాలు నిలుపుకొని – గోవిందు నమ్ముకొని

ఎందరో భక్తులిట ఫలము నొందేరు!

మోహనుని లీలలను కీర్తించు పదములను

ముదమారగా మదిని నెరపుకొను ఈ ‘మాయ’

మోహమున మైమరచి తన ఉనికినే మరచి,

ఆ’పదము’లకు ధ్వనుల జాడనీలేదు!

అంతరంగపు ధ్వనులు అలవోకగా కదిలి,

ఆది పురుషుని ఉనికి వయ్యారమున మోసి,

త్యాగయ్య గళములో కృతులుగా పలికినా,

పోతన్న కలములో కావ్యమై కదిలినా

వీనులందవి వింత విందులే జేసినా

జిహ్వయందెంతగా చిందులే వేసినా

కారుణ్యమూర్తి నవి కనిన యోగము వల్ల

కర్మ ఫలముల బాసి మసలు చున్నాయి!

వన్నెకాడవు నీవు- విరసుడవు నీవు,

ముక్తి పధమును నీవు- రక్తి యును నీవు,

పదము పదమున పలుకు ధ్వనులన్ని నీవు,

పలుక నేర్వని ధ్వనుల  మౌనంబు నీవు,

ఏల ఈ భేదములు – బహువింత వాదములు

పలుకు లన్నీనీకు పూజ లనుకొనినంత

నీ దివ్య నామముల కేమి తరుగౌను?

ధ్వనులన్నిటా నీవు నాదించు చుండగా,

నాదముల వనమాల నీకేల తగదు?

కనికరము గనవయ్య కలి కాననంబిది,

కర్మ కారణ మంచు ఎంచగా తగదింక,

పలు తెరంగుల నుండి తండోప తండముగ

చిత్రగతులన మాయ దాడి చేయుచు నుంది,

ఏలాగొ ఓలాగు సందు జేసుక నీవు,

ప్రతి మనసులో జేరి, నీజతను జేరుకో,

వేదనల వేసారు నాతనుయులను జేరి,

ఏమరక ముదమార మురిపమున ఏలుకో!

కార్తీక మాసంలో కృష్ణభగవానుణ్ణి ‘దామోదరుడి’గా స్మరించాలని శ్రీ చాగంటి కోటేశ్వర రావుగారి ప్రవచనంలో విని…

భూభారము హరియింపగ – పాపడవై పుడమి మొలిచి,

ఎదుగుచు ఆడిన ఆటలు – మురిపెంబులు గావె మదికి – మోహనరూపా!
హరి హరి యని పదుగురాడ – హరియింపగ గోకులమున,

మెండుగ దొరికిన వెన్నను – ఎక్కువగా హరియించుట – వేడుకగాదే!

 

లాలించెడి మురిపెంబును – మోదింపగ మదిన దలచి,

భావంబులు పలికెడి నీ – కనుదోయికి భయము నద్ది,

ముప్పిరిగొను ముదిమిని ఆ – యదు కాంతకు ఒసగినావు – యాదవబాలా!

 

మూపురమున మంధరగిరి – ఓపిన తరి నేనాడూ,

ఒరియని నీ ఒదలు నేడు – చిక్కపు త్రాటికి చిక్కగ,

ఒరిపిడితో నలిగి నలిగి – గురుతులు మోసెను తనువున- తామస హరణా!

 

నిక్కంబిది నినుదలవగ – నందున కానంద మేమొ – నళిన దళాక్షా!

తులసీ మాలల తోరణ మమరికగా అద్ది నీకు సేవలు జేతున్!

 

ఓరిమిగొని నాతప్పులు కూరిమితో కనికరించు,

కండలు కరుగంగ పూజ చేయగ లేదని తొలగకు,

సారము ఉడిగిన తనువిది-బేరము లెందుకు మనలో,

రయమున నా సంతు ఇడుము లీడ్పగ రారా!

మధుర చుక్కల రైక- మనసుపడి అడిగింది,

మనువైన మరునాడు నా ఇంటి చిలక!

మోహాన పడకంచు పెద్దలంపిన మాట

చద్దిమూటన గట్టి నను పనికి పంపింది,

మాపటేలకు తాను మురిపాన అమరుటకు

మధుర చుక్కల రైక మరిమరీ తెమ్మంది!

నీల కంఠునికైన,  నిటలాక్షుకైనా,

గోపబాలునికైన, గోవిందుకైనా,

మాయ సరసన లేక మాధుర్య మేది?

నేనెంత అల్పుడను, ఈ తర్కమేల?

మయుని మగ్గము నుంచి పుట్టినీ తాను,

మోహమను రంగులను అద్దినీ తాను,

చురుకైన గుణరాశి అల్లినా ఆకృతులు,

అమరికగ గూర్చుకొని భాసించు తాను!

 

 

 

మాయ లేడిని బట్టి తెమ్మన్న ఇల్లాలు,

తన మాయ మోహాన ఎంతగా మునిగెనో!

కనక వర్ణపు శోభ సరిసాటి లేదంచు,

అమరున్న సభలన్ని వేనోళ్ళ పొగిడేను!

నిర్గుణుని ఇల్లాలు నిత్యశోభల తేల,

అలరారు కాంతులకు స్వర్ణ వర్ణము లాయె!

అట్టి ఆ ఇల్లాలి నిత్య పూజలు జేయు

ప్రతి ఇంటి లోగిళ్ళు పసిడి వర్ణము లాయె!

కలి పదంబును మోప అనువైన తావంచు,

భాగవతమును విన్న భూసురుడు వచియించె! (పరీక్షిత్తు మరణమునకు ముందు ‘భాగవత’మును     .      ….                                                        సప్తాహముగా శుకమహాయోగి వలన విన్నారు)

అట్టిఆ కనకమును మధుర చుక్కగ చెక్కి

వన్నెకెక్కిన తాను తళతళా మెరిసింది!

ఆ తానులో తాను తన సఖిని జూచి,

అందబోయెడి మధుర ఘడియలను తలచి,

మోదాన తన శ్రమను పణమునందించి,

తన చిలక కై రవిక నందుకొన్నాడు!

 

కలి పదంబుల ఘటన తన వెంట రాగా,

మోదమున దరిజేరు ఆ ముద్దు చిలకా,

రైక జోడుగ నుండ రంగైన రతనాలు,

అమరియున్నొక నగను వేగ తెమ్మంది!

మనసుపడి అడిగింది నా ఇంటి చిలకా!