Author: yakshavani

ముచ్చటైనది బొమ్మ – ముద్దుగారే బొమ్మ – మాడలెన్నొ బెట్టి నేనుకొన్నీబొమ్మ,

కనులు త్రిప్పుచు నన్ను పలుమారు జూసేను – పలకరింపుల నగవు లొలకబోసేను,

తోడు ఆడును నాతొ – అలుపు సొలుపూ లేక – అందాల నాబొమ్మ అరుదైన బొమ్మ!

తోటివారలు దాని తాకనేనొల్లనే – తలపునైనను నేను దాని వేరుంచనే,

మనసెరింగిన హితులు మన్నించి చెప్పినా – మన్నించనే నేను మాటలేవి,

విడువనే క్షణమైన విలువైనదది యంచు – మోహమొందెద నెంతొ మోదమొంద!

పంచి ఆడుదమంచు జెరి కోరెడివార – జోడు వీడెద గాని పంచుకోను,

సొగసు జూచెద మేది ఒకమారు ఇమ్మన్న – దాచి యుంచెద గాని చూపబోను,

బొమ్మయే అది యంచు పలుకు వారలనేను – పొసగలేనేలనో పలుకలేను!

పున్నములు కృంగాయి – పసిపక్షు లెగిరాయి – జరనన్ను జేరగా జరిగివచ్చె,

పంచుకుంటే పెరుగు – ఉంచుకుంటే తరుగు – తెలివి ఎరుగగ లేదె నాడు నేను,

పలుమారు తెలిపినా పంతాన నిలిచాను – పరువంపు పొంగులో పొరలకున్నాను!

బొమ్మగోరెడివారు – ఒకరైన కనరారు – పిలిచి పంచినగూడ – పొందబోరు,

బొమ్మనగవులు నన్ను మురిపింప మరచాయి -చిన్నబోతిని నేడు చేరదీయ,

కోరి కొసరిన నాడు కాదన్న ఫలమిదా? కొరివాయె నాతలపు కొరతనాకు!

It is but common that every show is expected to end on a winning note. What ever be it. Education, job, marriage, love, etc., etc.,. But one thing I would like to share is, every thing will start with a ‘winning Note’ only, what ever be the end.

It is well known that there is a great race of sperms to get planted and grow into a baby in the womb of mother. Why don’t we think what made the race? Why do so many compete to become a baby? What is so great about this world that so many are competing to enter this world through a body? Don’t they know that this world is deceptive? Full of unrealistic promises, competition for every thing, just like which they are trying to escape to enter this world or even more?  Competing for love of parents, love of siblings, love of other family members, teacher, classmates, schoolmates, so on as you grow. Admission into school, college, choicest subject, campus etc.,. Throughout the path, one thing every one chose to forget is, the victory which made way. I dare to doubt why do the sperms run to get a body? Is it so difficult to be without it?

School. 1^st day of the school starts with all stars, love and happiness. But as days pass on this happiness finds some escape and every one, the student, parents and even teachers find it difficult to manage with each other. With all sophistication, teacher tries to explain how undisciplined the student is, with all humiliation the parents will accept and request the help of the school, poor student will be watching the street children who play all the time as they don’t have a school, and cursing their luck for having free time. What happened to the winning start? They won the admission in the particular school competing with many.

The same will be the template for all the admissions in life. Every time when one enters an action or project, he feels the victory, but the happiness of victory will disappear in no time, as the process of learning starts. The main reason which I understand , every time the being is trying to escape form the present state of being, not know that the other side of the coin is not so great, or not comfortable or not better than the present situation. Just one moment of joy, the victory the sperm has attained is translated into a life, and majority say that they should not have been born, as life is too horrible to bear, for various reasons. One may feel he does not have a handsome figure, caring parents, supportive family, education of choice, health, position of choice or no job, could not realize dreams, could not find a good friend, life partner, etc., etc. But does not think why he made a choice to pick up this body?

One should try to understand that the reason for joy is not away form you placed in some thing. If it is paced in victory, you should be happy to be on earth with your body. You should be happy with every thing which is with you, because the entire thing is because you are having. Be it your education, parents, place, job, environment, what ever it be. You could just get them because you competed for them and got them. But the reality is, what ever you could achieve is yesterday’s victory, and now you are in the race for the next one. You are not satisfied with your achievement. Your craving for achievement is endless. You may try to justify your craving by saying that it is must for the present situation and if it does not happen, your life is going to be wasted. Just think for a moment. Think for a moment before you feel that you present situation is pulling you down, and your future is ending up with nothing. What ever be the conclusion may be you will not be happy with it, but understand that, it is the result of one victory.  No victory will end up with nothing. You may not be able to understand that there is some thing ahead which may make you happy. Please wait to see. Please try to be patient to see what will happen tomorrow. Please give life a chance.

sri rama jaya rama

Deepali 2017

దావఖానట నీది – దండమే మందంట

తొలగ జేయునట తనువు ఇడుములెల్లా!

కైమోడ్చెదను నీకు – కూరిమొసగుము నాకు,

కఠిన క్రతువుల నడత నడువు మనకా!

అరకు మందుల అలసి-అడవి దారుల తిరిగి,

అలసి సోలితి నేను ఆదరింపూ,

ఆటయని దలచితే వేటాయె ఈ బ్రతుకు,

ఆదుకుని వేగమే అలుపు దీర్చు!

వెదురు బొంగున రాగ మమరించు వాడు,

వేదములె వదనముగ వెలుగొందువాడు,

వంక లేనొక వంక జఠను గల్గిన వాడు,

వేడి నిను బంపిరట వంకరలు దీర్పా!

నిలకడెరుగని మనసు నెమ్మదొందే మందు,

మనసు మూలల నిలచు మదమణచు మందు,

భీతొంది భవరోగ మంతమగు మందు,

పలుకగా పరమిచ్చు పస గలుగు మందు!

సంతర్పణగ నాడు పంచిచ్చి నావంట,

పలు వంకరల బలుపు అణగించి నావంట,

పలికి నంతనె బదులు పలుకుతానని నాడు,

ఆన నెరిగించితి వట ఆదరము మీరా!

అలనాటి ఆ మాట నేటికీ నడచునని,

నమ్మబలికిరి నిన్ను నమ్మున్న వారు,

ఆదుకొను వాడవని వందనము లిచ్చీ,

పలుమారు పలికినా బదులాడవేమీ?

పొరలు పొంగుల కృంగు పసి చేష్టలంచూ,

పొంది కెరుగని పిన్న ప్రవరలివి అంచూ,

మిన్నకుండకు మయ్య బహు పెద్ద ఒజ్జా!

నా సుతుల రక్షించు నన్ను మన్నించు!

ధరణి వాసులు నన్ను అవని వాసంటారు,

అవని వాసులు నన్ను అధోవాసంటారు,

అధో అవనుల మధ్య ఆకాశ వీధులలో,

నడయాడి బ్రతుకు మనె నన్ను నెరిపిన వాడు!

గగన వీధులవెంట   గర్వించి పయనించు,

ఆదిత్యు తాపమున తపియించు తనువుతో,

తరలి తగిలెద నేను సాగరుని యెదలో,

దయజూచి దరిజేర్చి తనువు దాహము దీర్చు,

మరలి రమ్మంచు నను మరి అంపుచుండు!

తీయనైనా చినుకు తనకు పంచమనంచు,

పవనుండు పంతమున పలుమారు తాడించ,

ఒల్లనన్నావినక వెంట వెంటన తరిమి,

కయ్యమున ననుజేరి మెరుపుదాడుల నెరప,

కావుమన్నా రాని అమర వాసుల దండు,

ఏటికో  నేడెటకొ ఏగుచున్నవి వడిగ!

లోకాన ఏవింత సంతరించినదో!

ముందు కదిలెడి వాడు నీల మేఘుని ఛాయ,

వరద హస్తపు భంగి విడలేనివాడు,

రక్ష రక్షణయందు రయము నేగెడి వాడు,

తొందరొందెనొ  ఏమొ తగుల లేదే రక్ష,

పాద రక్షలు లేని పదముతో పరుగిడగ,

ఉప్పొంగి తలచేను గగన బింబము లెల్ల,

ఏనాటి నాతపము ఈనాడు ఫలియించె,

అంబుజాక్షుని చరణ ఘాతమందంగా!

సురకాంత సేవలన సేద దీరెడి తల్లి,

పతి వక్షమున వెలయు కల్పవల్లి,

ఏటికో ఈనాడు పతి పదంబుల వెంట,

అడుగుయందడు గేసి పరుగునురికె!

పద ఘాతముల వడికి వీడినా కేశములు,

కారు మబ్బుల బోలి పరచుకొనగా,

ఉలికి పడి దినకరుడు భీతిగొని జూచేను,

రయమునురికెటి కేశ ఫణుల వంక!

ఆవెంట కదిలేటి వైకుంఠ వైభవము,

ఎన్న నేరక యుండె పద వైభవములు,

ప్రభుని ఆనతి నంది మనలేని తమగతిని,

చింతించి చినబోయి చితికి కదిలేరు!

పురము లెరుగగ జనిరి గగన వీధుల నిండ,

జగమెరుగగా జనిరి అనతి వేగముతో,

సుర గణంబులు తరలి చోద్యమొందంగా!

అవని వానుల మనము లచ్చరువునొంద!

ఎవరి పూజలనంద పరవశించెనొ గాని,

ధన్యనైతిని నేను నేటి సందడితో,

ఎందుకీ అంబరము ఇంత కురచను గాంచె?

వైభవంబగు వీరు వేగ జనగా?

ఆనాటి కానాడు ఆపాద ఘాతముల,

సుర సోఖ్య భాగ్యమును పొందగోరిననూ,

పన్నగాధిపు పదము కందునేమో యంచు,

నిగ్రహించితి నన్ను ఎరుగు మనెనే!

అట్టి ఆ సందడులు కరిని గాచిన వెనుక,

కనికరము గని మమ్ము కననైన గన కుండ,

గరుడ వాహనమెక్కి ఘన కీర్తు లందుచూ,

నిజవాసమేగి రిట దయలేనివారు!

ప్రమీలా మాతయందత్యంత ప్రేమ గల,

వినయంపు రూపైన నటరాజ పుత్రుడవు,

‘బలభద్రపాతృని’కి వన్నె తెచ్చిన ఘనత,

మెండుగా గలిగున్న ధన్వంత్రి నీవు!

 

వయోవృద్ధుల పట్ల, బీద సాదల పట్ల,

వ్యాధి పీడను బడ్డ బడుగు వారల పట్ల,

బహు ఓరిమిని గల్గి నేర్పుతో మనగల్గు,

నియమ బద్ధంబైన మూర్తిమత్వము గల్గు..

 

ప్రమీలా పుత్రడవు  – నటరాజ తనయుడువు..

 

విప్రవృధ్ధుల పట్ల, విద్యార్ధి పట్ల,

మానసిక క్లేశముల మనువారి పట్ల,

దయను దాక్షిణ్యమును దండిగా గలిగి,

సేద తీర్చుటయందు సంతసము నొందేటి,

 

ప్రమీలా పుత్రడవు  – నటరాజ తనయుడువు..

 

తల్లి మాటను మదిన అనుదినము తలపోసి,

తోబుట్టినవారి అండ దండగ నిలచి,

తనకంటు ఒక తోడు ఎన్నకే జీవించు,

బ్రహ్మనిష్ఠాపరుడు, యోగ సాధకుడు,

 

ప్రమీలా పుత్రడవు  – నటరాజ తనయుడువు..

 

స్వార్ధచింతన లేక భేషజములేక,

మేన మామై విధుల నెరవేర్చువాడు,

చిన్నాన్నగా తాను అన్న పిల్లల పట్ల

అనురాగమును దెల్పి మోదించు వాడు,

 

ప్రమీలా పుత్రడవు  – నటరాజ తనయుడువు..

కన్నులారగ కనియరే ఈ కనులు మూయని పాపానూ –
చేతులారగ చేరదీసుక శౌరి కథలను పాడరే! ..
ధరణి మడియగ భువికి తరలిన దైత్య సంతును గావగా,
దయను మీరగ వన్నె చిన్నెల వింతరూపులనాడినా,
ఆనందరూపుని కథలు పాడరే – పసి మనంబున పండగా!
కన్నులారగ కనియరే ఈ కనులు మూయని పాపనూ-
చేతులారగ చేరదీసుక శౌరి కథలను పాడరే…
సాగరములుప్పొంగి సకలము లయమునొందు చునుండగా,
అనరు గావగ మత్స్యమై ఈ ధరణి గాచిన దేవునీ,
ఎరుక తెలిపెడి వింత కథలను కమ్మగా ఇక పాడరే-
కన్నులారగ కనియరే ఈ కనులు మూయని పాపనూ-
చేతులారగ చేరదీసుక శౌరి కథలను పాడరే…
సురల తోడుగ అసురులంతా సాగరంబును చిలికగా,
క్రుంగు కవ్వపు కాపుగా తా కూర్మమాయెను ఎరుగరే!
కరుణ అవధులు కద్దుయని తా పర్వతంబునె మోసెనే,
ఆ కథను నేడిక పలుకరే ఈ చిన్ని పాపకు జోలగా,
వీనులకు మోదంబు గలుగగ నాటి కథలను పాడరే!
అన్నదమ్ముల శ్రమకు ఫలమని అమృతంబే పొంగినా,
అమిత అహముకు తగదనంచు మోహినై మురిపించెనే!
నాటి మురిపెపు మూట పాటను మేటిగా ఇక పాడరే!
కన్నులారగ కనియరే ఈ కనులు మూయని పాపనూ-
చేతులారగ చేరదీసుక శౌరి కథలను పాడరే…

శృక్కు శృవ వాక్సీమ గల్గిన ఆదిరూపమునెరుగరే-
జగతి నడిపెడి నియతి జాడలు – వెదకి పదిలము జేసెనే,
మూగబోయిన ధాత వాణికి జీవధారల గూర్చెనే-
ఆ కథను నేడిక పలుకరే ఈ చిన్ని పాపకు జోలగా,
వీనులకు మోదంబు గలుగగ నాటి కథలను పాడరే!
తనువు రూపముగట్టు తరినే మంత్రమందిన డింగరి,
పిలుపునందుక కంబవాసము వీడి రక్కసు దృంచెనే,
మృగము సగమై మమత పంచిన మోహనాంగుని లీలలూ
కథలు కథలుగ పాడరే ఈ చిన్నిపాపకు జోలగా!
చేతులారగ చేరదీసుక శౌరి కథలను పాడరే…
బుడత వటువై ధరణి గొలిచిన వామనును కథ తెలుపరే,
సురల గావగ అసురశేఖరు యాగశాలన నడచెనే,
సిరిని బట్టిన వరదహస్తము దానమందగ వంగెనే!
వాసుదేవుని వింతలీలలు కథలు కథలుగ పాడరే!
కనులు మూయని పాప మనసున కథల పాటలు నింపరే!
ధరణి భారము దీర్చగా ధరణీశుడై ధర మొలిచెనే,
ధరణిసుత చేయందగా తా హరుని వింటిని విరిచెనే,
భార్గవుని తేజంబుగైకొని శ్రీరాముడై ధర నడిచెనే !
మోహమున మునివరుల ముంచిన రూపశోభల పాడరే!
మోహమొందిన పాప కన్నులు నిదుర మోహము నొందగా!

              రాఘవుండై హరుడు, ధరణి సుతయై సిరి

               దశకంఠుకై వసుధ నవతరించిరనెరిగి,  

               అవతార కార్యమున కంకురార్పణ సల్ప

               కళ్యాణ మాడు ఆ నవమి వేడుక జూడ,

                      ధరణి తన రమణీయ రూపమును గైకొంది

                      సూర్యచంద్రులు మొదలు తళుకుతారల వరకు

                     తమ దివ్యతేజముల ల లదు కొన్నాయి

                     తపోభూముల వీడి మునిజనంబులు నెల్ల

                     మిధిల లో కొలువైరి – సంతసము మీర!

            ఆదివ్య ఘడియలందెందరో ఋషి వరులు,

            బహు పుణ్యములుగొన్న బహు భాగ్యవరులు,

            ధన్యులైనట్టి యా అపురూప వేడుకలు

            పలుమారు మదినెంచి – మైమరతుమీ నవమి!

అమ్మా ! ఆయీ! మాయీ! మా!

అన్ని పదములయందు ఒదిగున్నదొకటే,

తొలినాటినుండి-మలినాటి వరకూ

తప్తహృదయపు పిలుపు – సరి లేని పిలుపు!

సప్తవర్ణపు సొగసు – సరిలేని ఋతుశోభ,

వింతనాదములీను సాగరుని ఘోష,

గగన మందెడి నగము లానందమగు వనులు,

కనగలగు తనువిచ్చినాతల్లి – అనురాగ వల్లి!

ఎగసిపడు కెరటాల తాకిడోర్వగలేక,

జటిలమగు జఠరునికి ఆపోసమీలేక,

సంఘమను సింగమున కెదురొడ్డిమనలేక,

తూలనాడినరోజు – ఒడిజేర్చి లాలించు – అనురాగ వల్లి!

గ్రీష్మమాజీవనఫు వనిని తాకిన వేళ,

నగవు ఆ కనుదోయి నంతరించిన వేళ,

అమరలోకపు దూతలానతిచ్చే వేళ,

తృటియైన ‘నిన్ను ‘ కనగలన యంచు-

ఉశ్వాస నిలుపుకొను ‘అనురాగ వల్లి’!   తల్ల