Yakshavani

 ఆలోచన : ఋషులు ఈ సృష్టి మూలం/కారణం గురించు అన్వేషిస్తే - వేదం వినిపించింది. 

వేదం – ఈ సృష్టి ఎలా ఉండాలి/ఉంది, దాని ధర్మం, మొదలుగా గల అన్ని వివరాలతో, భగవదవతార విషయాలు కూడా వివరించింది. దానికి ముందు, సంకల్పమే కాని, శబ్దం లేదు. కనుక, బహుశా, ఋషులు దానిని వినలేదు కనుక పలుకలేదు, అది కేవలం గ్రహించవలసిందే. “అది” నిశ్శబ్దం, నిశ్చలం, నిర్మలం,నిరాకారం ..వంటి అలంకారలతో ఊహించవలసిందే. శ్రీ లలితా సహస్రనామంలోని , “నిస్తులా నీల చికురా… ” మొదలుగా గల నామాలు , ఈ స్తితి గురించి కొంత ఆలోచనకు అవకాశం ఇస్తున్నాయి. ఈ నామాలు హయగ్రీవుడు ఉపదేశించినట్లు – దేవీ పురాణం చెబుతొంది.
అయితే, “బ్రహ్మ సూత్రా”లలో మొదటిదైన ” అధా తో బ్రహ్మ జిజ్ఞాసా” (ఇక/ ఇంక బ్రహ్మం గురించి తెలుసుకుందాం/ తెలుసుకోవాలి) అని వివరణ ఇస్తూ, శ్రీ సామవేదం వారు, బ్రహ్మ నోటి నుండి, వెలువడ్డ మొదటి శబ్దం, “ఓం అధ” అని చెప్పారు. అంటే, అంతకు ముందు ఎంతో ఆలోచన చేసి, లేదా ప్రయత్నాలు చేసి (భాగవతంలో – సృష్టి చెయ్యడానికి పూర్వం బ్రహ్మదేవుడు అనేక వేల సంవత్సరాలు తపస్సు( ఆలోచన/తర్కం) చేసినట్లు చెప్పబడింది. ) చివరికి , ఈ మనం నివసిస్తున్న “లోకం” నిలపడానికి ఉపక్రమిస్తూ, “ఓం అథ” అనే పలుకు, నోటివెంట పలికి ఉండవచ్చు. అది, ఈ మనం నివసిస్తున్న “లోక” నిర్మాణానికి – మొట్టమొదటి శబ్దం – గా గ్రహించ బడ్డది.
అయితే, ఇది తెలిసినందువల్ల ఏమిటి ప్రయోజనం? బహుశా – శబ్దానికి ముందు – “నిశబ్దం” లేదా శబ్దం లేని – ఆలోచన / తర్కం – అనే స్తితి ఒకటి ఉంది, అని తెలియాలేమో. బహుశా – దీనినే – “మౌన వ్యాఖ్యా ప్రకటిత…”
అని దక్షిణామూర్తిగా భగవానుడు తెలియజేయగా, ఋషులు గ్రహించారని, మనం చదువుకుంటున్నామేమో!!
కనుక, శబ్దాతీత మౌనం లో భావాన్ని అందుకోగల స్థితి కలిగిన వారు, ఈ లోకం/సృష్టి గురించి, కొంత తెలుసుకో గలరేమో!!

చిలికి చీకటి వెలుగు వెన్నను – అంద నెంచెడి ఆశలు!
చీలి పోయెడి దారి కొమ్మలు – తెలియ జేయునె గమ్యము?
చిటికెడంతీ బ్రతుకు ముంతన – జగతి పట్టగ వాంఛలు!
చేర వచ్చెడి చెలియ మిత్తిని – మిధ్యనెంచెడి మోహము!!

వెలుగు వాకల వన్నె తెలుపగ – కటిక చీకటి కనుల గట్టదె!
ఆవరించుక దారులన్నిట దాచియుంచదె యున్న సత్తును,
సావకాశము కొంత ఎంచుక ఎరుగ నెంచిన సాధుజనులకు,
సానుకూలపు తరుణమెంచుక తెరపి కొంతగ నందజేయదె!

తొంగి చూసిన వెలుగు వాకల మెరుపులో మైమరచు దేహులు,
కాల గమనము మరచి నిలవగ నిలచి నిశ్చలమైన కాలము ,
కదలు కాలపు చెలిమి మరచిన చెలనమెంచని కాల కణికలు,
మరువ జాలని మణులు మూటల మొలకలై మతి పెంచవే!

ధరణి సారము కుడుచు మతులన జేరినా మణి మొలకలు,
రెమ్మన రెమ్మన కొమ్మ లందుచు విస్తరించెడి ఊహ పుంతలు,
పంతమింతయు తరుగ నెంచక పయన మందవె గగన సీమకు,
పయన మొందగ నెంచు దారులు సీమ వివరము నెరుకజేయవు!!

అంది దారుల అందమేమని మురిసి ముందుకు సాగినామని,
అలసి అగిన చోటు నిలబడి ముందు నడచిన దారిజూడగ,
అడుగు కదిలిన ఉనికి ఏదీ లేశమంతయు కానరాదయె!!
చిట్టి బతుకుల పొట్టి నడకలు పట్టగలవే పరమ పథమును?

ఆదరించిన వెలుగు మడుగులు అరమరెంచవు చేరదీయగ,
చేదుకొమ్మని చేరరమ్మని చెల్లజేసుక అహమునంతయు,
ఆదుకొమ్మని అలసినానని పంతమాడుట పాడిగాదని.
మౌనమున శరణంచు వేడిన కాలవాహిని నిలచిపోవును
కటిక చీకటి చెరగు కరిగిక వెల్గు వాకలు పొంగి పొరలును!!

అమర ప్రేమే ఆసనముగా ఆదరించగ వేచియుండగ,
వెరపు నందుచు అంతరంగుని ఆదరంబును మరతువా?
వెలుగు నీడల జాడలందుచు వేదనల నలగఁగ తగునా?
చీకటుల చిలకంగ వలెనా? వెలుగు వెన్నల నొందగా!!

నాకమేలెడి వాడు లోని వాసము వీడి –
సంచారమెంచగా కదిలేటి పథము,
పులకరించే పలుకు పలుకరించే పథము –
పరమ పావనుడెంచి నడయాడు పథము !
భవదీయుడా విభుని భావించు భావుకుల –
నయన పథముల నంటి నడిచెటి చెలిమి!!

ముని నారదుని మదిన – నామ డోలల నూగి,
రసనామ పానమున రమియించు రాఘవుడు!!
పద్మసంభవు సుతుడు కనురెప్ప కదిలించి,
కననెంచినా పథము కనగనెంచగ నెంచి,
కదలి నడచిన పథము అందినా చెలిమి !!

గోపికా మదిలోని మధుర రసముల మరిగి,
మరుల మందిర మందె వసియించు వాసవుడు!
కంటి కలువలు విరియ కననేమి ఎంచిరని,
అంటి చూపుల జంట తుంటరై తోడుండు,
రాసలీలాలోలు డంది నడిచిన చెలిమి!!

సురవైరి సుతునందు కరుణ కలిగిన వాడు,
నిలచి యుల్లమునందె ఉల్లసించెడి వాడు!!
వాని చూపుల చెలిమి వీడనెంచగ నెంచి,
వాని కన్నుల వెల్గు కదలాడు పథమందె,
కాపుండి జతగట్టి జంటనుండెడి చెలిమి!

మధుర భక్తిన మునిగి పలుకు మీరా గళము,
కురిపించు సుధ నంది సంతసించెడి వాడు!
కురియు కన్నుల చినుకు చేరు దేశము నెరుగ,
పొంచి యా కన్నులన కొలువు నిండుగ నుండి,
సడిని సవ్వడి లేక జంట నంటిన చెలిమి!

ధరణి సొగసును గనెడి సావకాశము లేని,
నయనమందున నిలచి నగుమోము నెరిగించి,
వ్రజవాస వివరములు విస్తారమున తెలిపి,
స్వరసుధా నర్తనన మధుర లీలల నడిపి,
నడకెరుగనా కనుల నడిపించినా చెలిమి!!

చెలికాని నెయ్యమున మునిగి మురిసెటివాడు,
వీడి వానిని మురియ మనసు నొల్లని వాడు!
చేరి చెంతన నిలచి చింత దెలుపని వాని,
నయన పథములనంటి నన్నేల గనవంచు,
సిరిని మరుగున జేర్చి నడిపించు చెలిమి!!

కంటి చూపుల వెంట జంట నడచెడి వాడు,
చేరి చూపుల రధము నడిపి తెలిపెడి వాడు,
తెలియ జేసెడి తెలివి తెలియవలెనే గాని,
తెలియ నెంచగ గలవె తనువందినీ కనులు?
కమనీయ భావనల కరుణ కురియగజేసి,
కననెంచ నీయుమా నీ కరుణ పథము!!

చల్లగాలుల చెలిమి నొందుచు- చిందులేసే యమున అలలకు,
మురిసి ముచ్చట గొన్న పొన్నల – చిన్ని నర్తన గన్న గొల్లడు,
అంది వెదురును మోవిమౌనపు శ్వాసనూదుచు మురియు వేళన,
మోహనాంగుని మదిన మెదిలెడి నోములను ఏకాంత నోచెనో!!

వల్లభుల విడనాడి వనితలు వెన్నెలల వెలుగంది కదులుచు,
విరుల మించిన సౌకుమార్యపు సొమ్ములన శృంగారమెంచుక,
పరచి పరువము ఏలుకొమ్మని పాదముల తమ తనువు నుంచగ,
కబురు నందని నందనందను కబురు నందేకాంత నోచెనొ!!

పద్మబాంధవు పలుకునెంచక తలను వాల్చిన కలువ బాలను,
పలుకరించగ రేణుకాపతి కుమ్మరించిన చెలిమి చినుకులు,
చింది జగముల జోలలూపగ చిగురునందిన చెలియ కన్నుల,
కాంచనెంచని కామజనకుని కనుల నిండేకాంత నోచెనో!

గుమ్మపాలను మించు కమ్మని కోమలత్వపు కోకగట్టిన,
విరుల వన్నెలు తెల్లబోయెడి మేని వన్నెల గొల్లభామల,
కాలిజాడల జాడనందుచు కదలి వచ్చిన లేగ దూడల,
చేరదీయని చెన్నకేశవు చెలిమినందే కాంత నోచెనో!!

పొన్నకొమ్మల రెమ్మలందున నిదుర లేచిన పూలకొమ్మవు,
పొంచి కొంచెము ఎంచ నెంచవె కొమ్మనూగెడి గొల్లమనసును!
నోచనెంతునె నియమమున (నే)నా నోము నిత్యము వానికై,
కాన నెంచక వాని కన్నులు కనగ తగునే నాదు కన్నులు?

నూత్నశోభల శోభ పెంచెడి మార్దవంబుల పుణికి పొందిన,
విరుల చెండున అమరి తీరుగ వాని యదపై దొరలు బాలా,
గుండె లయలకు లయల నొసగెడి గోపబాలుని మదిన నిండిన,
మాని నెంచిన నోము వివరము వీనులెంచిక తెలుపవే!!

జగతి కూపిరులూదు ఉరమున ఊయలూగెడి చలనమా,
చేరి మోవిన గానమై భువి కలత మాపెడి ప్రాణమా!!
కొసరి కొంచెము ఎంచి ఎరుగవే అంతరంగపు గుట్టును,
పట్టి దానిని పొందగా నే పరమపావను పొందునూ!

మాధవుని పెదవంది మురిసెడి వెదురు కొమ్మల బాలికా,
జాలువారెడి మౌనభాషకు భావనడతల హొయలు నద్దెడి,
ఒడుపులో ఒదిగున్న రమ్యత రంగరించిన నిగమ మంత్రము,
అంది నాకిక అందజేయవె అంది మాధవు నందగా!!

మౌనమొందగ తగునా మీరిటు మన్ననెంచక నామొరా!
మనగ జాలదె నాదు తనువిక తలచి మాధవు చేరిక!
చెలిమి తరగిన చెలియనై నే నిలను నిలువగ నొల్లనే!!
చేరి చెలువము నొందువారల చేరికోర్వగ నేరనే!!

ఒంటరై నే నలమటించగ ఓరిమెంచు మనందురా?
జంటజేరగ నిగమవాసుని ఎంచ నేరమనందురా?
మాధవుని మదినంటి యుండిన జంటజాడల నెంచరే!
చెదర నెంచని మదనమోహను మనసుపొందగ నెంచరే!!

తెరపు మరపుల తనువు దారుల తరలనెంచెడి రాధికా!
తెరచి తలపుల తొంగిజూడుము తొలగిపోవగ నీ వ్యధా!
తనువు చెదరిన జగతి చెదురును మిగులు మౌనమె హాయిగా!
మౌన కాంతుల కరిగి ఒంటరి జంటయౌ నేకాంతగా!!

ఏకాంత వాసుని ఏలికౌ ఆ దాంతి ఏలిక నొందగా,
(దాంతి : ఇంద్రియనిగ్రహము. బ్రహ్మచెర్యాది తపఃక్లేశమునోర్చుతనము)
ఒదిగి నీ యద మరులు పంచగ మరలివత్తువనెంచుచూ,
మౌనమందే ఎదురు జూచెడి యదుకులోత్తము నెరుగుమా!
కరుగు కాలము కరుగ నెంచని కణికవై వెలుగొందుమా!!

గురు చరణముల గంటెనే – నే నరుదైన తరుణమున,
నా కనుల నిండ – వింతైన కలలోన – నే….

చరణములా అవి అభయపు కనుమల
ఆదరమున దరి జేర్చెడి రధములా?
రాగమునైనా భోగమునైనా భావించిన తా నీడేర్చడి ఆ…

గురు చరణముల గంటినే – నే నరుదైన తరుణమున,
నా కనుల నిండ – వింతైన కలలోన నే….

ఎల్లలు పొల్లెడి చెల్వపు వాకల –
మునిగిన విబుధుల వినయపు ఊర్పులు,
మోదము మీరగ మౌనము నందిన భావన నెరిగి తా నీడేర్చెడి ఆ..

గురు చరణముల గంటినే – నే నరుదైన తరుణమున,
నా కనుల నిండ – వింతైన కలలోన నే….

కననెంచవే నా కన్నులు విడివడి,
       కోమల చరణపు జాడలు చెదరగ ,
       వేకువ కలతకు ఊరట నొసగగ జగముల నిండదే  చిన్మయు పాదము..      

గురు చరణముల గంటినే – నే నరుదైన తరుణమున,
నా కనుల నిండ – వింతైన కలలోన నే…. గురు చరణముల గంటినే

చరణముల గంటినే – నే నరుదైన తరుణమున,
నా కనుల నిండ – వింతైన కలలోన నే…. గురు చరణముల గంటినే

రవీంద్రనాథ్ ఠాగూర్ రచించిన ఒక కవిత చదివిన స్పందన – ఈ ….

తనువు రాలిన నాడు తలుప నెంచెడి వారు,
తలుపరే నన్నిపుడు తెలిసి నే మురియా!!
తీపి మాటలు పల్కి పొగిడి పొంగెడి వారు,
పలుకరే ఆ మాట నా మనసు నిండా!

చూపు కన్నుల వీడి కనలేక యున్నపుడు,
వన్నె వన్నెల పూల విరిదండ లేలయ్య!
కంటిలో దీపంబు కదలాడు చున్నపుడె,
చిన్ని పూవును పంపి ప్రేమ తెల్పగరాద!!

నాద మందగ లేక చెవులు చితికిన నాడు,
మంచి మాటల మూట మన్న నేలయనాకు!
ఆ మూటనొక మాట నేడె పలుకగ రాద,
వీనులందగ జేయ విని నేను మురియా!!

నేల రాలిన తనువు తరలిపోయే నాడు,
తనువంటి నడిచినా తోడెరుంగనె నేను!
చెలిమిలో చేరువను చవిచూచి నే మురియ
తనువు తూలక ముందె అడుగు కలుపగ రాద!

కలసి నడచిన-బ్రతుకు, పలుకరించిన-చెలిమి,
చేరికెంచిన హితులె సంస్కృతుల సంగమము,
సంగమించిన హితమె భువిన బహు భాగ్యంబు,
భాగ్యముల పొంగులే భవిత కర దీపములు!!

నాటి తలపులనెల్ల పలుకు మాలల నుంచి,
బ్రతుకు బాటన కొంత సావకాశము నెంచి,
తలవైపు దీపముల వెలుగు విరియకముందె,
తలుపరే నన్నిపుడె నా కనులు మెరయా!!

తగిలి తనువును తాను నడిచేటి నా నీడ,
తొందరొందుచు నేడు తనువులో లయమాయె, తాను తన నీడన్న ద్వంద్వంబు తరగించి,
తానొక్కడే నిలచు తరుణంబు మొదలాయె!

తనవులో కొలువున్న కోవెలందున నిలచి,
నియతి నియమము మేర తగులీల సాగించు,
తనువాసి తోడొంద తనువువెంటనె నడచి,
తుది అడుగుగా తాను జతనందె ఈ నాడు!

తానన్న ఉనికంది తనువులో చేరుండి,
తెరచి తలుపులు తాను లోనండి రమ్మన్న,
వెన్నంటుటేగాని వెడలి చేరగ లేక,
అలుపెరంగక అంటి వెంట నడిచే నీడ!

ఆడినా పాడినా ఆటలో అలసినా,
మోదాన మునిగినా ఖేదాన ఒరిగినా,
సాటివారని అంటి వెంట ఎవరున్నా,
మౌనంబె భాషగా జంటవిడువని నీడ!

తెరపు మరపుల తీరు ఎరిగున్న నా నీడ,
తెరపైన మరుపైన తోడు విడువని నీడ,
తోడు విలువను ఎరిగి ఒరిగి ఒదిగే నీడ,
తనువందు తరినుండి తోడైన నా నీడ!

నేడలసి నాలోన కరిగి మరుగున జేరె!
తనుభార మీనాడు తరిగి తూనిక దీరె! (తూనిక – గౌరవము)
వీసమంతగు తనువు పెరిగి మోపుగమారి,
పెరిగి పెరిగీ విరిగి నీడలో లయమాయె!

నేనె నీడగ మారి మాసిపోతిన నందా?
నీడ నాలోజేర వెలిగి పోతిన నందా?
తనువున్న ఆ నాడు తోడు నడచిన నీడ,
చెల్లిపోయెను తాను తనువు తోడుగ నేడు!!

అంబుజాప్తుండదిగో ఉదయగరి చేరేను,
పదిలంబుగా నంది భవుని సందేశంబు,
భువి జీవులకు నేటి నడత తీరెరిగింప,
వెలుగు కన్నులు పరచి వెదకి కబురీయంగ!

వాదనలు వేదనలు వేద విదురుల నుతులు,
నిత్య నైవేద్యాలు నిలకడెంచని మతులు,
మాటు జేరని విధులు మాట చెల్లని గతులు,
వివరముల దొంతులను ఎంచి కూర్చిన పంక్తి,
అందుకొండిదె యంచు అరిగె వెలుగుల రేడు!!

తనువు తిన్నగ లేని సారధందిన రథము
సప్తాశ్వములు గుంజు ఒంటి చక్రపు రథము,
దిశలు దిక్కులు లేని గగన తలమున దారి,
వెలుగు రెక్కలు పరచి సేవించు పరిజనులు,
సరి వాసముల నెరుగ వసతొంద జేయునట!!

నేడె కన్నులు తెరయు చిగురు ప్రాణులనైన,
చెల్లి ఆయువు తరలు జీవ జంతువులైన,
వోడి వైరులపంచ వగచు దుఃఖితులైన ,
ఇంద్ర వైభవమందు ధరణీశు సతులైన ,
జంకు నెంచని రేడు తరలె ఆనతందగ జేయ!!

కబురంద వెనుకాడి మరల రమ్మన వినడు,
కొసరి కాలముకొంత గడిపి కనుమన కనడు,
మమత తీరని కనులు మాలిమెంచని కలలు,
నిలువరింపుమనన్న నిలువడే నిముషమును,
నిజవాస నాయకుని సెలవు జీవి దరి జేర్చ !!

దివి దేవతలు వాని నిలవరింపరె నేడు,
ఓప ఓపికలేక ఒరిగి యుందొక ముదిత ,
ఇలవేల్పులకు విరులు ఒలికించు విరిబాల,
బేలగా ననుజూసి జాలికబురులు కురిసె,
సేదతీర్తును కొంత సేవింతునింకొంత ,
నియతి నియమము తెలిపి ఓరిమొంద !!

.

పురిటి కందును జూచి పున్నెముల ప్రోవంచు,
పురిటి నెప్పులు మరచె పిచ్చి తల్లి!
కుడుపు కుడువక బిడ్డ మారాము జేసితే,
కడుపు కట్టుక కుడిపె మాపి కినుక!

నడక నేర్చే రోజు తూలినడుగుల వెంట,
తూకమై తానొంగె మురిపెమెంచి!
ముద్దు పలుకులలోన పిలుపు నందుక తాను,
పులకించి పలుమారు పలవరించె!

బ్రతుకు బాటలవెంట పయనించు పసితనము,
ఆట పాటల బాట బ్రతుకు బాటని ఎంచు,
పసిమనసు పంతాల మనుప శక్యము గాక,
మనసు ఆరడినాప కొలనైన కనులందు,
కొసరి మురిపెము నింప పంతములనాడె!

బ్రతుకు బాటలవెంట పయనమందే వేళ,
దిగులు తగదని తెలిపి రేపు మెరుగని పలికి,
దీవెనలు కురియుమని దేవగణముల వేడి,
నీ బ్రతుకు నీడలకు నా ఒడియె చోటంది!

వసతి వన్నెల వెలుగు పెరిగి తరిగే వేళ,
నలిగి పొగిలిన మనసు మన్ననెంచని వేళ,
తీరు మరచిన బ్రతుకు భారమెంచిన సంతు,
సంకటపు సుడి జూచి మనసు కృంగగ నెంచె!

కాలమంటిన తనువు కాటిబాటన నడిచె,
దుడుకు దారుల నలిగి సంతు దూరమునెంచె,
ఆదరంబెంచ ఇట ఇరుగు పొరుగులు లేరు,
చెరబాపి తెరవిచ్చి చేరదీయవె తల్లి! కల్పవల్లి!!

సోమశేఖరు చెలియ శోధించకే నన్ను ,
సకలార్తిహరి నిన్నే శరణంటి నేను ,
ముక్కంటి చూపులకు మేను బాసినవాడు,
దుడుకు దాడుల దునిమె మనసు నిలకడను!

పెరుగు తరుగెన్ననా పూర్ణకాముని శిఖన,
దివి కన్య మెట్టినా ముడి మడుగు పైన,
వాడుటెరుగని వెల్గు వన్నె వైభవమొంది,
భాసించు వాడదియె నాడె గగనమునా!

భవతాపహరు శిఖిన భవతారిణీ జతగ,
నిలచి నేర్చిన విద్య మించి మెరయంగా,
తరగు మెరగులమధ్య పూర్ణుడై ఆ రేడు,
పూచె గగనపు తోట ఇల వనులు మురియ!

వదలి వాంఛలనెల్ల వేచి నిలచిన ఋషులు,
చెలుని సంగమునంద వేచి వగచెడి చెలులు,
కురియు చల్లని వెలుగె ప్రాణధారగు కలువ,
విందునందగా కురిసె చంద్రికిల నేడు!!

హృదికొలను కమలాల కనులు మెరయంగా,
నాడి నడకలు మరచి నిలచి నివ్వెర నిండ,
మాడునాడెడి నాడి మరచి నాకము జూడ,
జారెనే ఒక చినుకు జర బెదిరి చెదర!

నాడు గోపకు కొలచి రమణులందిన చినుకు,
శుద్ధోధనుని పట్టి బ్రతుకు చిగురగు చినుకు,
చెలికాని చెరణాలు విజయు కొసగిన చినుకు, విందుగా నందుమని చిలికె తారల రేడు!

కామంతు శిఖినుండి కురియు కౌముది నేడు,
కడతేర్చదే కామ కలిక కుదురుల పొదను,
పొరలజేయవె నీదు కరుణ చూపుల తూపు,
రతివల్లభుని రధము ధరకూలు నటుల!!

సోమశేఖరు చెలియ శోధనెంచుట మాని,
చేరబిలువవె నన్ను చెరబాపి ఇకనైన,
చేతులారగ నీకు సేవలందగ జేయ,
పసలేని ఈ పురిని పుణికి గైకొనవే!!