పూవులో పరకలో ప్రతిజీవి హృదిలో – సందడిగ స్పందించి, నాదించి, మోదించి,
నటియించు నటరాజు వైభవము ఎరుకకై- ఏకాంత వాసమును ఏలనొందగ వలెను?
సుందరంబౌ జగతి అణువణువునా నీవు – నిన్ను జేరుటకొరకు వేచియుంటి వనెరిగి,
ఏటికీ కనురెప్ప కంటిచూపును ఆపి – నీదివ్య యత్నమును ఘాతించ నెంచె?
రెప్పమాటున దాగి వీక్షించు నేత్రమును – మగత దుప్పటి కప్పి మరుగు పరచిన గూడ,
‘కల’ యన్న కధనడిపి మరల జూచుచు నుండు- ఈ దృష్ఠి ఎవరిదని నే నెవరి నడిగేది?
తండ్రి ఛాయలు లేని తనయులెట గలరు?- తల్లి మనసున లేని భావమెచ్చట గలదు?
నీదు సంకల్పంబు ఆదిగా ఎంచుకొని – జగదంబ మాయ యై నీ ముద్దు జెల్లించె!
స్పందనల సంకలన మీవిశ్వమైతే – ప్రతి స్పందనకు ఆది నీ యందె యుంటే,
మోహమందేల నీ ఉనికి లేకుంది? నిను వీడి ఆమోహ మెచట మనుచుంది?
కాల గమనమునందు మోదించు నీకు – కనికరము ఇసుమంత కువైనదేమో!
కార్చిచ్చు యై జగతి కల్లోల కధలాయె – కటిక శాసన మాని మధుర ప్రేమను పంచు!
ఎన్నియుగముల నుండి ఈ జగతి నడిచేను?- వింత పాయలు చీలి నీ అదుపు దాటేను,
ఏటికీ ఆటలిక మరలించు నీ మనసు – ఎరుకవై ఎదజేరు ఏమరక రమణా!
