గురు సేవకై జనెడి శిష్యునాత్రత యందు – అమరున్న అర్పణను ఎరిగియా బహురూపి,
అడుగు అడుగున పద్మముదయింప జేసి – ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
అర్చకుని ఆనతులు వేద వాక్యమనెంచి – ఫాలాక్షు నర్చనకు గోక్షీరమును జేర్చ,
పరవళ్ళ నది అలన పాదమును మోపగా- సలిలముకు సమతుల్య తందించి వాడు
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
ధరణీశు దేహమున జొచ్చి చెరియించి – శృంగార శాస్త్రమును నేర్చు తీరునయుండ,
సర్వభక్షుని వశము అగుచున్న దేహమును – కావుమంచూ వేడ విజయంబు జేసి,
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
ముని మృకుండుడు ‘వాని’ మనసార వేడగా – మన్నించి ఇచ్చినా ముద్దు బాలుడు ‘వాని’,
కాలు జాలము నుండి కావుమని వేడగా- ఆ తప్త హృదయంపు స్పందనకు స్పందించి,
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
పాండవులు ఒడ్డిరని, కౌరవులు గెలిచిరని – తన కేశములు బట్టి కురు సభకు ఈడ్వగా,
ధర్మసంకట మంచు తలను వాల్చిన పతులు- తన రక్షకులు గారు, కావుమీశ్వర యనగ,
నిత్యమౌ వలువలను కొల్లకొల్లగ నిచ్చి – ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
అతిధి సేవల కన్న వ్రతనియమమే మిన్న – అని ఎంచినా రాజు మదమణచగా నెంచి,
తపో మహిమను జూపు ఆవేశ మణచగా – ముల్లోకములు త్రిప్పి వెంటాడి వేధించి,
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
అన్నార్తులంచు ‘తన’ భక్తునింటన జేరి – నగుబాటు జేయగా నెంచు వారల జూచి,
ఆత్మార్పణే కలిమి అది లేక లేమంచు – వాత్సల్యమున జేరి ఆహార మందించి,
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
సూర్యవంశపు కీర్తి గ్రహణ మందును యంచు – వంశాంకురము నిచ్చు వనిత నడవికి పంప,
ఖిన్నయైనా పడతి ఆత్మఘోషకు కదలి – తపోవనముల జేర్చి, ధరణి సుతనోదార్చి,
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
నోరార ‘రంగ’యని ఆలపించిన వాని – ఇడుము లన్నియు ‘తాను’ రక్తితో భోగించి,
ఎన్నెన్నొ రూపముల పలు నటనములనాడి- భక్త వత్సలు డన్న ఒక కీర్తి బడయుటకు,
ఆర్త రక్షణ యందు తన నిష్ఠనెరిగించె!
పలు నామముల యందు, పలు రూపముల యందు- భావములు ఉదయించు ఆత్మ ధామము నందు,
పంచ భూతములందు, ప్రతి అణువు నందూ – పొంచుండి పలుకుటకు పాటు పడనేలా?
ఆర్త రక్షకుడ వీవు, ఆర్తుడవు నీవు – ధూర్తులకు, ఆర్తులకు, చలన రహితులకూ,
కర్తయును భర్తయును భోక్తయును గావా?- కల్మషంబును నీవు, కరుణయును నీవు,
ఎరుగు వాడవు నీవు, ఎరికయును నీవు – ఎవరి మురిపెము గోరి నిష్ఠనెరిగించేవు?
స్తుతి యందు సంతసము నేల నొందేవు?
నందు నింటన ఆడి, గోప బాలుర బ్రోచి – సూర్య వంశము బుట్టి, వనములన్ చరియించి,
మశ్చమై, కూర్మమై, మరి ఎన్నొ రూపముల – యుగమునందొక మారు మసిలితే ఏమౌను?
ఎవని ఆనతులెంచి ఈ వ్యధలు ఉదయించె?- నీవెరుగగా లేని ఆధామ మెటనుండె?
ఎందుకీ నాటకము? ఏటికీ బూటకము? – నీదివ్య సంగమును ఎంచేల కూర్చేవు?
యగ ధర్మమున నలిగి మనలేని మనసులను – యుగయుగంబులు గడచి ఉనికి మరచిన వాని,
ప్రేమ మీరగ జేరి లాలించి బ్రోచితే – చిన్నతనమది గాదు ఫాలాక్ష వంద్యా!
Yakshavani 